Το συζητούσαμε από νωρίς το μεσημέρι στα γραφεία μας στην «Εφ.Συν.» για τον Ντέιβιντ Μπόουι, είχε πέσει η ιδέα από το πρωί στην Κολοκοτρώνη 8 να κάνουμε πρώτο θέμα τον θάνατό του.
Αμέσως μόλις μάθαμε το τραγικό νέο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να βγαίναμε τολμηρά με ένα μονοθεματικό εξώφυλλο, αφήνοντας όλα τα άλλα θέματα της επικαιρότητας στις εσωτερικές σελίδες. Δύσκολη η απόφαση, ειδικά σε μια Ελλάδα με τα πολλά προβλήματα, ειδικά σε μια Ελλάδα που ο Τύπος δεν δείχνει και τόσο… προχωρημένος ώστε να ρισκάρει.
Τελικά, καθώς φάνηκε, τη δική μας σκέψη την έκαναν και σε δημοσιογραφικά γραφεία σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, στην Αγγλία, στην Αυστραλία, στη Γαλλία, στη Βραζιλία και αλλού.
Ο θάνατος του Μπόουι ήταν η No 1 είδηση για πολλές μεγάλες εφημερίδες παγκοσμίως, από τον «Guardian», που βγήκε με μία φωτογραφία από την πρώιμη περίοδο του καλλιτέχνη, έως τη «Liberation», τη ρηξικέλευθη γαλλική εφημερίδα που του αφιέρωσε και το οπισθόφυλλο ακόμα σε ένα άψογο, εικαστικά, άνοιγμα.
Και δεν ήταν μόνο οι εφημερίδες, όλα τα ΜΜΕ υποκλίθηκαν στο μεγαλείο του. Ραδιόφωνα μεγάλα σε όλο τον κόσμο άλλαξαν άρδην το πρόγραμμά τους παίζοντας μόνο δικά του τραγούδια όλη την ημέρα.
Το σημειώσαμε και χθες στο πολυσέλιδο αφιέρωμά μας, ο Ντέιβιντ Μπόουι αποτέλεσε μια προσωπικότητα που ξεπερνούσε τα στενά μουσικά όρια, διαμορφώνοντας μέσα από την πολυσχιδή καλλιτεχνική του έκφραση μια ολόκληρη εποχή.
Κι έτσι η «Εφημερίδα των Συντακτών», μία κατεξοχήν πολιτική εφημερίδα, έκανε πρώτο της θέμα ένα μουσικό και όχι ένα πολιτικό γεγονός, ίσως και «γιατί πολιτικό είναι αυτό που αγγίζει, συγκινεί και συνενώνει ή διαχωρίζει τα εκατομμύρια των ανθρώπων.
»Η τέχνη είναι πολιτική –ανεξαρτήτως αν το επιδιώκει– όχι μόνο επειδή αντανακλά ποικιλοτρόπως τις πραγματικές καταστάσεις, αλλά και επειδή έχει τη δυνατότητα να επιδρά πάνω σε αυτές».
Ήταν τόσο μεγάλος ο Μπόουι ώστε να επισκιάζει τις πολιτικές εξελίξεις σε μια μακρινή και μικρή χώρα όπως η Ελλάδα, ειδικά στην κατάσταση που βρίσκεται; Φυσικά και ήταν. Θέλει και ρώτημα;
