Εχοντας παρακολουθήσει τα τελευταία οκτώ χρόνια τις εκθέσεις και τα πολιτιστικά δρώμενα στον Πύργο Μπαζαίου, κάθε άλλο παρά εφήμερη θα χαρακτήριζα αυτή τη συνύπαρξη-συνομιλία τέχνης-τόπου-ανθρώπου.
Μια γόνιμη σύγκρουση ανάμεσα στον παροδικό χαρακτήρα των εκθέσεων και την κάθε άλλο παρά μετεωρική προσπάθεια του επιμελητή Μάριου Βαζαίου έρχεται να υπενθυμίσει ανάλαφρα, όπως προστάζει άλλωστε το θέρος, την ανάγκη για απόλαυση και χαλάρωση των εντάσεων και μέσα από στιγμές τέχνης.
Το πέτρινο, επιβλητικό μνημείο του 16ου αιώνα μοιάζει να κλείνει μέσα του όλες τις αισθήσεις, που συνεχίζουν όμως να κινούνται ελεύθερα στον χώρο, όπως ο επισκέπτης.
Οι καλλιτέχνες δημιουργούν τα έργα τους μέσα στον πύργο, ενισχύοντας έτσι όχι μόνο τη μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητά τους, αλλά και την αντίθεση που δημιουργείται από τη σύζευξη του πρόσκαιρου χαρακτήρα έκθεσης με τη διάρκεια του μνημείου στον χρόνο.
Δεν είναι μόνο όμως το μνημείο που τους εμπνέει, είναι και ο τόπος γύρω του, το άρωμά του, ο ήχος του αέρα, τα υλικά που παρασύρει, στροβιλίζει, αυτό το λευκό πέτρωμα που κρύβεται μέσα του αλλά και το χρωματιστό, έντονο ανάγλυφό του.
Η ξενάγηση
Στο ισόγειο, ο Ικαρος, ο ήρωας του Zandor Zelenak, υποδέχεται τον επισκέπτη και ξεκινάει την ξενάγηση στον κόσμο της έκθεσης, αναλαμβάνοντας άθελά(;) του να συνδέσει έργα που, προερχόμενα από καλλιτέχνες διαφορετικής κουλτούρας και τα οποία έχουν πολύτροπες μορφές (ζωγραφικά, οπτικά, ακουστικά, οσφρητικά), μοιάζουν αρχικά διασκορπισμένα.
Ο μύθος του Ικαρου και της παρόρμησης. Ο Ικαρος παιδί, που αφήνει τα ξύλινα παιχνίδια του (Patrizio Bedon) στο απάνω δωμάτιο και βγαίνει να παίξει, να πετάξει στην αυλή του πύργου.
Εκεί η πτήση σταματάει απότομα και το εφήμερο της παιδικής ηλικίας και της αθωότητας αποτυπώνονται στο δωμάτιο με τις χρωματιστές ζωγραφιές του (Nikos Lagos).
Ανεβαίνοντας στο πρώτο επίπεδο, εικόνες, σαν από παιδικούς εφιάλτες που σβήνουν το πρωί, κρύβονται στα μικρά κελιά του πύργου.
Από το ροζ δωμάτιο ακούγονται μνήμες γιορτινών στιγμών… οι χριστουγεννιάτικες εκείνες μπάλες που έπεσαν από τα χέρια της μητέρας… τα θρύψαλα της μνήμης, γυαλιστερά και αναρίθμητα, όλα ίδια και κανένα όμοιο (Vladimir Scoda).
Συνεχίζεις με οδηγό την όσφρηση, ακολουθείς το άρωμα… μνήμης που χάνεται, τη στιγμή που παλεύουμε να την κρατήσουμε, να την ψιθυρίσουμε στο αυτί του άλλου, να την περιγράψουμε, αμήχανοι συχνά, καθώς εξατμίζεται πιο γρήγορα από τις λέξεις (Casa Essenziera) και δίπλα σε όλο αυτό το φευγαλέο, το προσωρινό, ένα λαξεμένο μαρμάρινο βουνό (Anais Lelievre), που λες ότι καταπίνει τον φόβο του εφήμερου, του περαστικού, ένα βουνό, όπου αν φωνάξεις, η ηχώ θα σου φέρει πίσω τον αντίλαλο του εαυτού σου, εφήμερος κι αυτός, αλλά ζωντανός και αληθινός όσο η στιγμή, όσο η διάρκεια που εσύ θες να του δώσεις.
Η τέχνη σού ψιθυρίζει να απολαύσεις την πτήση, την πρόσκρουση, την πτώση, τη θραύση, τη ζωή σου.
● Πατρίτσιο Μπεντόν (Patrizio Bedon-ΙΤ) – Κάζα Εσαντζιέρα (Casa Essenziera-ΙΤ/ΖΑ) – Νίκος Λαγός (GR) – Αναΐς Λελιέβρ (Anais Lelièvre-FR) – Βλαντίμιρ Σκόντα (Vladimir Skoda-CZ/FR) – Σάντορ Ζέλενακ (Sandor Zelenak-HU/JP).
● Επιμέλεια: Μάριος Βαζαίος
Συνεργαζόμενος επιμελητής: Klaus Pfeiffer
● Διοργάνωση: ΑΙΩΝ, Πολιτιστικός Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός
● Πύργος Μπαζαίου, Νάξος
25 Μαΐου – 27 Σεπτεμβρίου 2019
Καθημερινά: 10.00-17.00
-320x213.jpg)
