Της ταιριάζει γάντι. Και αναφέρομαι σε δύο κυρίες: και στην εποχή και στην πρωταγωνίστρια του έργου, Κάτια Γέρου.
Το «Δεν πληρώνομαι-Δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο (πρόκειται για το έργο που είχε ανέβει το 1979 από τον θίασο Ληναίου – Φωτίου με τίτλο «Δεν πληρώνω-Δεν πληρώνω») ολοκληρώνει σε λίγες μέρες τις παραστάσεις του στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου.
Ο σπουδαίος, νομπελίστας συγγραφέας της Αριστεράς έγραψε το έργο μόλις το 1974.
Τότε, θέλησε να στηλιτεύσει μέσα από μια σπουδαία κωμωδία τον τρόπο με τον οποίο τόσο το κράτος όσο και τα συνδικάτα και φυσικά η Εκκλησία (η παπική) χρησιμοποιούσε τους εργάτες, αφήνοντάς τους ουσιαστικά μόνους, χωρίς κανένα στήριγμα: ούτε ιδεολογικό, ούτε θρησκευτικό, ούτε φυσικά πολιτικό.
Δεν είναι τυχαίο πως μεγάλο μέρος της ιταλικής αστικής τάξης αλλά και της παπικής Εκκλησίας δεν ήθελε να τον δει ούτε ζωγραφιστό.
Στο έργο, δύο οικογένειες που ανήκουν στην εργατική τάξη, αναγκάζονται να «κινητοποιηθούν» διαφορετικά και από ό,τι ορίζει ο νόμος αλλά και η συνείδησή τους, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Μαζί τους, ένας αστυνομικός και ένας καραμπινιέρος ως ένας σύγχρονος Ιανός (δύο πρόσωπα – μία εξουσία) αλλά και δεκάδες συμπολίτες τους που βιώνουν την ίδια φτώχεια.
Οι γυναίκες καταφεύγουν σε ξεκαρδιστικά εφευρήματα, ώστε να «μπει φαΐ στην κατσαρόλα», ενώ κατορθώνουν να κοροϊδέψουν τόσο την εξουσία όσο και τους άντρες τους, ώστε να μην γίνουν αντιληπτά τα «κατορθώματά» τους.
Την ίδια στιγμή, στο Μιλάνο ξεσπάει ανταρσία.
Οι γυναίκες κάνουν πλιάτσικο στα σούπερ μάρκετ, οι εργάτες διακόπτουν την κυκλοφορία των τρένων, τα παιδιά πετροβολούν τους αστυνομικούς.
Το σπίτι του νομοταγούς προλετάριου Τζοβάνι (Γιώργος Μακρής) και της «επαναστατημένης» Αντωνίας (Κάτια Γέρου) μετατρέπεται σε γιάφκα και τόπο συνάντησης ενός αναρχικού μπάτσου, ενός γκαστρωμένου καραμπινιέρου και ενός γέρου φιλοσόφου με άνοια.
Ολοι αυτοί συνθέτουν ένα πλήρως σουρεαλιστικό σκηνικό μιας πραγματικότητας που, πλέον, βιώνουμε σχεδόν όλοι μας.
Οταν 122 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, το πριν από σαράντα χρόνια γραμμένο έργο του Φο φαντάζει πιο σημερινό από ποτέ.
Ο ίδιος ο συγγραφέας προφητικά σχεδόν, αποφάσισε να επαναφέρει το θεατρικό το 2010, προσθέτοντας τα νέα δεδομένα της οικονομικής κρίσης στην Ιταλία του 21ου αιώνα.
Επί σκηνής θα δούμε τους Κάτια Γέρου, Γιώργο Μακρή, Ερατώ Πίσση, Πέτρο Σπυρόπουλο και Χρήστο Μαλάκη.
Μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία ανήκουν στον Παντελή Δεντάκη. Ολοι τους εξαιρετικοί.
Βλέποντας τη Γέρου είναι πραγματικά σαν να βλέπαμε μπροστά μας και πάλι επί σκηνής ζωντανή την υπέροχη (και ανυπέρβλητη αγωνίστρια) Φράνκα Ράμε.
Η παράσταση εμπλουτίζεται με τους αυτοσχεδιασμούς της και το γέλιο είναι άφθονο.
Μέχρι φυσικά το τέλος, που ο Χρήστος Μαλάκης (πρόκειται για υπέροχο ηθοποιό) παρουσιάζει την πραγματικότητα χωρίς φιοριτούρες.
Και η ζωή όλων γίνεται πιο όμορφη και συνάμα πιο ρημαγμένη.
Info
Εως 13 Μαΐου. Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή 21.15, Σάββατο 18.00. Στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου 14, Πλάκα, 210-3222464 & 210-3236732).
