Ο Stephen Reel ζει στη Νέα Υόρκη αλλά έχει γεννηθεί στο Δουβλίνο.
Είναι παθιασμένος με το να καταγράφει τις πολιτικές και κοινωνικές ανισότητες που επιβάλλονται στους ανθρώπους.
Εχει κάνει φωτογραφικές αποστολές σε όλο τον πλανήτη, έχει συνεργαστεί με το πρακτορείο Μάγκνουμ και επιμελείται το ίνσταγκραμ του θρυλικού φωτογράφου Hoepker Thomas.
Ανάμεσα στα πρότζεκτ του είναι τα πορτρέτα των φωτογράφων του Μάγκνουμ.
«Στην Εφ.Συν. Σαββατοκύριακο» φιλοξενούμε μερικά από τα έργα του, που είναι δημοσιευμένα στο instagram. Το φωτογραφικό ταξίδι περιλαμβάνει εκτός των φωτογραφιών και μία συνέντευξη του Stephen Reel.
«Κατάγομαι από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Μένω στη Νέα Υόρκη τα τελευταία 18 χρόνια με μικρές περιόδους σε άλλα μέρη.
Ποτέ δεν είχα προετοιμάσει ένα “βιογραφικό φωτογράφου” και δεν έχω ούτε τώρα.
Αυτά που έχω διαβάσει είναι κυρίως φωτογράφων που γνωρίζω προσωπικά και σε μεγάλο ποσοστό τα βρήκα επηρμένα και ανειλικρινή.
Αντί να γράψω ένα τυπικό βιογραφικό, κομπάζοντας για τον φωτογράφο που εύχομαι να ήμουν, θα σας πω μια προσωπική ιστορία σχετικά με το πώς πρωτοανακάλυψα το σημαντικότερο πράγμα που συνέβη στη ζωή μου… την κάμερα.
Οταν ήμουν μικρός, συνήθιζα να παίζω με τη φωτογραφική μηχανή του πατέρα μου με το που έφευγε από το σπίτι.
Γοητευόμουν από το πώς μπορούσα να χαθώ καθώς κοιτούσα μέσα από το μικρό σκόπευτρο. Από τότε κυνηγάω τον εαυτό μου».
● Το «Μετρό» (Subway) είναι μια πολύ ιδιαίτερη σειρά με μια εξαιρετική δυναμική. Αντανακλά τη μυστική καρδιά της Νέας Υόρκης και την αγωνία των ανθρώπων;
Πιστεύω πως η δουλειά μου στο μετρό αντανακλά την πραγματική καρδιά της πόλης της Νέας Υόρκης.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν αυτή την πόλη εφικτή είναι αυτοί που βλέπετε στο κάδρο μου, οι πραγματικοί Νεοϋορκέζοι.
Σε σχέση με το αν «αντανακλά την αγωνία των ανθρώπων»; Κατά κάποιο τρόπο και ναι και όχι, αν και κατά καιρούς αυτή η πόλη μπορεί να γίνει πολύ σκληρό μέρος για να ζεις, ορατά εμφανές στα πρόσωπα αυτών που επηρεάζει.
Το ανθρώπινο πρόσωπο μπορεί να δείξει τον οδικό χάρτη της ζωής ενός ανθρώπου.
Δύο είναι τα τρέχοντα εν εξελίξει νεοϋορκέζικα έργα μου για το μετρό, το πρώτο «Μέσα από τον καθρέφτη», στο οποίο εστιάζω σε ένα συγκεκριμένο παράθυρο τρένου και τα συνεχώς εναλλασσόμενα πρόσωπα που περιέχονται μέσα του.
Είναι ένα πορτρέτο των Νεοϋορκέζων καθώς ζουν την καθημερινότητά τους όπως τη βλέπουμε μέσα από ένα συγκεκριμένο παράθυρο τρένου.
