Τα θρίλερ δεν μ’ αρέσουνε. Σαν βλέπω μια ταινία σίγουρα τέλος αίσιο θέλω στην ιστορία.
Απ’ όταν ήμουνα μικρός, ποτέ σκεφτεί δεν είχα θρίλερ πως θα βρεθώ να ζω με σηκωμένη τρίχα…
Οσα από δαύτα έχω δει ήταν αρρωστημένα γεμάτα μούμιες και βαμπίρ για αίμα διψασμένα.
Και δολοφόνους είχανε άγριους με πριόνια ή και του Χίτσκοκ τα πουλιά να κάθονται στα κλώνια.
Με τραπεζίτες κι υπουργούς θρίλερ ποτέ δεν είδα κι αν κάποιος τέτοιο γύριζε θα του ’χε στρίψει βίδα…
Μα τόσες μέρες στην TV για ειδήσεις καρφωμένος τη συμφωνία πρόσμενα, στο θρίλερ εθισμένος.
Κι αν πήραμε παράταση, το θρίλερ δεν τελειώνει κι ο Σόιμπλε πια τον ύπνο μου για τα καλά στοιχειώνει
Τέσσερις μήνες μοναχά μας δώσαν διορία και για να πάρουμε λεφτά τελειώσανε τ’ αστεία.
Της γκρίνιας στα εσώτερα άρχισε το τροπάρι κι ο Γλέζος πως βαφτίζουνε, είπε, το κρέας ψάρι.
Για τ’ όνομα του φαγητού θα δώσουμε τη μάχη; Ολα τ’ αλέθει όμοια το άδειο μας στομάχι…
Σαν τ’ άκουσε ο πρωθυπουργός έτρεξε ευθύς στον Μίκη να σχολιάσουν της φτωχής Αριστεράς τη νίκη.
Μ’ άλλη είναι η Αριστερά που οι παλιοί θυμούνται κι όσα από ’κείνους ξέραμε συνέχεια αναιρούνται.
Πρώτοι εις τα μαθήματα και πρώτοι στους αγώνες κάποτε λέγαν να ’μαστε! Μα πέρασαν αιώνες
άλλαξε κι η Αριστερά λοιπόν φιλοσοφία και ρετσινιά τη βάφτισε, παιδιά, την αριστεία…
Στραβά αρμενίζουμε, θαρρώ, σε κύματα μεγάλα. Ρότα ν’ αλλάξουμε καιρός, έστω μ’ αρχή… την μπάλα!
