H Γαλλία ζει σε εμπόλεμη ατμόσφαιρα μετά τις συντονισμένες επιθέσεις τζιχαντιστών στο κέντρο του Παρισιού που έδειξαν ότι -παρά τα μέτρα ασφάλειας, τα οποία λαμβάνει η κυβέρνηση- ο κίνδυνος της τρομοκρατίας παραμένει υψηλός.
Η τραγωδία της επίθεσης στον άμαχο πληθυσμό έχει συγκλονίσει τη Γαλλία και τη διεθνή κοινή γνώμη. Η πρώτη αντίδραση των Γάλλων ήταν το δέος, η φρίκη, ο αποτροπιασμός, αλλά και η ανησυχία, ο φόβος για το μέλλον.
Ολόκληρος ο πληθυσμός έχει πληγεί από αυτή την ανασφάλεια και ο καθένας αντιδρά διαφορετικά. Είτε με αναδίπλωση στον εαυτό του, είτε με σθένος και αγωνιστική στάση για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών.
Το εφιαλτικό βράδυ της Παρασκευής προκάλεσε σοκ. Η πρώτη αντίδραση των Παριζιάνων ήταν να κλειστούν στα σπίτια τους και να ενημερωθούν άμεσα για τις εξελίξεις από τηλεοπτικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων.
Προσωπικά, τη βραδιά των γεγονότων, βίωσα μια εμπειρία που με έκανε να αντιληφθώ πώς νιώθει κανείς, όταν εγκλωβίζεται σε μια κατάσταση που του επιβάλλεται απότομα, στερώντας του τη δυνατότητα να ξεφύγει.
Βρισκόμουν σε συνεστίαση μετά μουσικής από την Ουρουγουάη, στην έδρα της Οργάνωσης CICP (για την ειρήνη, την αλληλεγγύη, τις ελευθερίες, τα κοινωνικά κινήματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα), όταν έπεσε σαν βόμβα η είδηση ότι πολυάριθμες επιθέσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη.
Μία από αυτές διαδραματιζόταν στον διπλανό δρόμο από την οδό Voltaire οπού βρισκόμασταν, ενώ λίγο πιο κάτω ήταν η αίθουσα «Μπατακλάν» όπου κρατούνταν όμηροι θεατές συναυλίας.
Το χρονικό
Οι συστάσεις της αστυνομίας που δημοσίευσαν τα ΜΜΕ ζητούσαν από όσους βρίσκονταν στο 11ο προάστιο του Παρισιού να μη βγουν έξω από τα κτίρια παρά μόνο σε κατάσταση απόλυτης ανάγκης.
Από τη στιγμή αυτή μπήκαμε σε μια ψυχολογική ομηρία. Ψάχναμε κάθε λεπτό στα κινητά να δούμε τι γίνεται. Ορισμένοι αποτόλμησαν να φύγουν αμέσως.
Πενήντα άτομα αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τις συστάσεις των γαλλικών αρχών και να μη διακινδυνέψουμε έξοδο με τέτοιες συνθήκες.
Η αστυνομία είχε κλείσει όλες τις διόδους, η κυκλοφορία είχε σταματήσει σε κοντινές γραμμές του μετρό, τα ταξί δεν είχαν δυνατότητα να κυκλοφορήσουν στην περιοχή αυτή, ούτε τα ιδιωτικά αυτοκίνητα.
Οι οργανωτές που επικοινώνησαν με την αστυνομία μάς ενημέρωσαν ότι έπρεπε να κλειδώσουμε τις εξόδους, ν’ αδειάσουμε το ισόγειο, να κλείσουν κάτω τα φώτα, να χωριστούμε σε μικρές ομάδες και να μεταφερθούμε στα επάνω πατώματα, στα διάφορα γραφεία της οργάνωσης.
Οπως καταλάβαμε, επειδή οι δράστες δεν είχαν συλληφθεί, υπήρχε φόβος ότι θα μπορούσαν ίσως να εφορμήσουν στο κτίριο που είμαστε, για να διαφύγουν από την αστυνομική καταδίωξη. Μάθαμε την αιματηρή έκβαση της ομηρίας στην αίθουσα «Μπατακλάν» και μετά οι μπαταρίες των κινητών εξαντλήθηκαν.
Καταφύγαμε στα επάνω γραφεία. Εγώ προτίμησα να πάω σε μια αίθουσα συσκέψεων και κάθισα κοντά στο παράθυρο, γιατί ένιωθα την ανάγκη να έχω ορατότητα του τι συμβαίνει έξω, για να μη νιώθω εγκλωβισμένη.
