Ποιητής… εκ του προχείρου

Δευτέρα βράδυ γύρισα απ’ τη δουλειά σαν πτώμα -κι ας λέω δόξα τω Θεώ που ’χω δουλειά ακόμα-

κι είπα να κάτσω στην TV λίγο να χαλαρώσω πριν στον Μορφέα τον γλυκό το πνεύμα παραδώσω

«Πύργο του Ντάουντον» ήθελα να δω για να ξεφύγω φλεγματικός σαν Βρετανός να αισθανθώ για λίγο

Μ’ άλλες ανθρώπων οι βουλές κι άλλα Βουλή κελεύει κι άφωνος παρακολουθώ Ζωή να προεδρεύει

Κι αντί για Ντάουντον, σύνδρομο του Ντάουν θαρρώ πως έχω γιατί δεν πιάνω πού το πάει, όσο κι αν την προσέχω…

Στην «αντρική», είπε, σχολή ανήκει ο Αντώνης, Μύγα σε τσίμπησε, Ζωή, κι αμέσως ξεσπαθώνεις;

Αυτό τώρα σε μάρανε και σεξιστή τον βγάζεις; Το κλίμα τόσο οξύνοντας φίλους κι εχθρούς κουράζεις…

Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν κι οι βουλευτές στον κόσμο τους, κουνούπια διυλίζουν

Αναμασούν το παρελθόν, το μέλλον αποφεύγουν κι άμα θαρρούν πως θίγονται σηκώνονται και φεύγουν

Μιλούν για εξεταστικές, για μομφή λεν οι άλλοι άραγε έχουνε μυαλό καθόλου στο κεφάλι;

Ενταση, διαξιφισμοί χωρίς σκοπό κι ουσία την ώρα που φλερτάρουμε με τη χρεοκοπία

Κουράστηκα, βαρέθηκα κι άρχισα να γλαρώνω και βλέπω μπρος μου μια Βουλή για να την καμαρώνω:

με ομονοούντες βουλευτές που θέλουν να προσφέρουν κι όχι συνέχεια να κοιτούν στον άλλον να την φέρουν

Να μη ζητά ο ένας τους τ’ άλλου να πιεί το αίμα…Μπα, για πρωταπριλιάτικο τ’ όνειρο μοιάζει ψέμα…

Ή μήπως για Πρωταπριλιά καλύτερα ταιριάζε, τσούρμο αντιεξουσιαστών που στη Βουλή αράζει;