Αποδεκατίζονται στην αντεπίθεση οι Ουκρανοί

Ανυπέρβλητες δυσκολίες αντιμετωπίζει η ουκρανική αντεπίθεση στη Ζαπορόζιε και στο νότιο Ντονμπάς, καθώς οι εκπαιδευμένες και εξοπλισμένες από το ΝΑΤΟ ταξιαρχίες που αποτελούν την αιχμή του δόρατος «απαρτίζονται από ελλιπώς καταρτισμένους και άπειρους νεοσύλλεκτους» και «υφίστανται βαριές απώλειες στο πεδίο, καθώς αδυνατούν να διασπάσουν τα πυκνά ναρκοπέδια και τις αλλεπάλληλες οχυρές ζώνες» των Ρώσων. Δεν το λέμε εμείς, αλλά οι υπεράνω υποψίας αμερικανικοί New York Times, συμπυκνώνοντας έτσι σε λίγες φράσεις-κλειδιά το στρατιωτικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν το Κίεβο αλλά και οι ορκισμένοι υποστηρικτές του στη Δύση.

Ομως και η Washington Post φιλοξενεί ανατριχιαστικό ρεπορτάζ από νοσοκομεία κοντά στην πρώτη γραμμή και τονίζει πως ένας μεγάλος αριθμός στρατιωτών των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας ακρωτηριάζονται κατά τη διάρκεια της αντεπίθεσης, καθώς οι αξιωματικοί τούς στέλνουν σε μετωπικές επιθέσεις στα ρωσικά ναρκοπέδια. Το άρθρο κάνει λόγο για δεκάδες ακρωτηριασμούς κάθε μέρα – ένα λουτρό αίματος που, δυστυχώς για τους Ουκρανούς, δεν έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Είναι χαρακτηριστικό πως, αν και το Κίεβο πανηγυρίζει από προχτές για την ανακατάληψη του ισοπεδωμένου χωριού Ουροζάινε, στην επαρχία Ντονέτσκ, μια «νίκη» που οι Ρώσοι διαψεύδουν, στην πραγματικότητα το χωριό αυτό απέχει δέκα ολόκληρα χιλιόμετρα από την πρώτη ζώνη οχυρώσεων της περίφημης ρωσικής «γραμμής Σουροβίκιν».

Το ίδιο ισχύει και δυτικότερα, στο μέτωπο της Ζαπορόζιε, όπου συνεχίζονται χωρίς αποτέλεσμα οι εξαιρετικά άγριες μάχες γύρω από το χωριό Ραμπότινο (νοτίως του Ορέχοβο, από όπου ξεκίνησε πριν από σχεδόν δυόμισι μήνες η ουκρανική αντεπίθεση), πολύ μακριά από την πρώτη γραμμή οχυρώσεων και τουλάχιστον εκατό χιλιόμετρα από τον πραγματικό στόχο των Ουκρανών, που είναι να φτάσουν στη θάλασσα του Αζόφ και να κόψουν στη μέση τη «χερσαία γέφυρα» των Ρώσων προς την Κριμαία. Μάλιστα από τις χτεσινές αναφορές προκύπτει ότι οι Ουκρανοί επιτελείς ανέπτυξαν στο συγκεκριμένο μέτωπο τις δύο τελευταίες εκπαιδευμένες στη Δύση ταξιαρχίες, την 46η και την 82η, που δεν είχαν ώς τώρα εμπλακεί στην αντεπίθεση: οι ταξιαρχίες αυτές είναι εξοπλισμένες μεταξύ άλλων με βαριά άρματα μάχης Challenger 2 και τεθωρακισμένα οχήματα Stryker και Marder και υποτίθεται πως αποτελούσαν τις στρατηγικές εφεδρείες που θα εκμεταλλεύονταν τη διάτρηση του ρωσικού μετώπου για να φτάσουν ώς την Αζοφική…

Πώς φτάσαμε ώς εδώ; Οπως αναφέρει σε μια εξαιρετική ανάλυσή του στο ειδικευμένο στρατιωτικό site 1945.com ένας Αμερικανός απόστρατος αντισυνταγματάρχης με μεγάλη εμπειρία στον πόλεμο του Κόλπου και νυν αναλυτής, ο Ντάνιελ Ντέιβις, ο ουκρανικός στρατός έχει ουσιαστικά οδηγηθεί σε μια παγίδα θανάτου, θυσιάζοντας μάταια τις δυνάμεις του: «Το πολυεπίπεδο αμυντικό σύστημα της Ρωσίας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε νάρκες που επιβραδύνουν τις προωθήσεις ή κατευθύνουν τις ουκρανικές δυνάμεις σε θανατηφόρες ζώνες όπου τις περιμένουν μονάδες πυροβολικού», αναφέρει ο Ντέιβις, συμπληρώνοντας πως «η αποστολή μερικώς εκπαιδευμένων, ελλιπώς εξοπλισμένων Ουκρανών στρατιωτών στην πρώτη γραμμή, όπου τους περιμένει ένας εχθρός αυτού του μεγέθους και ικανότητας, σημαίνει ότι τους περιμένει βέβαιος θάνατος»…

Ομως η Ουκρανία δεν οδηγήθηκε μόνη της σε αυτό το σφαγείο: όπως αποκαλύπτει σε νέο άρθρο του ο βετεράνος Αμερικανός δημοσιογράφος Σίμουρ Χερς, επικαλούμενος πηγές της CIA, η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών είχε προειδοποιήσει εκ των προτέρων τον υπουργό Εξωτερικών Αντονι Μπλίνκεν και άλλους αξιωματούχους ότι η ουκρανική αντεπίθεση δεν είχε καμιά πιθανότητα επιτυχίας, αλλά αγνοήθηκε σκόπιμα από την αμερικανική κυβέρνηση Μπάιντεν.

«Ηταν όλα ένα σόου που οργάνωσε o Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι, στο οποίο πίστευε η αμερικανική κυβέρνηση… και εκπόνησε μεγάλα σχέδια βασισμένα στις ανεδαφικές προσδοκίες του Κιέβου», αναφέρει ο Χερς. Ενα από αυτά τα σχέδια ήταν η Σύνοδος της Τζέντα για την Ουκρανία, που σύμφωνα με τον Χερς ήταν μια ιδέα του συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν ώστε να «εξαργυρωθεί» πολιτικά η αναμενόμενη στρατιωτική ήττα της Ρωσίας, ήττα που βέβαια δεν ήρθε ποτέ. «Αλλο λάθος. Αλλά ποιος τους υπολογίζει πλέον;», σημειώνει σκωπτικά ο πολυβραβευμένος ρεπόρτερ.