Δύο πολύ σημαντικά βήματα για τον τερματισμό του «εμφυλίου» πολέμου δι’ αντιπροσώπων στη Συρία έγιναν χτες. Κατ’ αρχάς, πραγματοποιήθηκε επιτέλους στη Μόσχα η πολυαναμενόμενη τετραμερής συνάντηση σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών μεταξύ των δύο ώς τώρα άσπονδων εχθρών, της Συρίας και της Τουρκίας, με «εγγυητές» τους δύο βασικούς προστάτες του Ασαντ, δηλαδή τη Ρωσία και το Ιράν.
Σε δηλώσεις του μετά την ιστορική συνάντηση, ο οικοδεσπότης Σεργκέι Λαβρόφ είπε πως κοινή θέση όλων των παρισταμένων είναι ότι «η Συρία πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο σε όλα τα εδάφη και τα σύνορά της», κάτι που πρακτικά σημαίνει τη σταδιακή αποχώρηση των ξένων δυνάμεων κατοχής (όπως η Τουρκία και οι ΗΠΑ) από τις παράνομα κατακτημένες επαρχίες στα βόρεια και τα ανατολικά της χώρας. Είπε ακόμη ότι ο «ασφαλής και εθελοντικός επαναπατρισμός όσων προσφύγων το επιθυμούν παραμένει βασική επιδίωξη» της τετραμερούς – μην ξεχνάμε ότι η μεγάλη πλειονότητα των προσφύγων έχει καταφύγει στην Τουρκία…
Ο Λαβρόφ συμπλήρωσε ότι η ραγδαία εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ της Αγκυρας και της Δαμασκού δημιουργεί «νέες ευκαιρίες για την οριστική επίλυση της κρίσης» στη Συρία και ότι οι υπουργοί εργάζονται ήδη σε έναν νέο «οδικό χάρτη» ειρήνευσης, που θα παρουσιαστεί στους προέδρους για υπογραφή. Και κατέληξε λέγοντας ότι μόνον οι ΗΠΑ επιθυμούν πλέον την αποσταθεροποίηση της Συρίας…
Οντως: η δεύτερη σημαντική εξέλιξη της ημέρας είναι πως μετά τη fast track επανένταξη της Συρίας στον Αραβικό Σύνδεσμο, άλλη μία βασική χορηγός των πιο ακραίων αντικαθεστωτικών δυνάμεων, η Σαουδική Αραβία, απηύθυνε επίσημη πρόσκληση προς την «αδελφή κυβέρνηση» της Συρίας να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου στις 19 Μαΐου στην Τζέντα, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα ότι η αναθέρμανση των διμερών διπλωματικών σχέσεων θα γίνει «άμεσα». Η ειρωνεία, βέβαια, είναι πως η τελευταία σύνοδος κορυφής του Συνδέσμου στην οποία συμμετείχε ο Ασαντ έγινε το 2010 στη Λιβύη, με οικοδεσπότη τον ατυχήσαντα Μουαμάρ Καντάφι…
Περιττό, λοιπόν, να συμπληρώσουμε ότι οι ενέργειες αυτές του Ριάντ και της Αγκυρας αντιμετωπίζονται ως εσχάτη προδοσία από τους ισλαμιστές πολέμαρχους που ελέγχουν τη βορειοδυτική επαρχία Ιντλίμπ, αλλά και αρκετές από τις πιο μετριοπαθείς οργανώσεις εξόριστων αντικαθεστωτικών, που ορκίζονται να συνεχίσουν τον αγώνα κατά του Ασαντ ακόμη και χωρίς τους μέχρι τώρα «σπόνσορές» τους. Οπως και ότι οι μόνες μεγάλες χώρες που έσπευσαν να καταδικάσουν διά των ΥΠΕΞ τους τη μεγάλη επιστροφή της Δαμασκού στον Αραβικό Σύνδεσμο είναι οι δύο βασικοί «αρχιτέκτονες» του συριακού εμφυλίου, δηλαδή οι ΗΠΑ (που εξακολουθούν να κατέχουν παράνομα τμήματα της συριακής επικράτειας) και η Βρετανία – οι ίδιες δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν και στο πρόσφατο μπλοκάρισμα της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους Σύρους σεισμοπαθείς…
