Ενα νέο βιβλίο που θέλει να δείξει πώς η στήριξη από μέρους όσων ασπάζονται τη φιλελεύθερη άποψη της συμμετοχής της Ελλάδας στην ευρωζώνη υπήρξε -και παραμένει- ένα λάθος, ένα λάθος που ακυρώνει την ίδια τους τη φιλοσοφία και την αναλυτική τους προσέγγιση, κυκλοφόρησε μόλις από τις Mεταμεσoνύκτιες Εκδόσεις.
Πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του δημοσιογράφου και φιλελεύθερου αναλυτή Τάκη Μίχα, με τίτλο «Ελλαδα και Ευρώ: Η Φιλελεύθερη Αποψη».
Ο συγγραφέας, εμπνεόμενος από τις αναλύσεις κορυφαίων φιλελεύθερων και συντηρητικών αναλυτών όπως οι Φρίντριχ Χάγεκ και Μίλτον Φρίντμαν, καταγγέλλει την πολιτική των αστικών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα «που συνήργησαν σε αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες νέους σε ισόβια ανεργία».
Σύμφωνα με τον κ. Μίχα, καθοριστικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις έπαιξε η μετατροπή του φιλελευθερισμού σε «ευρωπαϊσμό».
Πρόκειται για μια ασαφή αντίληψη, της οποίας ο μόνος ενοποιητικός κοινός παρονομαστής είναι η αντίληψη ότι «τα αιτήματα της νομενκλατούρας των Βρυξελλών υπερισχύουν κάθε άλλης επιλογής ή δικαιώματος».
Οι πρώην υπουργοί Γιάνης Βαρουφάκης και Ανδρέας Ανδριανόπουλος υπογράφουν τον πρόλογο του βιβλίου.
Σύμφωνα με τον πρώτο: «Οι λιμπεραλιστές αρνούνται τον οποιονδήποτε ρόλο του κράτους στη ρύθμιση της αγοράς, στον περιορισμό της ή στο σχεδίασμα παρεμβάσεων υπέρ του δημόσιου συμφέροντος. Το επιχείρημα ότι “οι αγορές αποτυγχάνουν” και για αυτό το λόγο πρέπει να παρεμβαίνει το κράτος, αντικρούεται με το αντι-επιχείρημα ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια διόρθωσης των αποτυχιών της αγοράς από θεσμούς συλλογικών παρεμβάσεων (όπως το κράτος ή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) είναι καταδικασμένες να αποτύχουν, κάνοντας το πρόβλημα χειρότερο. Θεωρούν (ορθώς!) ότι η πτώχευση δεν γιατρεύεται με νέα δανεικά. Η πτώχευση του υπερχρεωμένων οργανισμών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών, κρατών, είναι τραυματική αλλά απαραίτητη, θυμίζει τον ρόλο της Κόλασης στο Χριστιανικό Δόγμα: δυσάρεστη αλλά μη εξαιρετέα».
Με τη σειρά του ο κ. Ανδριανόπουλος γράφει μεταξύ άλλων: «Ενα χαρακτηριστικό του Τάκη Μίχα είναι οι προκλήσεις. Ανήσυχο πνεύμα, σπάνια λειτουργεί συμβατικά και σχεδόν πάντα ανορθόδοξα. Το μόνο του πρόβλημα είναι πως δεν χειρίζεται με ψυχραιμία τις συνέπειες των προκλήσεών του. Εντυπωσιάζεται από τις αντιδράσειε κι αδυνατεί καμία φορά να κατανοήσει τις επιθέσεις που υφίσταται. Αν δεν θες να ‘χεις προβλήματα, δεν προκαλείς. Αλλιώς, επιλέγεις τον μοναχικό δρόμο της αντιπαράθεσης… Ετσι και με την παρούσα δουλειά του: θα ξεσηκώσει πολλούς, που συμφωνούσαν σχεδόν πάντα μαζί του. Και δεν δικαιούται στη συνέχεια να τους καταγγέλλει! Δεν πρόκειται βέβαια να βρει η αιρετική άποψή του υποστηρικτές από την άλλη πλευρά. Εκτός ίσως σαν άλλοθι για κάποιες δικές τους τραβηγμένες απόψεις. Ηδη κάποια αναρχοαυτόνομη ιστοσελίδα φιλοξένησε κάποιες ιδέες του».
