«Από τους σχολιαστές των ισραηλινών τηλεοπτικών πάνελ, που τους τρέχουν τα σάλια με κάθε βομβαρδισμό κατά του Ιράν, μέχρι τους λαϊκούς πανηγυρισμούς για την “ολοκληρωτική νίκη” επί των εχθρών του έθνους, το σημερινό Ισραήλ μοιάζει να έχει πολύ κοντή μνήμη. Ενα κράτος αποχαυνωμένο από την ατέλειωτη διαδοχή του ενός πολέμου από τον άλλο. Ο πόλεμος είναι το όπιο του ισραηλινού λαού. Για άλλη μια φορά έρχεται να λύσει “οριστικά” τα υπαρξιακά προβλήματα του Ισραήλ».
Αυτή την άποψη εκφράζει στο τελευταίο άρθρο του στην εφημερίδα Haaretz ο Ισραηλινός δημοσιογράφος και συγγραφέας Γκίντεον Λεβί.
Ακολουθούν εκτενή αποσπάσματα:
Θα κηρυχτεί ξανά αρχικά ως μια συγκλονιστική νίκη μέχρι την επόμενη «ικανοποιητική» επιχείρηση.
Και πάλι, σχεδόν όλοι οι Ισραηλινοί είναι πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει πιο δικαιολογημένος ή πιο επιτυχημένος πόλεμος από αυτόν και ότι το ερώτημα είναι «ποια άλλη επιλογή είχαμε;» και «εσύ τι προτείνεις;», όπως σε όλους τους πολέμους του Ισραήλ.
Παλιά το Ισραήλ απολάμβανε μερικά χρόνια ηρεμίας μεταξύ πολέμων – μια οκταετία από τον πόλεμο του 1948 έως την Εκστρατεία του Σινά, έντεκα χρόνια μέχρι τον Πόλεμο των Εξι Ημερών, έξι χρόνια έως τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, εννέα έως τον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου και είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια έως τον δεύτερο.
Τώρα μεσολαβούν λίγοι μήνες απ’ τον έναν πόλεμο στον άλλον.
Παλιά οι υποσχέσεις μετά από κάθε πόλεμο έφταναν μέχρι τον ουρανό – τον παραληρηματικό ουρανό των υποκινητών και υποστηρικτών του πολέμου, που περιλαμβάνουν σχεδόν όλους τους Ισραηλινούς.
«Ούτε οβίδα ούτε ρουκέτα Κατιούσα θα πέσει ξανά στις κοινότητές μας!» υποσχέθηκε ο Μεναχέμ Μπέγκιν στο τέλος του πρώτου πολέμου του Λιβάνου. «Το αίμα δεν χύθηκε μάταια!» είπε ο Εχούντ Ολμέρτ μετά τον δεύτερο.
Λιοντάρια και ποντίκια
Τον Ιούνιο του 2025, μόλις πριν από οκτώ μήνες, κηρύχθηκε η «ολοκληρωτική νίκη» επί του Ιράν. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε ότι η εναρκτήρια ομοβροντία θα καταγραφεί στη στρατιωτική ιστορία του Ισραήλ και θα μελετηθεί από στρατούς σε όλο τον κόσμο.
«Στην αποφασιστική στιγμή, ένα έθνος σηκώθηκε σαν λιοντάρι και ο βρυχηθμός μας συγκλόνισε την Τεχεράνη και αντήχησε σε όλο τον κόσμο» είπε ο πρωθυπουργός.
Σύντομα ο βρυχηθμός του λιονταριού αποδείχθηκε τσιρίδα ποντικού.
