Γκαλιμπάφ – Βανς: το νέο ισχυρό δίδυμο

Δύο καθόλου τυχαία πρόσωπα θα τεθούν επικεφαλής των αντιπροσωπειών που θα ξεκινήσουν συνομιλίες αύριο στο Ισλαμαμπάντ: για το Ιράν ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ και για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς.

Ο μεν 65χρονος Γκαλιμπάφ, σκληροπυρηνικό πρώην στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης και πρώην δήμαρχος της Τεχεράνης, διεκδίκησε τέσσερις φορές να εκλεγεί πρόεδρος του Ιράν, καθιερώθηκε στην πολιτική σκηνή και αναβαθμίστηκε de facto σε κεντρική φυσιογνωμία, μετά την εκτέλεση του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και την ανάληψη της ανώτατης αρχής από τον «άφαντο» νέο Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ.

Σκληροτράχηλος, βαρυνόμενος από σκιές οικονομικών σκανδάλων, αλλά ευφυής και ρεαλιστής, ο Γκαλιμπάφ έχει την «εντολή» άλλων στελεχών του θεοκρατικού καθεστώτος να παζαρέψει μια ειρηνευτική συμφωνία με τα μέγιστα δυνατά οφέλη για το Ιράν – ακόμη και τη διατήρηση του πυρηνικού προγράμματος ή την πολυπόθητη επιστροφή της χώρας στο διεθνές τραπεζικό σύστημα, ώστε να πουλάει τους υδρογονάνθρακές της χωρίς τη μέγκενη των διεθνών κυρώσεων.

Αλλά θα πρέπει να έχει απέναντί του έναν αξιόπιστο συνομιλητή. Ο Τζέι Ντι Βανς, 41 ετών, μπορεί να αποδειχτεί τέτοιος. Καλλιεργημένος –καμιά σχέση με τον άξεστο Τραμπ–, κυνικός και φιλόδοξος, με το μάτι στη διεκδίκηση της προεδρίας των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2028, προβάλλεται από τμήμα των συντηρητικών αμερικανικών ΜΜΕ ως «ο άνθρωπος που εξέφρασε αμφιβολίες στον πρόεδρο για την αποτελεσματικότητα της επίθεσης ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν». Από τη μια χειροκρότησε την προοπτική «επιστροφής στη Λίθινη Εποχή» ενός κράτους 93 εκατομμυρίων κατοίκων κι από την άλλη εντάχθηκε στη χορεία των –κατόπιν αιματηρής εορτής– «εγώ του τα ’λεγα, αυτός δεν με άκουγε».

Διαθέτει ένα πλεονέκτημα ο Βανς: αντιλαμβάνεται περισσότερο από κάτι στρατόπληκτους περιορισμένης ευφυΐας, όπως ο Χέγκσεθ, ή από γιέσμεν με δική τους ατζέντα (εν προκειμένω αντι-κουβανική), όπως ο Ρούμπιο, ότι η πλειονότητα των Αμερικανών ενδιαφέρεται για τα ουσιώδη: το κόστος ζωής, τα δάνεια εκατομμυρίων νέων για σπουδές (τεράστιο πρόβλημα στις ΗΠΑ), την αγορά εργασίας, την περίθαλψη, τη στέγαση και την ασφάλεια – με μια λέξη για την καθημερινότητα.

Κι έχει κάθε λόγο να συνδέσει το όνομά του με έναν, ας πούμε, έντιμο συμβιβασμό με το Ιράν, καθώς και με κάποιες αποστάσεις, μικρές αλλά ορατές, από τον αδηφάγο Νετανιάχου, ώστε να πορευτεί (δήθεν «διαφορετικός») στον δρόμο για τη διεκδίκηση της προεδρίας στη μετά τον Τραμπ εποχή.