Κατά κάποιο τρόπο είναι ένα πορτρέτο της ίδιας της Νέας Υόρκης, του χτύπου καρδιάς της πόλης αυτού καθεαυτού, των ίδιων των Νεοϋορκέζων.
Το δεύτερο πρότζεκτ «Φαντάσματα στη μηχανή» είναι κατά βάση πιο εννοιολογικό.
Επιχειρώ να συλλάβω την κίνηση των μετακινουμένων που τους κάνει να μοιάζουν με φαντάσματα καθώς χρησιμοποιώ μεγάλους χρόνους έκθεσης με την κάμερα στηριγμένη σε τρίποδο.
Ταυτόχρονα γυρνάω μια ταινία μικρού μήκους πάνω στο ίδιο θέμα.
Και τα δύο έργα είναι προς το παρόν σε εξέλιξη, μου αρέσουν τα μακροχρόνια πρότζεκτ, χωρίς να διαφαίνεται άμεσα κάποιο τέλος.
● Μπορεί η φωτογραφία να αποτελέσει εισβολή στο υπόγειο ταξίδι τους στο μετρό;
Ο τρόπος που δουλεύω γίνεται με το να προσπαθώ να μην είμαι ορατός. Αν με αντιληφθούν, προχωρώ.
Προσπαθώ να πιάσω μια στιγμή στον χρόνο, κάτι που πρόσεξα ή κάτι που περιμένω να συμβεί.
Οταν φωτογραφίζεις ανθρώπους χωρίς την άδειά τους, ασχέτως σκηνικού, παίρνεις όντως κάτι από αυτούς.
Ο ενσυνείδητος φωτογράφος δρόμου πρέπει να είναι εντάξει μ’ αυτό, αλλιώς πρέπει να διαλέξει άλλο θέμα να φωτογραφίζει.
Δεν θα μπορούσα να βγάλω τις εικόνες που έχω αν έπρεπε να ζητάω άδεια.
Αυτό είναι άλλο είδος φωτογραφίας δρόμου, δεν είναι για μένα.
● Φωτογραφίζεις την αλήθεια των ανθρώπων αφαιρώντας τον θόρυβο της πόλης με τον φακό σου. Δεν είναι αυτή η ίδια η ουσία της τέχνης, ο δρόμος προς την απλότητα, η αφαίρεση;
Μαθαίνω μέσω της παρατήρησης. Σε μερικές περιπτώσεις η μνήμη είναι πολύ πιο πολύτιμη για μένα απ’ ό,τι η φωτογραφία.
Και το αντίγραφο που φτιάχνει ο δάσκαλος στον σκοτεινό θάλαμο, κι αυτό θα ξεθωριάσει.
Οι δρόμοι λένε πολλές ιστορίες, ψιθυρίζουν. Βρες το σημείο σου, βάλε την κάμερά σου στην άκρη, κλείσε τα μάτια, πάψε και άκου.
Το εξασκώ αυτό σε κάθε ευκαιρία που θα βρω. Αλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αν και δεν νομίζω πως βλέπουμε πραγματικά, μόνο αρκετά για να χτυπήσουμε τον εαυτό μας ελαφρά στην πλάτη.
Η αλήθεια πάντα θα δραπετεύει από τη φωτογραφία, δεν μπορεί να αιχμαλωτιστεί. Ψάξτε την αλλού.
Σπάνια χρησιμοποιώ τη λέξη «τέχνη».
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, αυτή είναι μια ταμπέλα. Αν με αποκαλούν καλλιτέχνη δεν έχω πρόβλημα, απλά προσωπικά δεν χρησιμοποιώ τη λέξη.
Βγάζω φωτογραφίες και οι άνθρωποι μπορούν να μου δώσουν όποια ταμπέλα θεωρούν ταιριαστή, δεν δίνω σημασία στις φλυαρίες αυτές… τις βρίσκω βαρετές.
Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να βγάζω φωτογραφίες και να δημιουργώ εικόνες, όχι απαραίτητα αυτό που βλέπω αλλά πώς το βλέπω, ανάλογα με το πάνω σε τι δουλεύω φυσικά.
