Η ενότητα της γαλλικής Αριστεράς δείχνει τον δρόμο!

Η ενότητα της Αριστεράς στη Γαλλία και η συμμετοχή της στη διακυβέρνηση της χώρας είναι μια πονεμένη πολιτικά ιστορία. Η πρώτη φορά που η γαλλική Αριστερά επιχείρησε να ενωθεί, μετά τη διάσπασή της το 1920 σε Σοσιαλιστικό και Κομμουνιστικό Κόμμα, ήταν το 1936 για να αντιμετωπίσει την έφοδο των φασιστών προς την κατάληψη της εξουσίας. Κυριολεκτική έφοδο, αφού κάποια στιγμή προσπάθησαν να καταλάβουν το κτίριο της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Σοσιαλιστές και κομμουνιστές, παρά τις μεγάλες διάφορες τους, προχώρησαν λοιπόν τότε στη δημιουργία ενός Λαϊκού Μετώπου και κέρδισαν τις εκλογές. Η κυβέρνησή τους, όμως, λίγα χρόνια μετά κατέρρευσε, λόγω διαφωνιών στα θέματα τόσο της οικονομικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής. Αφησε βεβαίως τη Γαλλία με ένα αναβαθμισμένο κοινωνικό κράτος και με δημοκρατικά δικαιώματα που ακόμα και σήμερα -έστω απειλούμενα- υπάρχουν. Την άφησε όμως και με μια γραμμή Μαζινό, υπόδειγμα άχρηστης -όπως αποδείχθηκε- πελώριας αμυντικής δαπάνης.

Σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, οι πατεράδες των σημερινών Γάλλων είδαν τους Σοσιαλιστές και τους Κομμουνιστές να καταλήγουν εκ νέου σε ένα κοινό κυβερνητικό πρόγραμμα και το 1981 να κερδίζουν τις εκλογές φέρνοντας τον Φρανσουά Μιτεράν στην προεδρία της Δημοκρατίας. Το κοινό πρόγραμμα, που μεταξύ άλλων προέβλεπε και εκτεταμένες κρατικοποιήσεις, δεν εφαρμόστηκε και φθαρμένο από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά και από την υποστήριξη της εισβολής της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, το Γαλλικό Κ.Κ., το άλλοτε κόμμα του Πικάσο, του Σαρτρ και του Αραγκόν, εισήλθε σε πορεία συρρίκνωσης και στη συνέχεια εξαφάνισης.

Μια πορεία στην οποία σταδιακά εισήλθε, ώς έναν βαθμό, και το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γαλλίας, μετά την εμπειρία της συγκατοίκησής του στην εξουσία, από το 1997 ώς το 2002, με πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Ζακ Σιράκ. Ο τότε επικεφαλής του -και πρωθυπουργός του Σιράκ για πέντε χρόνια- Λιονέλ Ζοσπέν, ο οποίος το 1997 είχε έλθει πρώτος στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, το 2002 ήλθε τρίτος ανοίγοντας τον δρόμο στην οικογένεια Λεπέν. Το 2012, με τον Φρανσουά Ολάντ, το Σοσιαλιστικό Κόμμα κέρδισε και πάλι τις προεδρικές εκλογές, αλλά η πορεία συρρίκνωσης δεν ανακόπηκε. Ετσι το 2022 το άλλοτε κραταιό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Μιτεράν έφτασε στο ναδίρ, λαμβάνοντας στις προεδρικές εκλογές το πενιχρό 1,8% των ψήφων.

Μέσα στις επόμενες εβδομάδες η εκ νέου ενωμένη γαλλική Αριστερά κάθε άλλο παρά αποκλείεται να κληθεί να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες και να συγκατοικήσει στην άσκηση της εξουσίας με πρόεδρο της Δημοκρατίας, αυτή τη φορά, τον Εμανουέλ Μακρόν. Το πόσο ενωμένη είναι αυτή η Αριστερά, που προς το παρόν δεν έχει καν έναν κοινής αποδοχής ηγέτη, μένει να αποδειχθεί. Το γεγονός πάντως ότι δηλώνει ενωμένη δεν σημαίνει και πολλά πράγματα, τουλάχιστον για τη Γαλλία.