«Φύγε εσύ Μπάμπη…»

«Φύγε εσύ Μπάμπη» φώναζε κρατώντας τον ούτε 22χρονο νεαρό -που προφανώς λεγόταν Μπάμπης- με τον βραχίονά του μακριά μου, να μη με χτυπήσει μάλλον, γιατί λεκτικά εξέφραζε το παλικάρι την ανδρική του φύση, καθώς είχε εισβάλει στο φαρμακείο όπου σταμάτησα να πάρω ό,τι χρειαζόμασταν. Ο «Φύγε εσύ Μπάμπη» ήταν ο πατέρας του βλασταριού, που ανέλαβε να καθαρίσει για το παιδί του, όπως οφείλει να πράττει κάθε καλός Ελλην πατήρ. Διότι προσεβλήθη η ανδρική τιμή της οικογένειας όταν ως οδηγός αντέδρασα για την τραγική του οδηγική συμπεριφορά -η οποία πρωθύστερα θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει σοβαρό ατύχημα-, ρωτώντας τον αν δίνει αξία στη ζωή του.

Αφηγούμαι το περιστατικό για να μεταφέρω την οδυνηρή πραγματικότητα που δυστυχώς ακόμη ισχύει ως συμπεριφορά πολλών οδηγών και που μετατρέπει καθημερινά τους ελληνικούς δρόμους σε εργαστήριο παραγωγής αναπήρων και νεκρών.

Μία μέρα μετά της Παναγιάς, γυρνώντας από τον μοναδικό δρόμο που συνδέει τη Δημητσάνα, τα Λαγκάδια με τη Βυτίνα και το Λεβίδι, μόλις έπαιρνε να ησυχάσει λιγάκι η καταρρακτώδης βροχή που είχε γεμίσει τις λακκούβες του δρόμου με νερό, ένα μπλε golf αυτοκίνητο, το οποίο βρισκόταν πίσω μου, γύρω στα 50 μέτρα, και οδηγούσε ο εν λόγω νεαρός, αποφάσισε στην πρώτη είσοδο/διασταύρωση που οδηγεί στο χωριό της Βυτίνας να με προσπεράσει την ώρα που έμπαινα στη διασταύρωση, όμως όχι «έστω τύποις» κανονικά, αλλά από την παράλληλη μεριά του δρόμου της εισόδου στο χωριό, δηλαδή από την έξοδο των αυτοκινήτων που βγαίνουν από τη Βυτίνα.

Οποιος γνωρίζει το σημείο γνωρίζει ότι η πράξη του ήταν απολύτως αυτοκτονική, γιατί όπως έρχεσαι από τον ανηφορικό δρόμο για να μπεις στη διασταύρωση, δεν έχεις καμία ορατότητα της εξόδου – πληροφορία βέβαια που χρειάζεται κανείς μόνο όταν μπαίνει σε μια διασταύρωση ανάποδα. Και βεβαίως στο σημείο υπάρχει μεγάλη ταμπέλα σήμανσης που ορίζει την υποχρεωτική πορεία. Επομένως με αυτή του την πράξη, είχαμε σίγουρη μετωπική σύγκρουση -αν κάποιος πορευόταν προς την έξοδο- και ταυτοχρόνως καραμπόλα, αφού θα έπεφταν επάνω μου.

Ευτυχώς τον είδα στην άκρη του καθρέπτη μου και έκανα δεξιά προς τα χωράφια για να γλιτώσω και τον πίδακα νερού που μου έστειλε δώρο στο παρμπρίζ, καθώς έπεσε και σε μια μεγάλη λακκούβα με νερό που δεν μπόρεσε να αποφύγει, αφού είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα για να καλύψει την απόσταση που μας χώριζε. Ομως δεν αρκέστηκε σε αυτό, αλλά επιδόθηκε σε απανωτά, ξαφνικά, σλάλομ, ως γνήσιος κυρίαρχος του δρόμου, για να αποφύγει τις λιμνασμένες λακκούβες, σ’ έναν δρόμο που περνάει μέσα από το χωριό, στενό -έχει σημεία που μπορεί να περάσει μόνο ένα αυτοκίνητο, οπότε θα πρέπει να ξέρεις να παραχωρείς προτεραιότητα, έστω από ευγένεια- και που σε οδηγεί στο κέντρο του χωριού, στην πλατεία με την εκκλησία.

