Δέκα μουσικά δώρα για τις γιορτινές -και όχι μόνο- μέρες

► Beatles: «White Album»

Από… τα «Σκαθάρια» άρξασθαι! Το «White Album», ο θρυλικός δίσκος των Beatles που φέτος τον Νοέμβριο συμπλήρωσε 50 χρόνια από την κυκλοφορία του, επανακυκλοφόρησε με remastered ήχο και πολύ ανέκδοτο υλικό.

Το διπλό άλμπουμ, που θεωρείται από πολλούς το καλύτερο του βρετανικού συγκροτήματος, περιέχει τραγούδια όπως τα «Back in the U.S.S.R.», «Ob-La-Di, Ob-La-Da», «While My Guitar Gently Weeps (Harrison)», «Glass Onion», «Helter Skelter», «Blackbird», «Revolution 1» κ.ά., που το καθένα ξεχωριστά αποτελεί την απάντηση στο ερώτημα «γιατί να δωρίσω αυτόν τον δίσκο».

► Στέρεο Νόβα: «Ουρανός»

Είκοσι χρόνια μετά την τελευταία κοινή τους δισκογραφική παρουσία, το απόλυτο δίδυμο της ηλεκτρονικής μουσικής, ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Μιχάλης Δέλτα, επανενώθηκε για να μας προσφέρει ακόμα ένα άλμπουμ-σημείο αναφοράς στα ελληνικά μουσικά τεκταινόμενα.

Κομμάτια όπως «Ισορροπία», «Ασύμμετρη διάταξη», «Βιντεο κλαμπ», «Νέα Μόδα», «Ακτογραμμή», «Τρίγωνο φως», «Τα δέντρα», «Πισίνα», «Θηβών», ποιήματα και εικαστικές εγκαταστάσεις μαζί, φτιάχνουν ένα σύμπαν που στάζει τρυφερότητα, μελαγχολία και σπαραγμό για την παντοτινή μας ματαίωση, αλλά ταυτόχρονα εκπέμπουν φωτεινότητα, δίνουν απάντηση στο αιώνια βασανιστικό ερώτημα «ποιο είναι το νόημα της ζωής» εξηγώντας συνάμα γιατί δεν μπορούμε να το πραγματώσουμε και ομνύουν παντοτινή πίστη στην αγάπη, καθώς «κάποιος θα φύγει, η αγάπη θα μείνει, είμαι στη λίστα αναμονής…»

► Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Σωκράτης Μάλαμας: «Με στόμα που γελά»

Φαίνεται πως το 2018 ήταν η χρονιά του ανταμώματος διδύμων που είχαν πολλά χρόνια να συνεργαστούν. Ετσι έπειτα από 12 χρόνια ξανασυναντήθηκαν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έγραψε τους στίχους και τη μουσική, με τον φίλο και συνοδοιπόρο του Σωκράτη Μάλαμα, μόνο ως ερμηνευτή αυτή τη φορά, και μας χάρισαν υπέροχες μουσικές στιγμές με τον τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν να το κάνουν.

Απόλαυση, συγκίνηση, ευφροσύνη, πληρότητα, ήρεμη και βαθιά χαρά μπροστά στην ομορφιά, τα συναισθήματα που προκαλεί η ακρόαση τραγουδιών σαν τα «Η λάθος μοιρασιά», «Είχα τον κήπο της Εδέμ» «Το ζητιανόξυλο», «Η καλύβα», «Γυναίκες», «Τάλα», «Στα πόδια της», «Απόδραση».

► Tigran Hamasyan: «For Gyumri»

Το EP του σπουδαίου Αρμένιου συνθέτη και σολίστα της τζαζ Tigran Hamasyan, τον οποίο ο Chick Corea έχει χαρακτηρίσει «ώριμο, μεγάλο, πλούσιο και βαθύ καλλιτέχνη», είναι μια ελεγεία για τη γενέθλια πόλη του, Γκιουμρί.

