Οι βουβές φιγούρες μίλησαν

Ο χρυσός, ο βασιλιάς Μίδας και οι φιγούρες θεάτρου σκιών και ιαπωνικού κουκλοθέατρου συνυπήρξαν για δύο ώρες το περασμένο Σάββατο στον χώρο τέχνης «Μανδραγόρας».

Ολα αυτά στην παρουσίαση της μεγάλου μήκους animation ταινίας «ΤΗΕΟΧ» που παρουσίασε ο σκηνοθέτης της Γιώργος Νικόπουλος πριν από 15 μέρες.

Η προβολή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της ομαδικής έκθεσης «Κινείται» που πραγματεύεται την τεχνική του stop motion animation.

Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκαν μικροί και μεγάλοι, οι οποίοι κόβοντας βόλτες στον χώρο μπόρεσαν να δουν εκτιθέμενες φιγούρες από γνωστές ελληνικές ταινίες animation, όπως το «My stuffed Granny».

Πριν από την προβολή της ταινίας «THEOX», ο σκηνοθέτης εμφανίστηκε ντυμένος στα μαύρα και με την ιδιότητα του performer προσπάθησε να ενσαρκώσει τους πέντε χαρακτήρες της ταινίας του με την performance «URBANOX».

Αμίλητος, ξεκίνησε να φοράει τις πέντε μάσκες των χαρακτήρων και με τρόπο τελετουργικό τούς «έδωσε ζωή».

Εναλλάσσοντας τις μάσκες, τον είδαμε να υιοθετεί ετερόκλητους μεταξύ τους χαρακτήρες.

Κοινό στοιχείο και των πέντε ήταν η ξεκάθαρη σύνδεση με μία κινησιολογία «προς τα κάτω», τέτοια που να υπενθυμίζει τη διαχρονική σύνδεση με τη γη.

Η μουσική υπόκρουση και ο φωτισμός κατέκλυσαν με τόσο δέος κάποιους από τους μικρούς θεατές που ξεκίνησαν με τη σειρά τους να μιμούνται την κινησιολογία του performer. 

Στη συνέχεια ακολούθησαν διάφορες ερωτήσεις από το κοινό σχετικά με τις καλλιτεχνικές επιρροές της ιδέας και τη συμβολική σημασία της κινησιολογίας σε αυτήν.

Ο Γιώργος Νικόπουλος μίλησε στους παρευρισκόμενους για τις επιρροές του από το ιαπωνικό κουκλοθέατρο, στο οποίο συνήθως δυο χειριστές ελέγχουν τα χέρια και τα πόδια των φιγούρων.

Ξεκάθαρες έγιναν και οι επιδράσεις του ελληνικού θεάτρου σκιών στην κατασκευή των μασκών που φιλοτέχνησε ο Νίκος Κόκκαλης.

Χαρακτηριστικό σχόλιο ήταν ότι στις εν λόγω μάσκες τα μάτια παραπέμπουν αναμφίβολα στη μέθοδο του Ευγένιου Σπαθάρη, ο οποίος στη βιογραφία του έχει αναφέρει πως έφτιαχνε τα μάτια έτσι ώστε να «δίνουν σάρκα» στην εκάστοτε φιγούρα. 

Πριν ξεκινήσει η ταινία, ο δημιουργός αναφέρθηκε στη σύνδεση της ιστορίας της με τον γνωστό μύθο του βασιλιά Μίδα.

Χαρακτηριστικά σημείωσε πως τα πράγματα δεν διαφέρουν και πολύ στην εποχή μας, όπου ακόμα ξεγελιόμαστε από το ψέμα του χρυσού.

Οι χαρακτήρες της ταινίας του, όπως είπε, «δουλεύουν και ζουν κατά μονάς», αποξενωμένοι.

Στο κοινό γνωστοποιήθηκε επίσης πως για τις ανάγκες του «THEOX» χρειάστηκε οι μιμητές των χαρακτήρων να παρακολουθήσουν για μήνες μαθήματα κινησιολογίας προκειμένου να αποδοθούν σωστά οι ρόλοι. 

Τα φώτα έπεσαν και οι θεατές ξεκίνησαν να παρακολουθούν μία ταινία animation διαφορετική από τις άλλες.

Ειδοποιός διαφορά, η έλλειψη του λόγου και η εξαιρετική χρήση της μουσικής σε συνδυασμό με τη γενικότερη αισθητική της ψυχεδέλειας των πλάνων.

Οι θεατές είχαν την ευκαιρία να δουν το αποτέλεσμα μίας ιδιαίτερης τεχνικής που, σύμφωνα με τα λεγόμενα του σκηνοθέτη, προϋπέθετε γυρίσματα με τους ηθοποιούς σε green screen. 

Στο «THEOX» παρακολουθούμε πέντε βωβούς χαρακτήρες που ο καθένας τους περνάει τη δική του δοκιμασία. Κυρίαρχος συμβολισμός είναι αυτός της αναζήτησης και της σύνδεσης με τη γη.

Οι πρωταγωνιστές είναι μεγάλοι, νέοι, ζώα, άντρες και γυναίκες. Ολους αυτούς καλείται κατά τη διάρκεια της ταινίας να αποκωδικοποιήσει ο θεατής, καθώς παρεμβάλλονται υποσυνείδητα ερωτήματα υπαρξιακής φύσης. 

Κάποια από αυτά τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν στο κοινό, τέθηκαν μετά το πέρας της προβολής.

Πιο συγκεκριμένα ο δημιουργός ερωτήθηκε για τον λόγο της απουσίας διαλόγων και για ενδεχόμενους συμβολισμούς του γυναικείου φύλου στην ταινία.

Στο τελευταίο ερώτημα, η απάντηση που δόθηκε έκανε λόγο για την αντίληψη της γυναικείας φύσης, σαν έναν «κύκλο» που περικλείει έννοιες και ενέχει τη στοργή σε αντίθεση με την αντρική.