Επέτυχε ο πρωθυπουργός κατά το μάλλον ή ήττον
τη λύση των ιστορικών, παιδιά, εκκρεμοτήτων!
Με τον αρχιεπίσκοπο καθίσανε παρέα
μιλήσαν δημιουργικά και γόνιμα κι ωραία
και βγάλαν ανακοινωθέν από κοινού οι δυο τους
να τ’ απευθύνουν πατρικά στο δόλιο ποίμνιό τους
ήτοι σ’ εμάς, τα πρόβατα που αιώνια μηρυκάζουν
ό,τι «σοφία» σεβαστή τυχόν τους αραδιάζουν
Με κληρικούς, είναι γνωστό, καλύτερα μην μπλέξεις…
Πώς έλυσε τον γόρδιο δεσμό, βρε, ο Αλέξης;
Ουδετερότητα, απ’ τη μια, θρησκευτική δηλώνει
μα τους παπάδες… εσαεί το κράτος θα πληρώνει
μια και εις το Δημόσιο έδωσε η Εκκλησία
κοψοχρονιά λεν κάποτε κάποια περιουσία!
Πώς; Πόσο; Εχουν άραγε καμιά μελέτη κάνει
ή μόνοι οι δυο τους κάτσανε και βγάλανε φιρμάνι;
Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε; Πολύ φοβάμαι πάλι
πως «έντιμος συμβιβασμός» μάς ήρθε στο κεφάλι…
Δεν μοιάζει για ξεκάθαρη η λύση αυτή που βρήκαν
κι απ’ την πολλή ασάφεια ψύλλοι στ’ αυτιά μου μπήκαν
Τι χωρισμό μάς τσαμπουνάν, πες μου, μ’ επιδοτήσεις
και μάθημα θρησκευτικών ώσπου ν’ αποφοιτήσεις;
Μ’ αγιασμούς εις τη Βουλή και σ’ όλα τα σχολεία
για διαζύγιο να μιλούν μου μοιάζει κοροϊδία
Ούτε μου μοιάζει χωρισμός από τραπέζης-κοίτης:
μάλλον σαν συνεταιρισμό το βλέπει ο πολίτης…
(πλην κάποιων περιπτώσεων γνωστών, μεμονωμένων,
που τρέμουν για κατάργηση, οϊμέ, των… Χριστουγέννων!)
Συ όλους θες, Αλέξη μου, να τους ευχαριστήσεις:
κι αριστερός, και τους πιστούς να μην κακοκαρδίσεις
και τον παπά υπόσχεσαι να τον επιδοτήσεις
και άλλονε στη θέση του τάζεις να διορίσεις…
Γκρινιάζει όμως ο παπάς, γκρινιάζουν κι οι συντρόφοι
Ποιος απ’ την τρύπα, ρε παιδιά, θα βγάλει αυτόν τον όφι;
Και για να γίνει αντιληπτό, σ’ το λέω νέτα σκέτα:
χωρίς να σπάσουμε αυγά δεν τρώμε ομελέτα!