Πάγωσα όμως ακίνητη και αναγκάστηκα να γυρίσω κοντά στις φίλες μου και να λαγοκοιμηθώ σε μια καρέκλα, μέχρι να πάει η ώρα έξι.
Η ομάδα μας αποφάσισε να περιμένουμε να ξημερώσει για να βγούμε έξω. Στις 8 το πρωί μπορέσαμε επιτέλους να φύγουμε και να γυρίσουμε στα σπίτια μας, όπου ενημερωθήκαμε από την τηλεόραση για τη φριχτή κατάσταση που βίωσαν άνθρωποι λίγα μέτρα πιο πέρα από το κρησφύγετό μας.
Αδειοι δρόμοι
Η «επόμενη μέρα», το Σάββατο, μας αποκάλυψε το μέγεθος του πλήγματος που έχει υποστεί ο γαλλικός λαός.
Νεκρή πόλη ήταν το Παρίσι, έρημοι δρόμοι, άδεια τα καφενεία, τα ρεστoράν, κλειστά τα μουσεία, δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, πανεπιστήμια, θέατρα, κινηματογράφοι, ματαίωση σχεδόν όλων των πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Την Κυριακή ακυρώθηκαν οι λαϊκές αγορές σε όλο το Παρίσι. Το κοινό εφοδιάστηκε από ανοιχτά την Κυριακή μαγαζιά, ενώ στα περίπτερα σχηματίστηκαν μεγάλες ουρές για την αγορά των κυριακάτικων εφημερίδων. Εξαιρετικά μειωμένη ήταν και η κίνηση σε τουριστικούς χώρους ή στα μεγάλα πολυκαταστήματα.
Η παρουσία των αστυνομικών είναι από προχθές εμφανής σε κεντρικά σημεία της πόλης, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, στις πολυσύχναστες στάσεις του μετρό.
Υπολογίστηκε ότι στους σιδηροδρομικούς σταθμούς περνούν δώδεκα περιπολίες σε ένα ημίωρο. Διχασμένοι είναι σήμερα οι Γάλλοι ως προς την τοποθέτησή τους.
Ορισμένοι τονίζουν ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα, «γιατί δεν είναι δυνατόν να ζούμε σε αυτή την επισφαλή κατάσταση».
Η άλλη άποψη είναι «Οχι στη μισαλλοδοξία και στην τρομοκρατία. Δεν πρέπει να υποχωρήσουμε στη βία και να υποκύψουμε στον φόβο, αλλά να αγωνιστούμε σθεναρά ενάντια στη βαρβαρότητα».
Εθνικό πένθος
Από χθες ξεκίνησε το τριήμερο εθνικού πένθους στη Γαλλία. Στις 12 το μεσημέρι θα τηρηθεί ενός λεπτού σιγή στα σχολεία που θα επαναλειτουργήσουν, σε δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις.
Παρά την απαγόρευση συγκεντρώσεων, εκατοντάδες άτομα συμμετέχουν σε εκδηλώσεις πένθους για τα θύματα που οργανώθηκαν αυθόρμητα στο Παρίσι και σε μεγάλες πόλεις.
Στην πλατεία της Δημοκρατίας, από όπου ξεκίνησε το κίνημα «Είμαι Σαρλί», μετά το μακελειό στο περιοδικό Charlie Hebdo, και έξω από την αίθουσα «Μπατακλάν» ανώνυμοι άνθρωποι αποτίουν φόρο τιμής στα θύματα, εναποθέτοντας λουλούδια, λαμπάδες, μηνύματα.
Η συγκίνηση όλων είναι έκδηλη. Πολυάριθμοι καλλιτέχνες προσέρχονται, για να τιμήσουν τη μνήμη των μουσικών, θυμάτων της θηριωδίας. «Πλήττεται τώρα η τέχνη από τους τζιχαντιστές», τονίζουν.
Στα κοινωνικά δίκτυα ξεκίνησε μία εξαιρετικά εκτεταμένη κινητοποίηση για την υπεράσπιση των δημοκρατιών αξιών και της ειρήνης. Χιλιάδες καλλιτέχνες, ποιητές, διανοούμενοι, ανάρτησαν τη φωτογραφία του προφίλ τους με σκεπασμένο το πρόσωπο από την τρίχρωμη γαλλική σημαία.
Το σύνθημα είναι «Είμαι Παρίσι, είμαι Γαλλία. Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα».
