Αφού ‘μαστε καλά παιδιά κι όλοι μάς λένε μπράβο δεν δύναμαι, ο αφελής, γιατί να καταλάβω
η έρμη η αξιολόγηση με τίποτα δεν κλείνει αλλά σαν ανοιχτή πληγή να χάσκει έχει μείνει…
Ποσοτικώς θα ήθελα να έχω χαλαρώσει μα τέτοιο κωλοσφίξιμο δεν το ‘χω ξανανιώσει!
Μαρτύριο του Τάνταλου, μαστίγιο – καρότο εσπάσανε τα νεύρα μας, έλεος πια, γαμώτο!
Γραβατωμένος θα ‘σουνα, Αλέξη μου, ωραίος μα δεν αποφασίζουνε, να πάρει, για το χρέος!
Μας έχουν στο περίμενε, εις τας καλένδας όλα το θέμα πια ξεχείλωσε σαν χέρι Τιραμόλα.
Από το ένα Eurogroup πηγαίνουμε στο άλλο κι άσπρου καπνού δεν βλέπουμε στον ουρανό σινιάλο.
Ο Σόιμπλε εμουλάρωσε και η Λαγκάρντ επίσης τρέχεις, φτωχέ Μοσκοβισί, μα ποιον να πρωτοπείσεις;
‘Η μπας και δεν διαφωνούν και τα ‘χουν συμφωνήσει κι εμείς βαυκαλιζόμαστε πως ψάχνουνε για λύση;
Με πλεονάσματα τρελά για κάνα δυο αιώνες βεβαίως δικαιώνονται τόσων ετών αγώνες!
Πετύχαμε κάτι «του γκουντ του μπι τρου», φως φανάρι ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι…
Κι αν γίνει και στο επόμενο το Eurogroup πατάτα βλέπω να μένει αφόρετη, αλίμονο, η γραβάτα…
Μα όποιος το πουκάμισο θέλει να το στολίσει μπορεί να βρει και έτερη φτηνή κι ωραία λύση.
Αλλωστε κι οι γραβάτες, φευ, σε όλους μας δεν πάνε.
Αντί γραβάτας, παπιγιόν κλόουν και γκαρσόν φοράνε…
