Ποιητής… εκ του προχείρου

Ο Στίβεν Χόκινγκ πέθανε, ο Στίβεν Χόκινγκ πάει κι η γη γύρω απ’ τον ήλιο της χωρίς αυτόν γυρνάει

Επαψε πια το πνεύμα του να ‘ναι καθηλωμένο στο χωροχρόνο χάθηκε απ’ όλα λυτρωμένο

Τη μαύρη τρύπα εξερευνά από κοντά του Αδη αυτός που δεν τον λύγισε το πιο βαθύ σκοτάδι

Μα εμείς άλλα προβλήματα έχουμε δω μεγάλα πάντοτε συνδεόμενα… (τι άλλο;) με την μπάλα!

Σ’ αυτόφωρο δεν έπιασαν εν τέλει τον Σαββίδη και τι να γράψω πια γι’ αυτό που δεν εγράφη ήδη

Το χέρι στην κωλότσεπη να πιάνει το πιστόλι… Αχ, τη μαγκιά του θαύμασε η οικουμένη όλη!

Κι ύστερα, μια ξεδιάντροπη συγγνώμη μάς πετάει χωρίς για τ’ όπλο βέβαια καθόλου να μιλάει…

Η Ελλάς είν’ ένα γήπεδο που ασχημονεί με θράσος στον τσαμπουκά πασχίζοντας να είναι πάντα άσος

Γαμώ και δέρνω, βρε παιδιά, αυτό μας κυβερνάει κι όποιος έχει αντίρρηση ας βρει αλλού να πάει

Πολάκηδες, Σαββίδηδες γέμισε πια ο τόπος Ζητάς αξιοπρέπεια; Σου λεν χαμένος κόπος…

Μα δεν μπορεί, αδύνατον, κάπου θα ‘ναι κρυμμένοι οι άνθρωποι που ήξερα, κάπου βαθιά χωμένοι:

αθόρυβοι και συνεπείς, σεμνοί και μετρημένοι με φυσική ευγένεια κι όχι… καβαλημένοι

Θαύματα πετυχαίνουνε κάνοντας τη δουλειά τους κι όμως δεν παίρνουνε, γι’ αυτό, αέρα τα μυαλά τους

Των αφανών ηρώων μας ποια θα ‘ναι, λες, η τύχη; Σ’ αυτούς αφιερώνονται του ποιητή οι στίχοι:

«Κάπου εντός μας κατοικούνε πικραμένοι, εντροπαλοί κι ένα στόμα ακαρτερούνε “έλα πάλι” να τους πη

Αργειε να ‘λθη εκείνη η μέρα κι ήταν όλα σιωπηλά γιατί τα ‘κρυβε η λέρα και τα πλάκωνε η μαγκιά…»