Το ετήσιο, τρίτο κατά σειρά, Χριστουγεννιάτικο μήνυμα εκμεταλλεύτηκε ο πρόεδρος της Τσεχίας Μίλος Ζέμαν για να επικρίνει την έλευση των προσφύγων στην Ευρώπη. «Δεν πρόκειται για αυθόρμητη κίνηση προσφύγων» υποστήριξε και αναρωτήθηκε γιατί οι νέοι σε ηλικία πρόσφυγες δεν μένουν στις πατρίδες του για να πολεμήσουν το Ισλαμικό κράτος.
«Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια οργανωμένη εισβολή και όχι με μια αυθόρμητη κίνηση προσφύγων» είπε ο Ζέμαν, συμπληρώνοντας ότι είναι «δυνατόν» μεν να επιδειχθεί συμπόνια απέναντι στους ηλικιωμένους μετανάστες, τους ασθενείς και τα παιδιά, όχι όμως και απέναντι στους νέους άνδρες που, κατά τη δική του εκτίμηση, θα έπρεπε να πολεμήσουν για την ελευθερία των χωρών τους.
«Η μεγάλη πλειονότητα των παράνομων μεταναστών είναι νεαροί άνδρες, που έχουν καλή υγεία και είναι άγαμοι, είπε.«Αναρωτιέμαι γιατί αυτοί οι άνδρες δεν παίρνουν τα όπλα για να αγωνιστούν για την ελευθερία της χώρας τους, εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Η φυγή τους, αντικειμενικά ενισχύει το Ισλαμικό Κράτος».
Ο Ζέμαν έφερε ως παράδειγμα τους Τσέχους οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής (1939-1945) «για να πολεμήσουν για την ελευθερία της χώρας και όχι για να λαμβάνουν κοινωνικά επιδόματα στη Βρετανία».
Ο πρωθυπουργός της Τσεχίας Μπόχουσλαβ Σομπότκα επέκρινε την ομιλία του προέδρου, εκτιμώντας ότι επανέλαβε «τις προκαταλήψεις του και τη συνηθισμένη απλούστευση των γεγονότων».
Ωστόσο επτά στους δέκα Τσέχους, σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, φαίνεται να συμφωνούν σε γενικές γραμμές με τον πρόεδρο τους και να διαφωνούν με την είσοδο προσφύγων και μεταναστών στη χώρα τους. Οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι, είπε ο Ζέμαν στο μήνυμα του, αλλά η Δημοκρατία της Τσεχίας ανήκει στους Τσέχους, «δεν ανήκει και δεν θα μπορούσε να ανήκει σε όλους».
Ο Τσέχος πρόεδρος, μεταξύ άλλων, επαίνεσε και την κυβέρνηση επειδή απελευθέρωσε την οικονομία «από τα δεσμά των μέτρων λιτότητας» που είχαν υιοθετήσει οι προηγούμενες κεντροδεξιές κυβερνήσεις και είχε καλά λόγια να πει και για την διαχείριση της «διπλωματίας της οικονομίας» με την Κίνα, την Νότια Κορέα και άλλες χώρες της Ασίας.
