Η Μελόνι έχασε και νέα μάχη στο μεταναστευτικό

Η κυβέρνηση της Ρώμης έχασε την τρίτη κατά σειρά μάχη στο μέτωπο του μεταναστευτικού. Οπως είχε συμβεί τον περασμένο Οκτώβριο και Νοέμβριο, το δικαστήριο της Ρώμης δεν επικύρωσε ούτε την περασμένη Παρασκευή την προσωρινή κράτηση σαράντα τριών αιτούντων άσυλο που είχαν μεταφερθεί από το ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό στα δύο κλειστά κέντρα της βόρειας Αλβανίας.

Η Τζόρτζια Μελόνι είχε προσπαθήσει να πετύχει θετική ετυμηγορία, αφαιρώντας τη σχετική αρμοδιότητα από τον τομέα των δικαστηρίων που ασχολείται με το μεταναστευτικό και προσφυγικό και αναθέτοντας την όλη διαδικασία στα Εφετεία. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν άλλαξε. Οι σαράντα τρεις μετανάστες, με καταγωγή από την Αίγυπτο και το Μπανγκλαντές, επέστρεψαν το Σάββατο το βράδυ στο Μπάρι με ταχύπλοο της Ακτοφυλακής και τώρα θα μπορέσουν να υποβάλουν και πάλι αίτηση για άσυλο. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα κριθεί με συνοπτικές και κατεπείγουσες διαδικασίες (όπως συνέβη κατά τις τρεις ημέρες παραμονής τους στις δομές στο Γκιαντέρ και το Σενγκίν), αλλά με κανονική διαδικασία, με τις εγγυήσεις που προβλέπονται στην Ιταλία.

Αρμόδια η Ε.Ε.

Αυτό που κατέστησε σαφές το Εφετείο της Ρώμης, παράλληλα, είναι ότι για το όλο θέμα θα πρέπει να αποφανθεί -πιθανότατα στις 25 Φεβρουαρίου- το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Να καταστήσει σαφές, δηλαδή, πώς πρέπει να κρίνεται αν οι αιτούντες άσυλο προέρχονται από τις λεγόμενες «ασφαλείς χώρες». Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια, διότι μόνο για όσους μεταφέρονται στις δύο κλειστές δομές της Αλβανίας έχοντας ξεκινήσει το ταξίδι τους από ασφαλείς χώρες, μπορεί να επικυρωθεί η προσωρινή κράτηση και να ακολουθηθεί «κατεπείγουσα διαδικασία».

Την ίδια ώρα, ανθρωπιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι το όλο αυτό σχέδιο, το οποίο εφαρμόζεται βάσει του σχετικού ιταλο-αλβανικού πρωτοκόλλου, παρουσιάζει και μια σειρά επιπλέον προβλημάτων. Τους μετανάστες, όταν φτάνουν στην Αλβανία, επισκέπτονται στρατιωτικοί γιατροί, κάτι που δεν επιτρέπεται από τον νόμο. Την περασμένη εβδομάδα, δε, η εξέταση του αιτήματος ασύλου τους κράτησε λιγότερο από πέντε λεπτά της ώρας για τον καθένα, με υποχρεωτική υποστήριξη από δικηγόρους που έχει ορίσει το δικαστήριο.

Η αντιπολίτευση στη Ρώμη συνεχίζει να υπογραμμίζει ότι η «εξαγωγή μεταναστών στην Αλβανία» εκθέτει διεθνώς τη χώρα και προκαλεί τεράστια ζημιά στα ταμεία του Δημοσίου, από τη στιγμή που οι δύο αυτές δομές παραμένουν έρημες, με μόνη ανθρώπινη παρουσία εκείνη των καραμπινιέρων και των μελών της ιταλικής σωφρονιστικής αστυνομίας.

Η Μελόνι, όμως, δεν δείχνει πρόθυμη να αλλάξει πορεία πλεύσης. Αυτή τη φορά δεν παρενέβη η ίδια, προτίμησε να εκφράσει τις απόψεις της μέσω «πηγών» του υπουργείου Εσωτερικών. Το οποίο άφησε να διαρρεύσει ότι ο κύριος στόχος παραμένει η καταπολέμηση της παράτυπης μετανάστευσης και των διακινητών ανθρώπων και ότι «η συμφωνία με την Αλβανία θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη δημιουργία μεγαλύτερων δομών σε περιφερειακό επίπεδο, κάτι στο οποίο συμφωνούν οι αρμόδιοι Ευρωπαίοι υπουργοί».

Στα άκρα

Η Ιταλίδα πρωθυπουργός, ουσιαστικά, θέλει να πάει στα άκρα τη σύγκρουση με το δικαστικό σώμα. Κάτι που είναι κάθε άλλο παρά τυχαίο αν σκεφτεί κανείς ότι το ιταλικό Σύνταγμα -τουλάχιστον μέχρι τώρα- εγγυάται απόλυτη αυτονομία, όχι μόνο στους δικαστές, αλλά και στους εισαγγελείς.

Η Τζόρτζια Μελόνι το γνωρίζει και προωθεί μεταρρύθμιση με την οποία θέλει να διαχωρίσει οριστικά την επαγγελματική σταδιοδρομία εισαγγελέων και δικαστών. Στο μεταξύ, κατηγορεί τους δικαστικούς ότι υιοθετούν θέσεις της Αριστεράς και προσπαθούν, ουσιαστικά, να ρίξουν την κυβέρνηση. Υπάρχει, τέλος, άλλο ένα ανοιχτό μέτωπο: θα πρέπει να εξηγήσει για ποιο λόγο άφησε να φύγει από τη χώρα, με απόφαση απέλασης, τον αρχηγό της λιβυκής δικαστικής αστυνομίας, γνωστό ως Αλμάσρι, ο οποίος κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Με την υπόθεση πρόκειται να ασχοληθεί ειδικό «δικαστήριο υπουργών». Δύσκολα η Μελόνι και οι υπουργοί της θα καταδικαστούν, δύσκολα μπορεί να αποδειχτεί ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες. Από πολιτικής απόψεως, όμως, η Ιταλία έδειξε ότι ο εκβιασμός της Τρίπολης -δηλαδή η απειλή να στείλει τεράστιο αριθμό μεταναστών στην Κάτω Ιταλία- μετρά περισσότερο από το Διεθνές Δίκαιο και την απονομή δικαιοσύνης.