Βράζει η Μέση Ανατολή, χύθηκε πάλι αίμα κι η Γάζα η πολύπαθη τραβά ξανά το βλέμμα
Φταίνε οι Παλαιστίνιοι, λεν οι Αμερικάνοι: το Ισραήλ αμύνεται κι όλα καλά τα κάνει!
Μα άλλο ζόρι εγώ τραβώ κι έχω μελαγχολήσει και το μυαλό μου απ’ αυτό δεν λέει να ξεκολλήσει
Τι κι αν ο πρόεδρος του ΣτΕ παραίτηση υποβάλει; Αλλη εμένα συμφορά μ’ απασχολεί μεγάλη:
Να ξεπεράσω δεν μπορώ την αποφράδα μέρα που απ’ τη Γιουροβίζιον, φευ, μας κάναν φέτος πέρα!
Σαν να μην έφτανε αυτό, το Ισραήλ κερδίζει και η Φουρέιρα δεύτερη μονάχα τερματίζει…
Της Παπαρίζου νοσταλγώ τ’ αλλοτινά πρωτεία: του κόσμου, τότε νόμιζα, βαστάμε τα ηνία…
Πώς από πρώτος βρέθηκα σε όλα τελευταίος; Πρέφα δεν πήρα, βρε παιδιά, και μ’ έχει πιάσει δέος…
Τρέχω συνέχεια, ασθμαίνοντας, το τρένο να προλάβω μ’ αυτό περνά και χάνεται προτού το καταλάβω
Το μόνο που, αν εξασκηθώ, ίσως να κατορθώσω είν’ στο μετρό να χώνομαι χωρίς λεφτά να δώσω
Πίσω απ’ τον προηγούμενο, με την ψυχή στο στόμα όσο είν’ η πύλη ανοιχτή για μια στιγμή ακόμα
Δεν το ‘χω, βλέπεις, ο φτωχός συνειδητοποιήσει πως έχουν πια για μένανε όλες οι πόρτες κλείσει…