Οπως σε όλες τις δουλειές του, έτσι και εδώ η μουσική του, που είναι μια αριστουργηματική μείξη της παραδοσιακής αρμενικής μουσικής με τις συγχορδίες της σύγχρονης τζαζ σε συνδυασμό με τους λυρικούς αυτοσχεδιασμούς του, μαγεύει τον ακροατή καθηλώνοντάς τον με την αισθαντική μελωδικότητα των θεμάτων του, τα οποία συγκεράζουν Ανατολή και Δύση, παρελθόν και παρόν, παραδοσιακή και μοντέρνα μουσική.

► Empty Frame: «Who Wants To Ride The Horse»

Ο τρίτος δίσκος μίας από τις καλύτερες και παλαιότερες μπάντες της αθηναϊκής ροκ σκηνής θεωρήθηκε από κριτικούς και κοινό ο καλύτερός τους στη 13χρονη πορεία τους.

Συνδυάζοντας με μοναδικό τρόπο τον δυναμισμό των ηλεκτρικών οργάνων με τον λυρισμό του βιολιού, του πιάνου και του τσέλο η εξαμελής μπάντα κινήθηκε -ακροβατώντας με απόλυτη επιτυχία- ανάμεσα σε alternative, indie, progressive και folk, εξερευνώντας παράλληλα πιο heavy μονοπάτια και συνεχίζοντας να παντρεύει ιδανικά ευρωπαϊκές με αμερικανικές νοοτροπίες.

Με κομμάτια όπως τα «Wheels», «Spirit», «Hide», «Feels like a breeze», «This is where you go», «Burning walls», «The not bowing», «Horse» οι Empty Frame πετυχαίνουν με αυτή τη δουλειά τους το ευκταίο για κάθε δημιουργό: να ενηλικιωθούν καλλιτεχνικά.

► Thom Yorke: «Suspiria»

Ο ιθύνων νους των Radiohead έγραψε πρώτη φορά μουσική για ταινία μεγάλου μήκους και το αποτέλεσμα κρίνεται επιτυχημένο. Πρόκειται για τη «Suspiria», σε σκηνοθεσία του Luca Guadagnino, η οποία είναι ριμέικ της εμβληματικής ταινίας τρόμου που σκηνοθέτησε ο Dario Argento το 1977.

Ο Αγγλος μουσικός μάς ταξιδεύει στο γεμάτο ευαισθησία όσο και τρομακτικά μυστηριώδες σύμπαν που οικοδόμησε για τις ανάγκες του φιλμ με κομμάτια όπως τα «Unmade», «Suspirium», «Has Ended», «Volk», «Open Again». Αξίζει να σημειωθεί πως σε συνέντευξή του στο BBC ο Yorke δήλωσε ότι βασική πηγή έμπνευσής του στάθηκε η μουσική που συνέθεσε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου για το «Blade Runner».

► Markos Elektrik: «Markos Elektrik»

Η αγάπη για το έργο του μεγάλου μας ρεμπέτη Μάρκου Βαμβακάρη ήταν η αιτία δημιουργίας αυτής της μπάντας, η οποία «πείραξε» με ιδιαίτερη επιτυχία εφτά από τα καλύτερα τραγούδια του με μια progressive διάθεση διανθισμένη με rock and roll αποχρώσεις.

Στο άλμπουμ, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, περιλαμβάνονται τα «Ψεύτικος ντουνιάς», «Τα ματόκλαδα σου λάμπουν», «Μπλε παράθυρα», «Νόστιμο τρελό μικρό μου», «Πλημμύρα», «Ζητώ παντού ο καημένος», «Πολίτισσα», στα οποία το μπουζούκι και η κιθάρα των πρώτων εκτελέσεων αντικαθίστανται από ηλεκτρική κιθάρα, rhodes, αναλογικό synth, μπάσο και τύμπανα. Στα ατού του συγκροτήματος και του δίσκου, οι εξαιρετικές ερμηνευτικές ικανότητες της Νεκταρήλιας Τσομπάνογλου.

