Ποιητής… εκ του προχείρου

«ὅσοι δὲ βουλήσονται τῶν τε γενομένων τὸ σαφὲς σκοπεῖν καὶ τῶν μελλόντων ποτὲ αὖθις κατὰ τὸ ἀνθρώπινον τοιούτων καὶ παραπλησίων ἔσεσθαι, ὠφέλιμα κρίνειν αὐτὰ ἀρκούντως ἕξει. κτῆμά τε ἐς αἰεὶ μᾶλλον ἢ ἀγώνισμα ἐς τὸ παραχρῆμα ἀκούειν ξύγκειται (1.22.4)».
«θα μου είναι όμως αρκετόν, εάν το έργον μου κρίνουν ωφέλιμον όσοι θελήσουν να έχουν ακριβή αντίληψιν των γεγονότων, όσα έχουν ήδη λάβει χώραν, και εκείνων τα οποία κατά την ανθρωπίνην φύσιν μέλλουν να συμβούν περίπου όμοια. Διότι την ιστορίαν μου έγραψα ως θησαυρόν παντοτεινόν και όχι ως έργον προωρισμένον να υποβληθή εις διαγωνισμόν και ν’ αναγνωσθή εις επήκοον των πολλών, διά να λησμονηθή μετ’ ολίγον (1.22.4)».
(Θουκυδίδου Ιστορίαι, μετάφραση Ελ. Βενιζέλου)

Οσοι λοιπόν βουλήσονται… Πού να ’ν’ αυτοί κρυμμένοι;

Αυτοί που απ’ το παρελθόν αναζητούν τι βγαίνει,

και που ως κτήμα ες αιεί το real estate δεν βλέπουν,

αλλά την πείρα των λαών σε οδηγό τους τρέπουν;

Πού είν’ οι χαρισματικοί παγκόσμιοι ηγέτες,

σαν τους πατέρες των θεών τους νεφεληγερέτες

σοφία συσσωρεύσαντες αιώνων περασμένων,

για να διαμορφώσουνε της Γης το πεπρωμένον;

Μην είναι στην Αμερική, που ως great again κομπάζει,

με τον Τραμπ που τη γνώμη του αδιάκοπα αλλάζει

ανάλογα πού ο άνεμος εκάστοτε φυσάει

και που του κέρδους η οσμή σαν μέλι τον τραβάει;

Μη στο Κρεμλίνο βρίσκονται, στην κραταιά Ρωσία,

στων τσάρων την αλλοτινή την αυτοκρατορία,

που (λες κι ουδέν διδάχθηκε από το τόσο αίμα

λευκών και κόκκινων στρατών τη βία και το ψέμα)

πήγε και παραδόθηκε η έρημη και πάλι

στου Πούτιν την ασφυκτική, θανατερή αγκάλη;

Μην είναι μες στων Βρυξελλών χωμένοι τα γραφεία,

πνιγμένοι μέχρι τον λαιμό στη γραφειοκρατία,

άβουλοι και κοντόφθαλμοι, χωρίς πνοή κι ιδέες,

αναπολούντες τις παλιές τους δόξες τις ωραίες,

πρωταθλητές παγκόσμιοι στην ομφαλοσκοπία,

φιλοσοφούντες εσαεί, τίγκα στη μαλακία,

κάθε κουνούπι που πετά ευθύς να διυλίζουν,

να συζητούν, να συζητούν χωρίς ν’ αποφασίζουν,

κι ας είναι του πολιτισμού η τελευταία ελπίδα,

μόνο λιμάνι λογικής μέσα στην καταιγίδα;

Ή μήπως είν’ οι Βρετανοί, αφέντες των κυμάτων,

που όπως πάν’ θ’ αγγίξουνε εντός ολίγου πάτον;

Πού ’ν’ τοι αυτοί που βούλονται απ’ όσα έχουν πάθει

κάτι λοιπόν να μάθουνε, μην κάνουν τα ίδια λάθη;

Πού είναι όσοι νοιάζονται τι η Ιστορία φάσκει

κι η έπαρσις των Αθηνών ακόμη τους διδάσκει;

Τάχα τους χρειαζόμαστε; Ή μήπως ποιος τους χέζει;

Τον Θουκυδίδη ευτυχώς θυμούνται οι Κινέζοι…