Μυστήριο τρένο η ζωή αν θες να είσαι στους 19…

Με τα μυαλά στην καγκελαρία του Βερολίνου από το νικηφόρο εκείνο βράδυ της 25ης Ιανουαρίου, άντεξε δυο μήνες ώσπου να αρχίσει να ελπίζει (23 προς 24.3.). Παρότι και στην ενδιάμεσο επταμερή των Βρυξελλών (19.3.) γύρω από τη γνωστή ροτόντα με το καλομαγειρεμένο δείπνο οι συνδαιτυμόνες Ολάντ, Γιούνκερ, Ντράγκι, Ντάισελμπλουμ, Ντράγκι, Τουσκ και Μέρκελ τον άφησαν να καταλάβει ότι το βαγόνι μπορεί να σηκωθεί, μόνο στο άλλο δείπνο, που του παρέθεσε η Γερμανίδα καγκελάριος στο Βερολίνο με στήθος πάπιας, ο Ελληνας πρωθυπουργός πείστηκε ότι το κρακ πάνω στις ράγες είναι εφικτό ώστε το βαγόνι «Η Ελλάς» να παραμείνει στον συρμό των 19. Αυτά έχει η ζωή όταν χρωστάς.

Γιατί η χώρα θα είναι για χρόνια ανοιχτός λογαριασμός «εκ μεταφοράς» για τους υπόλοιπους 18 της Ε.Ε. Συνεπώς εξακολουθούμε να ανήκουμε στα κράτη-μέλη της Ευρώπης τα οποία ναυάγησαν σε κάποια ειδική διαδρομή του ευρύτερου και πολυσύνθετου έργου που ονομάζεται «ανθρώπινη ζωή». Γιατί από το 2010 υποθηκευτήκαμε, όταν μερικά από τα δυσάρεστα στοιχεία του χαρακτήρα των τότε κυβερνώντων τα οποία δεν είχαν ωθήσει σε κάποιο θλιβερό συμβάν, τέθηκαν σε συγκυρίες που έδωσαν στα ελαττώματά τους καταστροφική δύναμη.

Τότε, και υπό την πίεση των ζοφερών «μνημονίων», «επιστρατεύτηκε» το τραγουδάκι:

Ετσ’ είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις…

…ερήμην του δημιουργού του, συναδέλφου γελοιογράφου και τραγουδοποιού Γιάννη Λογοθέτη.

Δυστυχώς διατρέξαμε τον κίνδυνο, και μέσα στο δίμηνο που πέρασε από τις εκλογές, να επαναλάβουμε το άκουσμα αυτό. Τούτο οφειλόταν στη βιασύνη της κυβέρνησης, με το που αριβάρισε τις δυο πρώτες εβδομάδες στις Βρυξέλλες, να προτάξει εσπευσμένα στα «ειωθότα» των δανειστών το «άγχος γοήτρου», θεωρώντας πρόσφορο εξαγώγιμο είδος την κατατρόπωση της προηγούμενης ελληνικής ηγεσίας μετά την ετυμηγορία της 25.1.

Εκανε ό,τι θα έπρεπε να αποφύγει γιατί έτσι διευρύνθηκε στα μάτια των 18 η αγωνία των νέων ιθυνόντων της Αθήνας για το πώς θα μπορέσει να προφυλαχτεί και όχι για το πώς θα τα καταφέρει να την εμπιστευτούν οι ιθύνοντες των Βρυξελλών.

Οι έξι μοιραίες λέξεις

Ετσι είναι η ζωή στην Ε.Ε. Τη διατήρηση του δείπνου μας δεν μπορούμε να τη στηρίζουμε στην καλή προαίρεση του μπακάλη και του χασάπη, αλλά στην ιδιοτέλειά τους. Και λόγω απειρίας αργήσαμε να καταλάβουμε ότι το δείπνο δεν είναι μεταφυσική ευγλωττία, αλλά ψαχνό που πρέπει να συμπιεστεί στο ψυχρό όσο και στενάχωρο εκμαγείο λέξεων και αριθμών που είναι αποδεκτοί και από τους άλλους 18. Ετσι είναι το δείπνο και θα είναι η ζωή εφεξής…

Κατόπιν αυτών οι εταίροι μάς έβαλαν στο σημάδι, γιατί στο πλαίσιο του «άγχους γοήτρου» επινοήσαμε ιδιωματισμούς με αδιαφανείς αντιστοιχίες, περδουκλώνοντας το υπαρκτό με το επικείμενο. Δίαυλοι υπερβατικής ακοής υπάρχουν μόνο στους ναούς κατά την ώρα της Λειτουργίας, καθυστερήσαμε να χωνέψουμε ότι ζούμε στην εποχή των αφεντικών του συντακτικού και των αριθμών με έδρα τις Βρυξέλλες.

