Στην πόλη της Συρίας Μαντάγια, που πολιορκεί εδώ και έξι μήνες ο συριακός στρατός, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί της να λιμοκτονούν, έφτασαν σήμερα τα φορτηγά με την ανθρωπιστική βοήθεια (τρόφιμα, φάρμακα και κουβέρτες).
Την άφιξη της βοήθειας ανέμεναν με αγωνία οι 42.000 κάτοικοι της Μαντάγια, που βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων δυτικά της Δαμασκού.
Σημειώνεται ότι η βοήθεια από το συριακό καθεστώς αποφασίστηκε μετά την παγκόσμια κατακραυγή για τις πληροφορίες που έκαναν λόγο ότι λιμοκτονούν οι κάτοικοι της πόλης. Μεταξύ άλλων, οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα έχουν κάνει λόγο για τουλάχιστον 28 νεκρούς από την πείνα από την 1η Δεκεμβρίου του 2015.
Δημοσιογράφος του Γαλλικού Πρακτορείου μίλησε με κατοίκους της πόλης, οι οποίοι είπαν τα παρακάτω:
«Εδώ και 15 ημέρες δεν τρώμε παρά σούπα. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια ένα νεαρό άνδρα να σκοτώνει γάτες και να τις παρουσιάζει στα μέλη της οικογένειάς του σαν να είναι αρνίσιο κρέας… Υπάρχουν άνθρωποι που τρέφονται από τα σκουπίδια και άλλοι που δεν τρώνε τίποτα άλλο παρά χόρτα. Ζητήσαμε από τους ένοπλους άνδρες να μας δώσουν τροφή, εκείνοι όμως αρνήθηκαν να το κάνουν» προσέθεσε η ίδια.ανέφερε η 17χρονη Χίμπα Άμπντελ Ραχμάν.
«Δεν έχουμε ούτε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε θέρμανση ούτε τρόφιμα. Οι τιμές είναι υπερβολικά υψηλές (…) και εμείς δεν έχουμε πλέον χρήματα», είπε ο 61χρονος Άλι Ίσα, πατέρας 8 παιδιών.
Ο ΟΗΕ υπολογίζει ότι περίπου 400.000 άνθρωποι επιβιώνουν χωρίς πρόσβαση σε σωτήρια βοήθεια σε 15 πολιορκημένες τοποθεσίες σε ολόκληρη τη Συρία.
Σπαρακτικές ιστορίες πείνας
Η Διεθνής Αμνηστία συγκέντρωσε μαρτυρίες των κατοίκων, με κοινή συνισταμένη την απελπισμένη προσπάθειά τους να βρουν τροφή μέσα στο χειμώνα. Οι παρακάτω μαρτυρίες αντλήθηκαν λίγες ημέρες πριν την έλευση της βοήθειας (7 Ιανουαρίου του 2016):
Mohammad: Κάθε μέρα ξυπνάω και ξεκινώ την αναζήτηση για τροφή. Έχω χάσει πολύ βάρος, μοιάζω σαν σκελετός καλυμμένος μόνο με δέρμα. Κάθε μέρα αισθάνομαι πως θα λιποθυμήσω και πως δεν θα ξαναξυπνήσω.. Έχω γυναίκα και τρία παιδιά. Τρώμε μια φορά κάθε δυο μέρες ώστε να είμαστε σίγουροι πως ό,τι μπορούμε να αγοράσουμε θα μας φτάσει. Για τις άλλες μέρες έχουμε νερό και αλάτι και καμιά φορά και φύλλα από τα δέντρα. Κάποιες φορές οργανώσεις αγοράζουν τρόφιμα από τους προμηθευτές και τα μοιράζουν, ωστόσο δεν αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες όλων των ανθρώπων. Στη Madaya βλέπεις κινούμενους σκελετούς. Τα παιδιά πάντα κλαίνε. Έχουμε και πολλούς ανθρώπους με χρόνιες παθήσεις. Κάποιος μου είπε πως πηγαίνουν καθημερινά στα σημεία ελέγχου αλλά η κυβέρνηση δεν τους επιτρέπει να περάσουν. Έχουμε μόνο ένα πρόχειρα στημένο νοσοκομείο, με ένα μόνο δωμάτιο αλλά χωρίς ιατρικό εξοπλισμό ή προμήθειες.
Um Sultan: Η πολιορκία γίνεται όλο και πιο δύσκολη καθώς το φαγητό τελειώνει. Κάθε μέρα ακούω πως κάποιος αρρωσταίνει και πως αδυνατεί πλέον να σηκωθεί από το κρεββάτι. Στον άντρα μου συνέβη το ίδιο. Δεν μπορεί να σηκωθεί πια από το κρεββάτι και όταν το καταφέρνει μετά από λίγο λιποθυμάει. Δεν τον αναγνωρίζω πλέον, είναι μόνο δέρμα και κόκκαλα. Ζητάω από τους γύρω μου βοήθεια για λίγο φαγητό μα κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, είμαστε όλοι στην ίδια κακή κατάσταση. Οι γυναίκες πάντα διαμαρτυρόμαστε. Πηγαίνουμε στα σημεία ελέγχου και ικετεύουμε τις Συριακές ένοπλες δυνάμεις να μας αφήσουν να περάσουμε ή τουλάχιστον να επιτρέψουν να περάσουν προμήθειες για φαγητό. Μας απαντούν ότι «η πολιορκία στην επαρχία Kefraya και al-Fouaa σημαίνει και πολιορκία στην Madaya». Έχω τρία παιδιά και αδυνατώ να τους αγοράσω φαγητό. Ένα κιλό ρύζι ή ζάχαρη στοιχίζει περίπου 100.000 συριακές λίρες (περίπου 450δολάρια). Ποιος μπορεί να το αντέξει αυτό;
Louay: Η τελευταία φορά που έφαγα κανονικά ήταν τουλάχιστον πριν ενάμιση μήνα. Τώρα κυρίως τρέφομαι με νερό και φύλλα. Όμως είναι χειμώνας και τα δέντρα δεν έχουν πλέον φύλλα, οπότε δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα επιβιώσω. Αν έχεις χρήματα, μπορείς να αγοράσεις φαγητό. Αλλά οι άνθρωποι έχουν πια ξεμείνει από χρήματα καθώς όλες οι τροφές είναι πάρα πολύ ακριβές. Έχω ξεμείνει και εγώ από λεφτά τις τελευταίες εβδομάδες οπότε τώρα βασίζομαι μόνο στην ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία όμως δεν επαρκεί για τις ανάγκες όλων μας.
