Ενας πόλεμος χωρίς τέλος

Τον περασμένο μήνα συμπληρώθηκαν 9 χρόνια του συριακού εμφυλίου, ο οποίος πλέον έχει περιοριστεί γεωγραφικά, αλλά εξακολουθεί να διχάζει και να σαρώνει, ειδικά στην Ιντλίμπ που βλέπετε εδώ. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να συμμετέχω μαζί με Σύρους φίλους μου στις πορείες που γίνονταν τακτικά στην Αθήνα ενάντια στον πόλεμο· στην αρχή του, στην πρώτη επέτειο, στη δεύτερη επέτειο… Τότε τους έλεγα, καθησυχαστικά, πως δεν μπορεί, δεν θα κρατήσει πολύ η καταστροφή. Πόσο πικρά διαψεύστηκα…

Μέσα σε αυτά τα 9 χρόνια έχουν σκοτωθεί πάνω από 120.000 άμαχοι και 400.000 πολεμιστές, ενώ έχουν εκτοπιστεί εντός της χώρας 8 εκατομμύρια άνθρωποι και έχουν φύγει πρόσφυγες πάνω από 5 εκατομμύρια. Και πού να μετρούσαμε τους τραυματισμούς, όπως αυτού του κυρίου από την Ιντλίμπ, που μια νάρκη του διέλυσε τα δύο πόδια και το ένα χέρι.

Περού 

Είναι γεγονός ότι με τη λήξη της καραντίνας θα ξεχυθούμε όλοι μαζί στα κομμωτήρια να μαζέψουμε τις χαίτες μας που μοιάζουν με βίντεο κλιπ των Duran Duran τη δεκαετία του ’80. Εγώ, πάντως, αν είχα την επιλογή, θα προτιμούσα έναν κουρέα όπως ο 19χρονος Εστέφανο από τη Λίμα, που για την ψυχαγωγία του πελάτη δεν προσφέρει βαρετά, παμπάλαια περιοδικά μόδας, αλλά δυο πίτμπουλ που παίζουν μεταξύ τους.

Βολιβία 

Ακόμη και έτσι φασκιωμένες με ένα σωρό πανωφόρια, οι δύο ιθαγενείς κυρίες από τα προάστια της Λα Πας που πλένουν ευλαβικά τα χέρια τους για να προστατευτούν από τον ιό είναι αξιαγάπητες.

Κούβα 

Λοιπόν, όσες και όσοι από εμάς θεωρούσαμε προνόμιο τη δυνατότητά μας να βγαίνουμε για δουλειά την περίοδο της πανδημίας που ο κόσμος είναι κλεισμένος μέσα σε τέσσερα ντουβάρια, μπορούμε να ζηλέψουμε ολόψυχα τούτο τον πιτσιρικά βοσκό που η καθημερινή ρουτίνα του είναι να βγάζει σ’ αυτό το μαγευτικό τοπίο τις αγελάδες του για τροφή, και μάλιστα με το ποδήλατο, έτσι, για τη μόστρα.