«Κανένας πόλεμος στην ιστορία του Ισραήλ, εκτός από τον πρώτο, δεν του απέφερε μακροπρόθεσμο όφελος. Κανένας. Τίποτα, μηδέν. Οι περισσότεροι ήταν πόλεμοι από επιλογή και η επιλογή να ξεκινήσουν ήταν πάντοτε η χειρότερη»
Η «ιστορική νίκη» που τάχα εξάλειψε «δύο υπαρξιακές απειλές για το Ισραήλ, την πυρηνική και τη βαλλιστική» κράτησε όσο η ζωή μιας πεταλούδας. Λίγοι μήνες ιστορικής νίκης πέρασαν και ήδη χρειαζόμαστε μια καινούργια. Δεν έχουμε ακόμη συνέλθει από το πομπώδες όνομα «Επιχείρηση Λιοντάρι που Σηκώνεται» («Rising Lion») και δεχτήκαμε ένα νέο, «Επιχείρηση Λιοντάρι που Βρυχάται» («Roaring Lion») – ένα ακόμη πιο παιδαριώδες όνομα. Μερικές φορές μοιάζει πως το μόνο που χρειαζόμαστε είναι αυτά τα θρασύδειλα, βαρύγδουπα ονόματα που δίνονται στους πολέμους για να προβλέψουμε την προδιαγεγραμμένη αποτυχία τους.
Κανένας πόλεμος στην ιστορία του Ισραήλ, εκτός από τον πρώτο, δεν του απέφερε μακροπρόθεσμο όφελος. Κανένας. Τίποτα, μηδέν. Οι περισσότεροι ήταν πόλεμοι από επιλογή και η επιλογή να ξεκινήσουν ήταν πάντοτε η χειρότερη. Το περασμένο Σάββατο η έναρξη του τρέχοντος πολέμου παρουσιάστηκε ως «προληπτικό πλήγμα». Ομως ένα προληπτικό χτύπημα εξαπολύεται εναντίον κάποιου που πρόκειται να σου επιτεθεί. Το Ιράν δεν επρόκειτο να το κάνει. Είναι αλήθεια ότι έχει ένα φρικτό καθεστώς και ότι εδώ και χρόνια αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια του Ισραήλ και της περιοχής. Αλλά ποτέ δεν ήταν «υπαρξιακή απειλή» όπως παρουσιάστηκε στο Ισραήλ.
Ούτε με ξίφος, ούτε με F-35
Προφανώς, θα πρέπει κανείς να ελπίζει ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, όπως πιστεύαμε σε όλους τους άλλους πολέμους όταν ξεκινούσαν, όμως η εμπειρία αφήνει ελάχιστα περιθώρια για κάτι τέτοιο. Ακόμη κι αν το καθεστώς στην Τεχεράνη ανατραπεί και το Ιράν γίνει Ελβετία και υπογραφεί αιώνια συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ, το Ισραήλ θα βρει μια άλλη κούκλα-βουντού για να μας εκφοβίζει.
Το «μια για πάντα» που μας υπόσχονται δεν θα επιτευχθεί ποτέ με το ξίφος, ούτε καν με μαχητικά F-35. Οσο συνεχίζεται η κατοχή παλαιστινιακών εδαφών, όσο αυτή παραμένει το απόλυτο «μια για πάντα», δεν θα υπάρξει κανένα άλλο «μια για πάντα».
Μετά από δυόμισι χρόνια μηδενικών επιτευγμάτων στη Λωρίδα της Γάζας· μετά από το ίδιο χρονικό διάστημα με μικρά αποτελέσματα απέναντι στη Χεζμπολάχ στον Λίβανο· μετά από οκτώ μήνες από την τελευταία επίθεση χωρίς κανένα αποτέλεσμα απέναντι στο Ιράν, ήρθε η ώρα να συνέλθουμε από τη μέθη των πολέμων και των μάταιων υποσχέσεών τους.
Το αίμα θα χύνεται σαν νερό και η Αμερική δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι εμείς τη σπρώξαμε σε αυτόν τον πόλεμο, στο τέλος του οποίου θα ξυπνήσουμε απλώς σε ακόμη μία παλιά αυγή.
