Είναι το κύριο μέλημα σε τούτη δω τη χώρα ο ένας για τον άλλονε να βγάζουμε στη φόρα
ό,τι ίσως επιλήψιμο μπορεί να έχει κάνει Ρίξε τη λάσπη σου παντού και πάντα κάτι πιάνει…
Ολοι μας αναμάρτητοι είμαστε, υποθέτω κι έτσι καθείς ελεύθερα τον λίθο του βαλέτω!
Ψάχνονται όλοι οι υπουργοί και άντε τώρα σύρε να βρεις την επιδότηση για ενοίκιο ποιος πήρε!
Η Ράνια με τον σύζυγο, είν’ βέβαιο, την πήραν Δεν είχαν, βλέπεις, οι πτωχοί, υπό τον ήλιον μοίραν…
Μα ήταν νόμιμα λεφτά! Να πουν πως δεν τα παίρνουν; Τι είν’ νόμιμο, τι ηθικό; Οι πλάστιγγες πού γέρνουν;
Ακουσα τον πρωθυπουργό. Είπε πως «δεν πειράζει εφόσον παραιτήθηκε, το σύμπαν σαν την κράζει.
Είχε», είπε, «τουλάχιστον δέουσα ευθιξία κι έληξε ωραία και καλά κι αυτή η ιστορία
Ηθικό πλεονέκτημα σε μας θα παραμένει αφού οι άλλοι στα σκατά είν’ πιο βαθιά χωμένοι.
Για μερικά χιλιάρικα άκου τους πώς λυσσάνε! Τα δισεκατομμύρια που φάγανε ξεχνάνε;»
Ποσοτικό είναι, λοιπόν, το ζήτημα και πάλι κι έτσι έπεσα να κοιμηθώ με ήσυχο κεφάλι
Ειλικρινά, ηρέμησα: η Αριστερά θα μείνει αθώα, άδολη κι αγνή ό,τι σκατά κι αν γίνει…
Σαν ξύπνησα, μου φάνηκε μήνας θα ‘χει περάσει και ψέματα Πρωταπριλιάς μου έχουν αραδιάσει
Αλλιώς, για πείτε μου εσείς, πώς να πιστέψω ότι θα ‘χουμε στην κυβέρνηση ξανά τον μπαρμπα-Φώτη;
