«Ολες οι επιλογές για τη Βενεζουέλα είναι στο τραπέζι». Το είπε πρώτος ο Ντόναλντ Τραμπ, το ζήτησε το Σάββατο ο αυτοανακηρυχθείς «πρόεδρος» της χώρας Χουάν Γουαϊδό και το επανέλαβε χθες ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Μάικ Πενς.
Αυτή η αιωρούμενη, έμμεση απειλή και για στρατιωτική επέμβαση, που έχει γίνει ένα είδος μάντρα στο στόμα Αμερικανών αξιωματούχων και στελεχών της βενεζουελάνικης αντιπολίτευσης, συνοδεύτηκε από την ανακοίνωση νέων κυρώσεων εναντίον τεσσάρων πρώην και νυν αξιωματούχων της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο.
Αυτά συνέβησαν χθες λίγο πριν από την έναρξη της έκτακτης συνόδου της Ομάδας της Λίμα στην Μπογοτά της Κολομβίας με αντικείμενο συζήτησης την κατάσταση στη Βενεζουέλα.
Ο Πενς κάλεσε τους εκπροσώπους των 14 κρατών-μελών της ομάδας (13 λατινοαμερικάνικα και ο Καναδάς), που όλα τους -πλην Μεξικού- έχουν αναγνωρίσει τον Γουαϊδό ως μεταβατικό πρόεδρο, να ακολουθήσουν το παράδειγμα των ΗΠΑ και να παγώσουν τα περιουσιακά στοιχεία της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της Βενεζουέλας PDVSA.
Και μπορεί η Ουάσινγκτον να εμποδίζει τη Βενεζουέλα να εξάγει προς αυτήν το προϊόν που αποτελεί τη βασική πηγή πλούτου της, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος όμως έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία για τα οικονομικά δεινά του λαού της και ήταν έξαλλος με τον «τύραννο» Μαδούρο που μπλόκαρε «με βιαιότητες και εκφοβισμούς» την είσοδο στην ανθρωπιστική βοήθεια που του έστειλαν. Υποσχέθηκε μάλιστα να προσφέρει άλλα 56 εκατομμύρια δολάρια στις γειτονικές της Βενεζουέλας χώρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν την εισροή μεταναστών.
«Είναι καιρός να κάνουμε περισσότερα», είπε. «Θα έρθει σύντομα η μέρα που ο μακροχρόνιος εφιάλτης της Βενεζουέλας θα λάβει τέλος, όταν η Βενεζουέλα θα είναι ξανά ελεύθερη, όταν ο λαός της θα δει και πάλι την ελευθερία να γεννιέται, σε ένα έθνος που θα έχει αναγεννηθεί μέσα από τη libertad (“ελευθερία”». Σε εκείνο το σημείο μάλλον χρησιμοποίησε τη μοναδική ισπανική λέξη που γνώριζε).
Κατόπιν, ο Πενς έβγαλε μια χαμογελαστή φωτογραφία μαζί με τον δεξιό πρόεδρο της Κολομβίας Ιβάν Δούκε και τον προστατευόμενο της κυβέρνησής του, Χουάν Γουαϊδό, με τα χέρια τους ενωμένα ώστε να προβάλλεται και στον φακό η (ανίερη) συμμαχία των τριών.
Τι λένε, τι κάνουν
Ως την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο δεν είχε ολοκληρωθεί η σύνοδος για να γνωρίζουμε τι απεφάνθη. Στην προηγούμενη σύνοδό της πάντως στα τέλη Γενάρη, η Ομάδα της Λίμα είχε ταχθεί κατά οποιασδήποτε στρατιωτικής επέμβασης. Ωστόσο, δεν βοηθά καθόλου στην εκτόνωση της κρίσης από τη στιγμή που λαμβάνει σαφή θέση υπέρ του Γουαϊδό.
Κάτι ανάλογο ισχύει και για την Ευρωπαϊκή Ενωση, η οποία είπε χθες ότι «θα πρέπει να αποφευχθεί μια στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα», όπως ανακοίνωσε η εκπρόσωπος της Κομισιόν Μάγια Κοτσίγιανιτς. Είχε προηγηθεί την Κυριακή ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Ζοζέπ Μπορέλ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Efe είπε ότι η Μαδρίτη «έχει ξεκάθαρα προειδοποιήσει ότι δεν θα στηρίξει -και θα καταδικάσει κατηγορηματικά- οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση, η οποία ελπίζουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθεί».
Πλην όμως, η Ισπανία μαζί με τη Βρετανία, τη Γερμανία και τη Γαλλία ήταν οι πρώτες τέσσερις χώρες της Ε.Ε. -στο μεταξύ, έγιναν 22- που αναγνώρισαν τον Γουαϊδό, δίνοντας μάλιστα τελεσίγραφο 8 ημερών στον Νικολάς Μαδούρο για να προκηρύξει νέες προεδρικές εκλογές. Εμμένοντας στην ίδια θέση, η εκπρόσωπος Τύπου του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Αντεμπαρ δήλωσε ότι η πίεση προς τον Νικολάς Μαδούρο πρέπει να είναι τέτοια ώστε να «να πάει η χώρα σε ελεύθερες, δίκαιες και δημοκρατικές προεδρικές εκλογές». Πρόσθεσε ότι το Βερολίνο συνεργάζεται και με άλλες χώρες της Ε.Ε., ενώ είπε ότι θα αναζητήσει πρόσθετες κυρώσεις από την Ενωση εναντίον προσώπων του κύκλου του Μαδούρο.
«Η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης αυξάνεται μέρα με τη μέρα, ειδικά από τη στιγμή που απoτυγχάνουν όλες οι άλλες δυνατές λύσεις», δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο Sputnik από το Καράκας ο ελληνικής καταγωγής πολιτικός αναλυτής Δημήτρης Παντούλας. «Η απροθυμία της κυβέρνησης της Βενεζουέλας όσο και ακραίων παραγόντων της εγχώριας και διεθνούς αντιπολίτευσης να δεσμευτούν σε μια ουσιαστική και στοχοπροσηλωμένη διαδικασία διαπραγμάτευσης καλλιεργεί αρνητικές συνθήκες για μια ειρηνική λύση».