Μυριστήκαμε βέβαια ότι κάτι τρέχει με τις «λέξεις» και τη «σύνταξη» στο… «εξωτερικό», όμως στο εσωτερικό επιδείξαμε παροιμιώδη αδιαφορία. Αλλά όταν ένας πολιτισμός που κατέστησε τη γλώσσα θεμέλιό του αρχίζει να αμφισβητεί το ίδιο του το ιδίωμα, τότε αμφισβητεί τον εαυτό του, κάτι που κι αυτό το πετύχαμε σωρεύοντας πληθωρικό υλικό απανωτής φλυαρίας μεταξύ υπουργού Οικονομικών και κυβερνητικού εκπροσώπου περί προσφυγής στις κάλπες ή διεξαγωγής δημοψηφίσματος.

Το «άγχος γοήτρου» ήταν και εδώ που όπλισε το χέρι το οποίο πέταξε το γάντι για να το δουν στις Βρυξέλλες. Αλλά γι’ αυτόν που ρίχνει το γάντι, η άποψη των άλλων για το άτομό του είναι ο μόνος τρόπος να προσδιορίζει τι γνώμη δύναται να σχηματίσει ο ίδιος για τον εαυτό του.

Δηλαδή, τις φυρονεριές για «έξωση» τις ετοιμάζαμε μόνοι μας μέσα στα μπλάβα κανάλια των Βρυξελλών. Η «Εφ. Συν.» το φώναξε διερωτώμενη με έξι μόνο… «λέξεις» στο κύριο άρθρο της (14-15.3.), υπό τον τίτλο «Πρόβλημα διγλωσσίας;», αν αυτό οδηγεί «στο περαιτέρω ερώτημα: ευρώ ή δραχμή»!

«Πήγαινε με την πουκαμίσα σου…»

Την επομένη ο πρωθυπουργός έκοψε τον βήχα σε όλους με συνέντευξή του στα «Νέα» (16.3.): «Οι εκλογές ήταν δημοψήφισμα» είπε. Βλέποντας μάλιστα από καιρό την έρημο που άφηναν πίσω τους οι ελληνοποιήσεις διεθνών οικονομικών όρων από υπουργούς και άλλους και νιώθοντας την ασφυξία στη ρευστότητα, ανασκουμπώθηκε να πάει μόνος (19.3) του στις Βρυξέλλες, άλλωστε σε τρεις μέρες (23.3.) θα βρισκόταν και στο Βερολίνο.

Δεν χωρούσαν άλλες «λέξεις», η εντυπωσιοθηρική και καταδικαστική προσέγγιση των ΜΜΕ διεθνώς δεν απέκλειε ακόμη και την ασύντακτη φυγή της χώρας προς το τίποτε, αυτός όφειλε, έστω και δειλά, να αποσυνδέσει το «άγχος γοήτρου» από κάθε κλίμακα αξιολόγησης.

Αν ζούσε ο M. de Montaigne (1533-1592) θα του έλεγε: «Μπράβο παιδί μου, αυτό λέω στα “Δοκίμιά” μου, χαλιναγώγησε τον ενθουσιασμό σου, άσε τους να σε μετρήσουν χωρίς το γόητρο και τις τιμές σου, πήγαινε με την πουκαμίσα σου»! Η ενδυματολογική παραίνεση του κλασικού ουμανιστή έχει την ισχύ άρθρου: «Χρειάζεται η οικοδόμηση ρεαλιστικών σχέσεων (…) και όχι εμπρηστικές δηλώσεις και ανέξοδες ρητορείες» («Εφ.Συν.» στο κύριο άρθρο υπό τον τίτλο «Με σχέδιο, αλλά και συμμάχους» 19.3.).

Τα μιούζικαλ Δαλιανίδη

Και έτσι φτιάξαμε το καινούργιο συντακτικό απέναντι στους δανειστές που μιλάει για «μείγμα πολιτικής» και απαιτεί λεπτομερή λίστα μεταρρυθμίσεων «χωρίς να γκρεμίσουμε ό,τι καλό έγινε στο παρελθόν»! Πάντως για να ρολάρουμε στις ράγες θα πρέπει να συμφωνήσουν και οι «θερμαστές» του τρένου των 19 – Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο. Εχουμε δουλειά ακόμη.

Ομως το βαγόνι στο «εσωτερικό» δεν πατάει καλά στις ράγες. Και δεν χωλαίνει μόνο από τα δεξιά η ζωή της αριστερής κυβέρνησης με τους νεο-ορθόδοξους τροχούς. Χωλαίνει και από τα αριστερά μετά το άνω-κάτω του Σώματος από τους εκτροχιασμούς του προεδρείου της Βουλής για χάρη της Χ.Α. Ο πρωθυπουργός επιχείρησε και αποκατέστησε, προσώρας, την τροχιά, αποτρέποντας την αμαζονοποίηση της Βουλής (18.3.).

Αλλά έτσι θα είναι, για κάποιο διάστημα, η ζωή στο εσωτερικό. Κι αν παίζουν τα κανάλια, εντελώς τυχαία, κάποια μιούζικαλ του Δαλιανίδη με τη Ζωή Λάσκαρη, ίσως τέτοιες προβολές να συμπίπτουν, υποσυνείδητα, με την ευρύτερη σημειολογία που εκτρέφουν το τρένο και οι λέξεις της εποχής…