«Mία φωτογραφία ζει, έχει ολόκληρη δική της δράση, συνυφασμένη με τη ζωή του θεατή, όπως ένα φλουρί, ένα κρύσταλλο, ή ένα γάντι».
Ανδρέας Εμπειρίκος
H Σύλβια Λουγιάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη. Στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές της στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Τμήμα Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Βακαλό. Μέσα από τη σχολή διαμόρφωσε την αισθητική της και άρχισε να εμβαθύνει στον κόσμο της εικόνας.
Στη συνέχεια παρακολούθησε κάποια σεμινάρια φωτογραφίας και άρχισε να πειραματίζεται με τη φωτογραφία δρόμου. Η δουλειά της είναι κυρίως ανθρωποκεντρική και συχνά οι άνθρωποι μεταφέρονται σε μια ονειρική διάσταση που δημιουργείται από την κίνηση και την εστίαση.
Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη φωτογραφία;
Πορτρέτα φωτογράφων της κρητικής σχολής, αλλά και η αντιφατικότητα των παραστάσεων του νησιού αλλά και των ανθρώπων του επηρέασαν τη ματιά μου. Η πρώτη μου επαφή με το φιλμ και την αναλογική φωτογραφία έγινε σε μικρή ηλικία. Στο στενό οικογενειακό μου περιβάλλον υπήρχε αγάπη για τη φωτογραφία, έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να πειραματιστώ.
Παρακολουθώντας φωτογράφους παλιάς κοπής, κατάλαβα από νωρίς ότι η φωτογραφία είναι τρόπος ζωής. Μια φωτογραφική μηχανή, ένα κινητό τελευταίας τεχνολογίας και οι γνώσεις photoshop δεν σε κάνουν φωτογράφο, αλλά έναν απλό χρήστη, η φωτογραφία θέλει ψυχή.
Μαζί με τη ζωγραφική, η φωτογραφία υπήρχε πάντα στη ζωή μου και μέσω της δουλειάς μου ως γραφίστριας. Ως ερασιτέχνις που είμαι, η φωτογραφία είναι ένα μέσο έκφρασης που με βοηθάει να δημιουργώ εικόνες, επικοινωνώντας έτσι καλύτερα με τον έξω κόσμο. Μου αρέσουν οι φωτογραφικές ιστορίες, ο θαυμαστός κόσμος της αφήγησης εκφράζεται μέσω της εικόνας. Ιστορίες που ξεκινούν με αυτό το μαγικό κλικ και ταξιδεύουν στον χρόνο παγώνοντάς τον.
Τι σημαίνει η φωτογραφία για σένα και ποια είναι η πηγή έμπνευσής σου;
Τα θέματά μου αντλούνται από την καθημερινότητά μου με μόνο «περιορισμό» την αισθητική και τη ματιά μου. Εχω μια αδυναμία στα πορτρέτα. Μου αρέσει να αποκαλύπτω μια άλλη πλευρά του προσώπου που φωτογραφίζω, αθέατη ίσως και για τον ίδιο και όχι πάντα αρεστή. Η φωτογραφία, εξάλλου, είναι κάποιες φορές ένας καθρέφτης για να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Σπάνια φωτογραφίζω έχοντας κάποιο απόλυτο πλάνο στο μυαλό μου.
Αφήνω το θέμα να με παρασύρει. Μου αρέσει αυτή η αλληλεπίδραση. Σου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας όπου όλα είναι δυνατά. Θα ήθελα να συνεχίσω να φωτογραφίζω διαισθητικά, αυθόρμητα, χωρίς να βάζω περιορισμούς. Είναι πολύ ουσιαστικό και συνάμα δημιουργικό στην παρούσα φάση. Ενα τεχνικά φωτογραφικό λάθος μπορεί να με οδηγήσει σε κάτι δημιουργικό που για εμένα αυτό είναι το ζητούμενο. Ο Miroslav Tichý, ένας από τους φωτογράφους που με γοητεύουν, έλεγε ότι «το λάθος είναι κομμάτι της φωτογραφίας, είναι ποίηση…». Κάπως έτσι θέλω να προσεγγίζω τη φωτογραφία, σαν μια ποιητική αποτύπωση μιας στιγμής.
Βρείτε την Σύλβια Λουγιάκη στο instagram: @absence_id
Η γκαλερί της «Εφ.Συν» στο instagram: @efsyn_newspaper
