Πριν κλείσει χρόνος από την ίδρυσή του ως κόμματος και μόλις μία εβδομάδα μετά την έγκριση της οργανωτικής του δομής και της νέας του ηγεσίας, το Podemos καταδεικνύει πως ήρθε από τους δρόμους της αγανάκτησης για να εδραιωθεί στην πολιτική σκηνή της Ισπανίας ως δύναμη που διεκδικεί τη διακυβέρνηση της χώρας.
Χθες, μια νέα δημοσκόπηση, η τρίτη σε περίπου ένα μήνα, έδωσε το προβάδισμα στο κόμμα του ακαδημαϊκού Πάμπλο Ιγλέσιας με 28,3%, τετραπλάσιο από το ποσοστό-έκπληξη που κατέκτησε τον Μάιο στις ευρωεκλογές, όταν οι δημοσκόποι δεν φαντάζονταν καν τον πολιτικό σεισμό που άρχιζε να σαρώνει τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης.
Η δημοσκόπηση, για λογαριασμό της «El Μundo», αναδεικνύει το Podemos σε πρώτο κόμμα με δύο μονάδες διαφορά από τους κυβερνώντες συντηρητικούς του ΡΡ (26,3%), ενώ οι σοσιαλδημοκράτες του PSOE συνεχίζουν την καθοδική πορεία τους με ένα 20,1% και η Ενωμένη Αριστερά (IU) επιβεβαιώνει τη συρρίκνωσή της στο 4,2%. Αν αυτά τα ποσοστά συγκριθούν με τα αποτελέσματα των βουλευτικών του 2011, η εικόνα αποκτά χαρακτηριστικά κατάρρευσης: το ΡΡ έχει χάσει 18 ποσοστιαίες μονάδες από το 44,6% που του χάρισε την αυτοδυναμία και το PSOE 8,7 μονάδες.
Πρόκειται για σαφή τάση, που σημειώνεται σε μια περίοδο αποκάλυψης σωρείας σκανδάλων διαφθοράς που έχουν πλήξει τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και την IU, έξι μήνες πριν από τη διεξαγωγή των τοπικών και περιφερειακών εκλογών του Μαΐου και ένα χρόνο πριν από τις βουλευτικές. Και με το Podemos να μην έχει βάλει νερό στο κρασί του προκειμένου να διευρύνει την εκλογική του βάση, εμμένοντας στις διακηρυγμένες θέσεις του: από το «δεν έχουμε σκοπό να φύγουμε από την ευρωζώνη, αλλά ούτε και να παραμείνουμε με κάθε τίμημα» έως το «είναι καλή ιδέα η διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της χώρας στο ΝΑΤΟ».
Χιονοστιβάδα σκανδάλων
Η κυβέρνηση Ραχόι προσδοκά ότι σε αυτόν τον χρόνο η χιονοστιβάδα των σκανδάλων θα έχει ξεχαστεί και η πολυδιαφημισμένη ανάκαμψη επιτέλους θα είναι έστω και ελάχιστα ορατή. Και εστιάζει την επικοινωνιακή της καμπάνια στην απαξίωση του Podemos. Από τη μία, στελέχη του εκφοβίζουν τους πολίτες («αν εφαρμόσει το πρόγραμμά του θα γίνουμε Βενεζουέλα») και εκτοξεύουν έωλες κατηγορίες για σκάνδαλα («η εταιρεία παραγωγής του Ιγλέσιας τα έφαγε») ελπίζοντας να εμπεδώσουν οι ψηφοφόροι ότι «ουδείς αναμάρτητος». Από την άλλη, επιβάλλει ένα άτυπο «κορδόνι ασφαλείας» με τον συστηματικό αποκλεισμό του από τα κρατικά ΜΜΕ.
Τόσο προκλητικό ώστε το συνδικάτο εργαζομένων στον ειδησεογραφικό τομέα της δημόσιας τηλεόρασης κατήγγειλε «το απαράδεκτο βέτο που μπορεί να εκληφθεί και ως λογοκρισία» προς τον Πάμπλο Ιγλέσιας, ο οποίος ουδέποτε προσκλήθηκε στην TVE.
Το Podemos καταγγέλλει ότι αποτελεί αντικείμενο μιας καμπάνιας «φόβου και ατιμίας» από εκείνους που θέλουν να σταματήσουν «τους αγγελιαφόρους της αλλαγής» και απαντά με δική του εκστρατεία κινητοποιήσεων που εγκαινίασε την περασμένη εβδομάδα στα κοινωνικά δίκτυα με κεντρικό σύνθημα «το μίσος τους χαμόγελό μας».
Η επίκληση του λαϊκισμού της Αριστεράς που χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων αποδείχθηκε κοντόφθαλμη και αναποτελεσματική, αναγνωρίζουν τώρα ακόμη και συντηρητικοί αναλυτές. Τα κόμματα της εναλλαγής στην εξουσία δεν χάνουν έδαφος μόνο επειδή οι πολιτικές τους έχουν οδηγήσει σε βαθύτατη κοινωνική κρίση. Σημειώνουν απώλειες ακόμη και στις παραδοσιακές τους βάσεις, γιατί παρά τη ρητορική του success story δεν έχουν απτή πρόταση για πραγματική έξοδο από την κρίση, τη βιωσιμότητα του χρέους και την αποκατάσταση των τραγικών συνεπειών των μέτρων που υιοθέτησαν.
Εναλλακτικές πολιτικές
«Η ριζοσπαστική Αριστερά έχει δίκιο για το ευρωπαϊκό χρέος» γράφει ο Βόλφανγκ Μίνχαου στους «Financial Times» εγκωμιάζοντας τις θέσεις του Podemos -με πρώτη την αναδιάρθρωση του χρέους- και καταλήγοντας: «Η τραγωδία της σημερινής ευρωζώνης είναι η αίσθηση παραίτησης με την οποία κεντροδεξιά και κεντροαριστερά κόμματα επιτρέπουν στην Ευρώπη να μπει σε έναν οικονομικό χειμώνα παρόμοιο του πυρηνικού. Είναι τραγικό που κόμματα της σκληρής Αριστεράς είναι τα μόνα που στηρίζουν ευαίσθητες πολιτικές όπως αυτή της αναδιάρθρωσης του χρέους. Η άνοδος του Podemos δείχνει πως υπάρχει απαίτηση για εναλλακτικές πολιτικές. Και αν τα κατεστημένα κόμματα δεν αλλάξουν θέση, θα αφήσουν ένα μεγάλο κενό για [να καλυφθεί από] κόμματα σαν το Podemos ή τον ΣΥΡΙΖΑ».