● Η φωτογραφία του Τραμπ είναι συμβολική και αποκαλυπτική, τα λέει όλα! Πώς την ερμήνευσε ο κόσμος;
Τράβηξα αυτή τη φωτογραφία περίπου έναν χρόνο πριν από τις εκλογές.
Επεσα πάνω στις αφίσες καθώς περπατούσα στους δρόμους του ανατολικού Μανχάταν.
Ηταν μια περίοδος όπου οι άνθρωποι δεν τον σκέφτονταν σοβαρά ως πιθανό υποψήφιο για την αμερικανική προεδρία.
Νομίζω ότι είναι εμφανές πώς νιώθει η πλειοψηφία γι’ αυτόν τώρα.
Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα απάθειας και άγνοιας.
Αν δεν δίνεις προσοχή ή απορρίπτεις κάθε πιθανό υποψήφιο στις εκλογές, τότε απορρίπτεις την ίδια σου τη γνώμη.
Αποτυγχάνει ο σκοπός σου εντελώς.
● «Ευχαριστούμε που ψωνίσατε»… εν τέλει, η ασχήμια τυλίγει την ομορφιά, επιβάλλεται σε καθετί καλό;
Οχι, δεν νομίζω. Ολοι βλέπουν κάτι διαφορετικό σε μια φωτογραφία, συμβολικό ή οτιδήποτε.
Η ομορφιά ή η ασχήμια δεν μπορούν να κριθούν αντικειμενικά, μια και αυτό που ένας άνθρωπος θεωρεί όμορφο ή θαυμαστό ίσως να μην είναι για κάποιον άλλο.
Υποθέτω πως μια καλή άσκηση σε αυτή την περίπτωση θα ήταν να κοιτάξεις μια φωτογραφία και να αναρωτηθείς πώς και γιατί σε κάνει να νιώθεις έτσι ενώ την παρατηρείς.
Αναφορά: «Ναι, το να νοιάζεσαι μπορεί να γίνει βάρος. Με βαραίνει κάθε μέρα αλλά γάμα το, προτιμώ να περάσω από τη ζωή ξύπνιος παρά κοιμισμένος».
● Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα γι’ αυτό το βάρος; Σε βαραίνει;
Αυτό που εννοώ μ’ αυτή τη δήλωση είναι ότι αν νοιάζεσαι, πληγώνεσαι.
Οταν δεν νοιάζεσαι φαίνεται πως περνάς τη ζωή χωρίς καμία έγνοια. Αυτό είναι το βάρος.
I am originally from Dublin, Ireland. New York City has been my permanent home for the past 18 years or so although I have lived many places for short periods of time during those years. I never had a prepared “Photographers Bio” and I don’t have one now. The ones I have read are mostly from photographers that I personally know and I’ve found them egotistical and insincere for the most part. Instead of writing the typical “photographers bio” bragging about the photographer I wish I was I’m going to tell you a personal story about how I first discovered the greatest thing to ever happen in my life, the camera. When I was younger I used to play with my fathers camera as soon as he left the house. I was fascinated by how I could switch off and lose myself as I looked through the little viewfinder. I have been chasing myself ever since. Q: Subway is a very special series with an exceptional dynamic. Does it reflect the secret heart of NYC and peoples anguish? A: I think my subway work reflects the real heart of New York City. The very people who make this city possible are the ones you see my frame, the real New Yorkers. Regarding “reflecting peoples anguish?” In a way yes and no, although this city at times can be a brutal place to live, visibly evident on the faces of those affected. The human face can show the roadmap of a persons life. Two of my current on-going NYC Subway projects, the first one “THROUGH THE LOOKING GLASS” I focus on one particular train window and the ever changing faces contained within. A portrait of New Yorkers as they go about their daily lives as seen through that one particular train window. In a way it’s a portrait of New York City itself, the very heartbeat of the city, the New Yorkers themselves. The second project “GHOSTS IN THE MACHINE” is more conceptual in nature. I attempt to capture the movement of the commuters which renders them ghost like as I employ long exposures with the camera set on a tripod. This one has also a short film I’m currently working on of the same name. Both projects are currently in progress and have been so for a number of years, long term projects with no end in sight. Q: Can photography be an intrusion to their underground journey on the subway? A: The way I work is to try to be unseen. If I get noticed I move on. I try to capture a moment in time, something I noticed or