► «Θάνος Ανεστόπουλος»

Περίπου ενάμιση χρόνο μετά τον θάνατο του -ποιητή, μουσικού, ζωγράφου- Θάνου Ανεστόπουλου, του οποίου οι δημιουργίες θα μας συντροφεύουν ως πολύτιμη παρακαταθήκη για πάντα, τον περασμένο Μάρτιο κυκλοφόρησε ένα διπλό CD έχοντας ως τίτλο το ονοματεπώνυμό του, στο οποίο περιλαμβάνονται δέκα ανέκδοτα κομμάτια του σπουδαίου καλλιτέχνη καθώς και τα τραγούδια της πρώτης προσωπικής δουλειάς του «Ως το τέλος» (2012) σε νέο mastering.

Στα έξι από αυτά έγραψε o ο ίδιος τους στίχους, ενώ στα υπόλοιπα μελοποίησε ποιήματα και στίχους των Θανάση Γιαννακόπουλου, Γιώργου-Ικαρου Μπαμπασάκη, Γιώργου Μυλωνογιάννη, Ιωάννη Πολέμη. Το άλμπουμ επιμελήθηκαν οι συνεργάτες του Μανώλης Αγγελάκης, Στάθης Ιωάννου, Νίκος Γιούσεφ και Ακης Σπυριδάκης.

► Μαρία Παπαγεωργίου: «Αλληλογραφία»

Μια νέα και εξαιρετικά ταλαντούχος μουσικός, η Μαρία Παπαγεωγίου, καταπιάστηκε με ένα δύσκολο εγχείρημα: διασκεύασε κάνοντας μια δική της ανάγνωση γνωστά και «κρυμμένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, καταφέρνοντας αυτό που είναι το ζητούμενο ώστε να χαρακτηριστεί μια διασκευή επιτυχημένη: έβαλε τη δική της σφραγίδα στα κομμάτια που επέλεξε να «πειράξει».

Τα τραγούδια που προέκυψαν μέσα από αυτή τη διαδικασία δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από εκείνα που αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσής της, δίνοντάς μας έτσι τη δυνατότητα να ξαναβρούμε -οι μεγαλύτεροι- και να συναντήσουν -οι νεότεροι- ποιητές σαν τους Τάσο Λειβαδίτη, Μάνο Ελευθερίου, Κώστα Τριπολίτη αλλά και τον ίδιο τον συνθέτη και με τη «σπάνια ομορφιά της φωνής της» -όπως τη χαρακτηρίζει δικαίως ο Μίκης Θεοδωράκης στο εισαγωγικό του σημείωμα για το άλμπουμ- να μας μεταδώσει τη συγκίνηση που είναι φανερό ότι νιώθει και η ίδια όταν ερμηνεύει τα τραγούδια του.

Ενα CD για το οποίο όλοι εμείς στην «Εφ.Συν.» νιώθουμε πολύ περήφανοι, καθώς η εφημερίδα μας ήταν αυτή που το πρωτοκυκλοφόρησε το περασμένο Πάσχα.

► Moby: «Everything Was Beautiful, and Nothing Hurt»

Πρόκειται για το δέκατο πέμπτο άλμπουμ του Richard Melville Hall, πιο γνωστού ως Moby, το οποίο κυκλοφόρησε πέρσι τον Μάρτιο. Τα τραγούδια που περιλαμβάνονται σε αυτό («Like a Motherless Child», «Mere Anarchy», «This Wild Darkness», «The Tired and the Hurt», «Welcome to Hard Times» κ.ά.) διερευνούν ζητήματα σχετικά με την πνευματικότητα, την ατομικότητα και την ανθρωπότητα.

H θεματική του περιστρέφεται γύρω από τη διαλεκτική ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, στο σκληρό και στο ευάλωτο.

Ο τίτλος του δίσκου είναι μια φράση από το βιβλίο «Σφαγείο νούμερο 5» του Κερτ Βόνεγκατ, ένα από τα πιο αγαπημένα του Αμερικανού καλλιτέχνη και ακτιβιστή.