Εκεί τον συνάντησα και του απηύθυνα την έκκληση ότι αν αυτός δεν λογίζει αξία στη ζωή του, ας σεβαστεί τουλάχιστον τους υπόλοιπους. Οξύμωρο το σχήμα του λόγου. Αν δεν σέβεσαι τη ζωή σου, πώς είναι δυνατόν να σεβαστείς του άλλου;

Ξεκίνησε με το «Φεύγα και άσε μας ήσυχους, πήγαινε στη δουλειά σου, παράτα μας» και φτάσαμε στο «τι θέλεις μωρέ, αφού είχαμε απόσταση, θα κάνω ό,τι θέλω» και τα λοιπά συνηθισμένα, ορίζοντας την απόλυτη κυριαρχία του στους δρόμους του χωριού του, ως άρχοντας που ήταν. Τη «διαβούλευση» παρακολουθούσαν εννοείται όλοι όσοι βρίσκονταν στα καφενεία της πλατείας και τα μαγαζιά και μαζί και ο πατέρας, όπως κατάλαβα μετά. Ο οποίος με ακολούθησε στο φαρμακείο της Βυτίνας όπου σταμάτησα -εννοείται έντονα ταραγμένη-, αφού εκνευρίστηκε μάλλον όταν με άκουσε να λέω στον γιόκα του να μη με φορτίσει περαιτέρω με τη συμπεριφορά του, γιατί θα καλέσω την Τροχαία αφού είχα κρατήσει ούτως ή άλλως τον αριθμό του.

Εισέβαλαν στο φαρμακείο μετά από λίγη ώρα, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο, φωνάζοντας και ο πατήρ με ρωτούσε επανειλημμένα και εναγωνίως: «Είπες τον γιο μου μαλάκα;»

Στην καθυστερημένη απάντησή μου «Δυστυχώς όχι, δεν τον είπα, αλλά του είπα: Αν θες εσύ να πεθάνεις, τράβα, άλλους μην πάρεις μαζί σου. Μπαίνεις ανάποδα στη διασταύρωση και τολμάς και μιλάς;». Το παλικάρι αφηνίασε, ο πατέρας έδειξε για μια μόνη στιγμή να συνειδητοποιεί τι είχε κάνει, αλλά προτίμησε να μην τον εκθέσει αλλά να υπερασπιστεί την ανδρική του τιμή.

Τη βροντώδη σύναξη διέκοψε φωνάζοντας η φαρμακοποιός, η οποία δικαίως μας ζήτησε να λύσουμε έξω τις διαφορές μας.

Μόνο που εγώ δεν είχα καμία διαφορά μαζί τους παρά μόνο ότι δεν άντεχε το μυαλό μου να δεχτεί την αλαζονεία του μικρού «οδηγού» απέναντι στη ζωή και την ανοησία του πατέρα, ο οποίος αντί να πάρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου -που προφανώς ο ίδιος αγόρασε στο παλικάρι του-, για να το σώσει, επιδιδόταν σε μια -αγελαία να την πω;- συμπεριφορά. Και όπως έμαθα αργότερα, ο ίδιος είναι επαγγελματίας οδηγός.

Το κάθε τέτοιο παιδί που πιάνει στα χέρια του τιμόνι και θεωρεί ότι είναι «Ο άρχοντας των δρόμων» είναι στατιστικά βέβαιο ότι θα δημιουργήσει ατύχημα. Προσέξτε, δεν θα εμπλακεί, θα το δημιουργήσει. Και τότε βέβαια γι’ αυτού του είδους γονείς θα φταίει ο δρόμος, ο δήμαρχος, το κράτος, ο εκάστοτε πρωθυπουργός, οι συνήθεις ύποπτοι δηλαδή.

Είναι πολύ εύκολο και γοητευτικότερο να αποποιείσαι των ευθυνών σου και να τις μεταθέτεις σε όποιον άλλον εκτός του υπέροχου απαίδευτου εαυτού σου.

Εγώ μπορεί να στεναχώρησα το παιδί μου με την όλη φασαρία, αλλά το σίγουρο είναι ότι με την αντίδρασή μου αυτή έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει υπεύθυνος οδηγός όταν θα πάρει αυτοκίνητο με τα λεφτά που θα έχει βγάλει από τη δουλειά του. Δηλαδή πολλά χρόνια μετά την ενηλικίωσή του.

ΚΟΥΙΖ

• Πόσες παραβάσεις διέπραξε το αρκαδιανό βλαστάρι;

• Τι ατυχήματα θα μπορούσαν να προκληθούν με την περιγραφείσα συμπεριφορά;

• Τι θα έπρεπε να κάνω; Να τον καταγγείλω στην Τροχαία ή να απομακρυνθώ ευχαριστώντας τον Θεό που ζήσαμε;

• Σύμφωνα με τον οδικό κώδικα, αν στο σημείο υπήρχε Τροχαία, τι θα έπρεπε να του επιβληθεί;

α. επίπληξη

β. πρόστιμο

γ. στέρηση διπλώματος