Ο ραγιάς του καναπέ

Εσύ που κάθεσαι στον καναπέ, που τρως αμάσητα ό,τι σου σερβίρουν οι εκδότες στα κανάλια τους, που δεν ρίχνεις το βλέμμα κάτω από το μπαλκόνι σου, εκεί όπου ο διπλανός σου ψάχνει στα σκουπίδια για λίγα αποφάγια, μην κλαψουρίζεις άδικα. Είσαι συνυπεύθυνος. Γνωρίζεις…

Οι μνημονιακές πολιτικές εφαρμόζονται εδώ και πέντε χρόνια. Η Ν.Δ. και οι εταίροι της αυτή την πολιτική υπηρέτησαν, αυτή την πολιτική θέλουν να συνεχίσουν. Το ξέρεις καλά. Αλλά δεν έκανες τίποτα.

Επιχείρησαν να σε τρομάξουν. Σε άκουσα να ψελλίζεις πως φοβάσαι για τις καταθέσεις και ας μην είχες ευρώ στην τράπεζα. Να φοβάσαι για την περιουσία σου και ας πληρώνεις τα έκτακτα χαράτσια του Βενιζέλου που έγιναν ΕΝΦΙΑ. Να βρίζεις για τα χάλια στην Παιδεία, στα νοσοκομεία. Να κοιτάς με χαμηλωμένο το κεφάλι τα παιδιά σου που δεν έχουν μέλλον. Και συ, που είσαι το μεγαλύτερο θύμα, που θα πρέπει να ζήσεις με το επίδομα ανεργίας ή με μισθό πείνας ή συντάξεις ελεημοσύνης, κάθισες πάλι στον καναπέ κλαψουρίζοντας…

Και ενώ εσύ αναστενάζεις άπραγος και στην ουσία αδιάφορος, στην Ευρώπη ακούγονται επιτέλους άλλες φωνές, κατά της λιτότητας, κατά της πολιτικής που έφερε η τρόικα στη χώρα σου. Οι προτάσεις της αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ, μπήκαν στο τραπέζι και προβληματίζουν. Είναι η δύναμη της ελπίδας, της ανατροπής, του άλλου δρόμου που φούντωσε πρώτα στην Ελλάδα και συμπαρασύρει τους λαούς του Νότου.

Αλλά εσύ είσαι έτοιμος να καταπιείς πάλι το δόλωμα, τώρα που σου υπόσχονται -κόντρα σ’ αυτά που έχουν δεσμευτεί- πως δεν θα αγγίξουν συντάξεις, πως θα διορθώσουν τον ΕΝΦΙΑ, πως θα κάνουν ένα δικαιότερο φορολογικό σύστημα.

Είσαι έτοιμος να ξεχάσεις ποιος είναι ο Σαμαράς. Να αποβάλεις από τη μνήμη σου ότι αυτός είναι που έριξε το ίδιο του το κόμμα. Είσαι έτοιμος να ξεχάσεις πως παίζει τον ίδιο ρόλο με το 2012, όταν χρησιμοποίησε την ίδια τακτική του τρόμου και που με τον μανδύα του αντιμνημονιακού κατάφερε να πάρει την ψήφο σου. Θα τον εμπιστευτείς και πάλι;

Πρόσεξε. Οι υποσχέσεις του είναι απλώς ένα φτηνό περιτύλιγμα. Μέσα σ’ αυτό κρύβεται το πακέτο της σκληρής λιτότητας. Και το ξέρεις.

Το οσμίζεσαι, όπως θα έλεγε και ο πρωθυπουργός με μάγκικο ύφος. Το εισπράττεις μέσα από τις εργασιακές σχέσεις που έγιναν κουρελόχαρτο, την ανισότητα που είναι διάχυτη γύρω σου, την πληγωμένη Δημοκρατία.

Δεν έχεις πια δικαιολογίες. Η επιλογή είναι δική σου. Ή θα σπάσεις τα δεσμά σου, επιλέγοντας την ελπίδα, το μέλλον, ή θα μείνεις ραγιάς.