Ουρά εκατοντάδων μέτρων έχει σχηματιστεί έξω από ένα κατάστημα που ανεφοδιάζει φιάλες οξυγόνου, το οποίο όμως παραμένει κλειστό. Οι άδειες φιάλες που πρέπει να γεμίσουν είναι πάνω από χίλιες και καθώς το μαγαζί ανοίγει μία με δύο φορές τον μήνα για μερικές ώρες, μέχρι που τελειώνει το οξυγόνο και ξανακλείνει, οι άνθρωποι περιμένουν για εβδομάδες, χωρίς να ξέρουν καν αν θα προλάβουν το υπέρτατο, εν καιρώ πανδημίας, αγαθό.
Η σειρά τηρείται ευλαβικά με μια αίσθηση αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια μοίρα. Κοιμούνται πάνω στις άδειες φιάλες με παρέα τα αδέσποτα σκυλιά, τα οποία ξέρουν καλύτερα από τον καθένα να συμπονούν τους φτωχούς και αδικημένους.
Είχαμε μιλήσει και πέρσι -ίσως να το θυμάστε- για την ανατριχιαστική επιδρομή ακρίδων σε πολλές χώρες της Αφρικής και κυρίως στα αγροτικά περίχωρα του Ναϊρόμπι.
Το πρόβλημα παραμένει και ενώ η φετινή αγροτική σεζόν θα μπορούσε να κυλήσει καλά, καθώς έβρεξε ανέλπιστα πολύ, οι ακρίδες πέφτουν πάνω στα χωράφια και καταβροχθίζουν τους βλαστούς ώς τη ρίζα.
Ο 12χρονος της φωτογραφίας μάταια προσπαθεί με τα χέρια του να τις διώξει από τη φυτεία του πατέρα του και μάλλον έρχεται και δεύτερη χρονιά πείνας…
Μια ιθαγενής γιαγιά περιμένει στην ουρά για να εμβολιαστεί, μαζί με τα υπόλοιπα γεροντάκια από το γηροκομείο της και είναι λίγο φοβισμένη. Βρίσκει παρηγοριά σε έναν λούτρινο Σνούπι, τον οποίο κρατάει σφιχτά καθώς πλησιάζει η σειρά της.
Δύο μωρά ορεινά γοριλάκια, ούτε ενός έτους σε ηλικία, έπαιζαν ανέμελα στο καταφύγιο άγριας ζωής όπου μένουν. Ξαφνικά η όμορφη μικρή που βλέπετε, εντόπισε έναν κύριο που κρατούσε μια κάμερα. Διέκοψε το παιχνίδι και έμεινε εκεί, ακίνητη, αποσβολωμένη, να τον κοιτάζει όλο περιέργεια.
Ο αδερφός της προσπαθεί να την ταρακουνήσει -σαν να υποψιάζεται την επικινδυνότητα του ανθρώπινου είδους, κι ας μην την έχει βιώσει ακόμα- αλλά το μικρό ατρόμητο κορίτσι δεν έχει πια όρεξη για παιχνίδι.
