Ποιητής… εκ του προχείρου

Το όνειρο που ’δα προχθές δεν το ’χω, φευ, ξεχάσει (μην έφταιγε ο μουσακάς που είχα χλαπακιάσει;) γιατί μου φάνηκε πολύ τρελό κι αλλοπαρμένο πού να ’ξερα πως θα ’τανε απ’ τη ζωή βγαλμένο…

Πως εφευρέτης ήμουνα είδα λοιπόν μεγάλος και σαν εμένα πίστευα πως δεν υπάρχει άλλος ωσάν τον Εντισον, τον Μπελ, τον Κύρο τον Γρανάζη κι αν κάποιον άλλον ξέχασα, συγγνώμη, δεν πειράζει

Είχα που λέτε το λοιπόν μια φαεινή ιδέα κι είχα εφεύρει μηχανή πρωτότυπη κι ωραία που ήταν τάχα μετρητής ανθρώπινης σοφίας και θ’ άλλαζε στα σίγουρα τον ρου της Ιστορίας

Μια κάσκα ήταν που ’βαζες στ’ ανθρώπου το κεφάλι κι ένα χαρτάκι έβγαινε ευθύς από την άλλη που ’λεγε «μέτριο μυαλό» ή «κάτοχος σοφίας» ή «αθεράπευτα χαζός, τέρας -κοινώς- βλακείας»

Φτάσαν του κόσμου οι λαοί στα πόδια μου ικέτες ζητώντας μου στη μηχανή να βάλω τους ηγέτες να δουν αν είν’ όντως σοφοί αυτοί που ’χουν ψηφίσει ή αν έχουν ηλίθιοι στον σβέρκο τους καθίσει

Πρώτον μου φέρανε λοιπόν -ποιον λες;- τον πλανητάρχη εις το μυαλό του για να δουν τι διάολο υπάρχει

Εκάθισα τον Τραμπ κι εγώ, σίγουρος κατά βάθος πως δεν μπορεί η μηχανή να κάνει κάποιο λάθος αλλά σε όλους μας μπροστά θα λάμψει η αλήθεια πως είν’ του κόσμου η κεφαλή μια κεφαλή ηλίθια

Βάζω μπροστά τη μηχανή και βγαίνει το χαρτάκι και με φωνή στεντόρεια κι ας έτρεμε λιγάκι διαβάζω, αφού ζήτησα να γίνει ησυχία: «σπουδαία κι απαράμιλλη έχει αυτός σοφία!»

Εκεί επάνω ξύπνησα, αντιληφθείς ευθέως πως μόνον εις τον ύπνο μου γίνονται αυτά, βεβαίως…

Σηκώθηκα ο αφελής και τις ειδήσεις βάζω και με το τουίτερ που άκουσα ώς σήμερα καγχάζω!

Μονάχα οι Κούρδοι οι έρημοι που τώρα πολεμούνε με το ανέκδοτο αυτό θαρρώ πως δεν γελούνε…