Με τον χειρότερο τρόπο μπήκε το 2016 και συνεχίζει, αφού χθες έφυγε από κοντά μας ένας από τους πλέον επιτυχημένους αλλά και ιδιαίτερα αγαπητούς και ξεχωριστούς δημιουργούς της μικρής οθόνης. Ο Κώστας Κουτσομύτης δεν είναι πια μαζί μας, καθώς άφησε την τελευταία του πνοή, στα 78 του, χθες το μεσημέρι στο «Σισμανόγλειο», όπου και νοσηλευόταν. Τελευταία τον είδαμε να μιλά και πάλι στην ΕΡΤ με την ευκαιρία των 50 χρόνων της δημόσιας τηλεόρασης.
Τι να πρωτογράψει κανείς για τον Κώστα Κουτσομύτη; Γεννημένος στα Γρεβενά Μακεδονίας, στις 20 Σεπτεμβρίου του 1938, σπούδασε θέατρο και κινηματογράφο στη Βιέννη.
Το 1965 γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους «Το δωμάτιο» κι ένα χρόνο μετά σε συνεργασία με τον Βασίλη Βασιλικό το σενάριο «Θύματα Ειρήνης», βασισμένο στο ομώτιτλο βιβλίο του συγγραφέα. Επέστρεψε στην Ελλάδα κι εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτης στη Finos Film.
Δεν άργησε να γοητευτεί από τη μικρή οθόνη («κάνω σινεμά σε… δόσεις», έλεγε όταν τον ρωτούσες) για να βάλει την υπογραφή του σε μερικές από τις πλέον σημαντικές σειρές μυθοπλασίας, τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική τηλεόραση. Σίριαλ που σημάδεψαν και έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στην τηλεόραση.
Εκανε το… ντεμπούτο του στη μικρή οθόνη με τον «Αγνωστο πόλεμο» κι ακολούθησαν το «Εκείνος κι εκείνος» του Κώστα Μουρσελά, «Τερέζα Βάρμα ντα Κόστα» του Γρηγόρη Ξενόπουλου, «Καπνισμένος ουρανός» του Κωνσταντίνου Κοτζιά κ.ά. Το 1987 γύρισε τη μεγάλου μήκους ταινία «Ο κλοιός», και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα αποσπάσει με αυτήν βραβεία: καλύτερου σεναρίου, ήχου, ειδικό βραβείο ερμηνείας για τους έξι νέους πρωταγωνιστές αλλά και το εθνικό βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας.
Στην ιδιωτική τηλεόραση άφησε ανεξίτηλα το σημάδι του με σειρές όπως ο «Κίτρινος φάκελος» του Καραγάτση, τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» και πάλι του Κώστα Μουρσελά, η «Εκτέλεση» του Φρέντυ Γερμανού και η «Πρόβα νυφικού» της Ντόρας Γιαννακοπούλου. Ακούραστος και πάντα αναζητώντας κάτι διαφορετικό, ο Κώστας Κουτσομύτης υποστήριζε ότι η τηλεόραση μπορεί και πρέπει όχι μόνο να ψυχαγωγεί αλλά και να διδάσκει.
Γι’ αυτό και επέμενε μεταφέροντας γνωστά μυθιστορήματα στη μικρή οθόνη δίνοντας μάχες με τα στελέχη των καναλιών που συνεργαζόταν διεκδικώντας πάντα να δίνεται η δυνατότητα στον ίδιο και τους συνεργάτες του να κάνουν τηλεόραση σαν να κάνουν σινεμά.
Επίμονος ακόμα και στη λεπτομέρεια, ο Κώστας Κουτσομύτης έβαλε την υπογραφή του σε σειρές όπως «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λιλής Ζωγράφου, «Ο μεγάλος θυμός» της Ντόρας Γιαννακοπούλου, «Υστερα ήρθαν οι μέλισσες» του Γιάννη Ξανθούλη, «Τρεις χήρες» της Ντόρας Γιαννακοπούλου, «Τα παιδιά της Νιόβης» του Τάσου Αθανασιάδη, «Οι μάγισσες της Σμύρνης» της Μάρας Μεϊμαρίδη, «Τυφλόμυγα» της Ευγενίας Φακίνου, «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου.
Το 1992 κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Παραγωγών για τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» με τη σειρά να αποσπά συνολικά οκτώ βραβεία. Εξι χρόνια μετά θα ξαναβραβευτεί στα τηλεοπτικά βραβεία «Πρόσωπα» για το «Η αγάπη άργησε μια μέρα» που θα κερδίσει άλλα δέκα βραβεία.
Αλλά και με το «Υστερα ήρθαν οι μέλισσες» θα αποσπάσει τρία βραβεία στα «Πρόσωπα 2000». Πέντε χρόνια μετά θα βραβευτεί για τη σκηνοθεσία του στα «Παιδιά της Νιόβης» που απέσπασαν πέντε βραβεία κι ένα χρόνο μετά με τις «Μάγισσες της Σμύρνης» θα κερδίσει άλλα τέσσερα βραβεία και πάλι στα «Πρόσωπα».
Καλό ταξίδι, θα μας λείψεις…