something I anticipate to happen. When you photograph people without permission regardless of the setting you are indeed taking something from them. The conscious street photographer has to be ok with that or choose another subject matter to photograph. I couldn’t get the images I have where I to ask permission. That’s another type of Street Photography, that’s not for me. Q: You photograph people’s truth subtracting the city’s noise with your lens. Is’t this the very substance of art, the way to simplicity, subtraction? A: I learn from observation. The memory is much more valuable than the photograph to me in some cases. Just as a darkroom print made by the master printer, it too shall fade. The streets tell many a tale, they whisper. Find your spot, put your camera away, close your eyes, shut up and listen. I practice this every chance I get. It changed my way of seeing although I don’t think we really see much, just enough to pat ourselves on the back. Truth will always escape the photograph, it can’t be captured. Look for it elsewhere. Art is a word I seldom use. I don’t consider myself an artist, that’s a label given. If I’m called an artist then that’s fine, personally I have little use for the word. I take photographs and people will label me as they see fit, I pay no attention to the chatter. I find it boring. All I want to do is take pictures and create images, not necessarily what I see but how I see it depending on what I’m working on of course. Q:The photo of Trump is symbolic and revealing, it says it all! How did the world interpret it? A: I photographed that about a year before the election. I happened upon the paintings as I was walking the streets of Manhattans east village. It was a time when people didn’t take him seriously as a possible candidate for the USA presidency. I think it’s clear how the majority feel toward him now. This is a text book example of apathy and ignorance. Don’t pay attention and/or dismiss any potential candidate in any election? Then you failed your own opinions. You failed your cause completely. Q:”thank you for shopping”…in the end, is it that ugliness enfolds beauty, that it imposes itself on everything nice. A: No I don’t think so, everyone sees something different in a photograph, symbolism or whatever. Beauty or ugliness cannot be judged objectively, for what one person finds beautiful or admirable may not appeal to another. I guess a good exercise would be to look at, in this case, a photograph and question how and why it makes you feel the way you do while looking at it. Q: Is the photographer the hero of the day? A: I know a few who would consider themselves to be. Photographs can have an impact and invoke meaningful change but I’ll reserve the label “Hero” for the person who is “allowed” to cure cancer, people like that. Q: Being a human first or a photographer? A: I’d like to think I can be both. Quote: “Yeah to care can be a burden. It burdens me everyday but fuck it, I’d rather go through life awake than asleep.” Q: Would you like to tell me more about this burden? Does it burden you? A: What I mean by that statement is that if you care, you get hurt, when you don’t care it seems you go through life without a care in the world. That’s the burden. |
Βρείτε τον στο instagram: IG stephen.reel
If you want to see the work of Stephen Reel search Instagram IG stephen.reel
Στην εποχή των social media η «Εφ.Συν.» δε θα μπορούσε να μη συμμετέχει ενεργά στις ψηφιακές κοινωνίες που διαμορφώθηκαν τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο.
Με σεβασμό στη φωτογραφία δημιουργήσαμε μια ψηφιακή γκαλερί στο instagram @efsyn_newspaper, όπου κάθε εβδομάδα θα φιλοξενούμε έναν φωτογράφο, όχι απαραίτητα επαγγελματία.
Πολλοί φωτογράφοι, από τα πιο απίθανα μέρη του πλανήτη, ανταποκρίθηκαν θετικά και θα σας ταξιδέψουμε μέσα από τις φωτογραφίες τους.
Η γκαλερί μας στο instagram @efsyn_newspaper
