Ποιητής… εκ του προχείρου

Τώρα που τέλειωσαν γιορτές και λόγοι και παράτες και βάλαμε και βγάλαμε τις κόκκινες γραβάτες μπορεί κανένας να μου πει απ’ όλη αυτή τη φιέστα ποιος κέρδισε, ποιος έχασε και ποιος θα δώσει ρέστα;

Από τη μια το Σκοπιανό. Οι ΑΝ.ΕΛΛ. φυλλορροούνε και κάθε μέρα δυο φορές τους βουλευτές μετρούνε.

Εξω μας δίνουν εύσημα και μας εγκωμιάζουν μα μέσα μας πετροβολούν και συνεχώς μας κράζουν

«Κρεμάλα!» κάποιοι αναφωνούν για εσχάτη προδοσία και άλλοι μαύρη βλέπουνε παντού αποστασία

Τη συμφωνία έχουμε, κατόπιν, για το χρέος Ακούς τους μεν, ακούς τους δε, αλλά σε πιάνει δέος:

Μας σώσαν; Μας χαντάκωσαν; Δεν έχω καταλάβει Χαμένος νιώθω, σαν μικρό νιογέννητο κουτάβι

Ν’ αγανακτήσω; Να χαρώ; Δεν ξέρω τι να κάνω Τι άλλο θα πέσει, βρε παιδιά, στην κεφαλή μου πάνω;

Δυο σύμπαντα παράλληλα γύρω μου με βουρλίζουν: άλλοι κλαίνε κι οδύρονται κι άλλοι πανηγυρίζουν…

Ούτε οι κλάψες μας βοηθούν ούτε τα πανηγύρια ούτε γελοίοι κομπασμοί ούτε τριάντα αργύρια

Πού διάβολο έχει χαθεί εκείνη η γκαμήλα μπας και μας δείξει την οδό πριν πάθουμε τη νίλα;