Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, θέλουμε, δεν θέλουμε, η σοβαρή καταγγελία κατά του ευρωβουλευτή Αλέξη Γεωργούλη και η ποινική διαδικασία που ξεκίνησε από τις βελγικές αρχές άνοιξε στην Ελλάδα τη συζήτηση για τον τρόπο επιλογής και εκλογής των ευρωβουλευτών.
Με λίστα ή με σταυρό πρέπει να εκλέγονται; Θα συνεχίσουν τα κόμματα στην Ελλάδα να επιλέγουν τους υποψηφίους τους (κι όχι μόνο για την Ευρωβουλή αλλά και για το εθνικό κοινοβούλιο) μεταξύ αυτών που έχουν τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και δημοφιλία, ακόμη κι αν δεν ταυτίζονται με το πολιτικό και ιδεολογικό γίγνεσθαι των κομμάτων, αλλά με βασικό κριτήριο την προσέλκυση ψηφοφόρων;
Θα συνεχίσουν να έχουν το προνόμιο της εκλογής oι τηλεπερσόνες, άνθρωποι από το καλλιτεχνικό, ποδοσφαιρικό ή και νομικό στερέωμα, που τυγχάνει να απολαμβάνουν και τη μεγάλη τηλεοπτική κάλυψη, λόγω των επαγγελματικών ή άλλων προσόντων τους; Kαι τι νόημα έχει για τα κόμματα να γεμίζουν τις λίστες τους με πρόσωπα της τηλεοπτικής πασαρέλας, όταν κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να εκτεθούν ανεπανόρθωτα, όπως αποδεικνύεται στην περίπτωση του κ. Γεωργούλη, ανεξάρτητα από το εάν και πότε θα διαλευκανθεί πλήρως το σκάνδαλο;
«Η αντικατάσταση της πολιτικής από το life style και της ουσίας της από την επικοινωνία πληγώνει τόσο τη χώρα συνολικά όσο και την Aριστερά. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να καταργηθεί άμεσα ο σταυρός στα ψηφοδέλτια για την Ευρωβουλή, χωρίς, όμως, να αντικατασταθεί η επιλογή των υποψήφιων ευρωβουλευτών από τα κομματικά επιτελεία και τους κομματικούς αρχηγούς», έγραφε στη σελίδα του στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, και επικεφαλής της πολιτικής κίνησης ΠΡΑΤΤΩ, παίρνοντας θέση σε ένα θέμα, το οποίο κανένας πολιτικός αρχηγός δεν τολμά να θίξει.
«Αυτό που οφείλει να γίνει», επεσήμανε ο κ. Κοτζιάς, «είναι να καθιερωθεί με νόμο η διαμόρφωση των ψηφοδελτίων κάθε κόμματος ή συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων από δημοκρατικά εκλεγμένα συνέδρια. Η πρόταση για καθιέρωση εκλογικών περιφερειών για την Ευρωβουλή δεν είναι ούτε αυτή λύση. Και αυτό γιατί οι ευρωβουλευτές οφείλουν να είναι εκπρόσωποι της χώρας στην Ευρωβουλή και όχι των περιφερειών της. Πρέπει να διασφαλιστεί, λοιπόν, η πιο δημοκρατική και ποιοτική επιλογή υποψηφίων. Αυτό μπορεί να το επιτύχει ένα συνέδριο με δημοκρατικές διαδικασίες και δημοκρατικά εκλεγμένους αντιπροσώπους από τις οργανώσεις τους. Η όσο το δυνατόν περισσότερη δημοκρατία είναι η πιο αποτελεσματική λύση για τέτοιου είδους προβλήματα».
Και ποια κριτήρια πρέπει να πληροί ένας υποψήφιος ευρωβουλευτής, για να επιλεγεί ακόμη και από την κομματική δεξαμενή, όταν ένα τέτοιο πενταετές αξίωμα τίμησαν με την παρουσία τους στο Ευρωκοινοβούλιο άνθρωποι με μεγάλο επιστημονικό, ηθικό και αγωνιστικό βάρος;
Οπως ο Δημήτρης Τσάτσος, από το ΠΑΣΟΚ, ο Βασίλης Εφραιμίδης από το ΚΚΕ, ο Μανώλης Γλέζος από τον ΣΥΡΙΖΑ, η Μυρσίνη Ζορμπά από το ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Γραμματικάκης από το ΠΟΤΑΜΙ αλλά και αρκετοί άλλοι/άλλες που τίμησαν την ψήφο των πολιτών.
Ανθρωποι που δεν πήραν τα μυαλά τους αέρα από τη χλιδή και τις σπατάλες των προνομίων που προσφέρει το Ευρωκοινοβούλιο. Πολιτικοί που ούτε κατά διάνοια αποτόλμησαν να υψώσουν τη φωνή και να έχουν κακοποιητικές συμπεριφορές έξω από ή μέσα στα γραφεία τους, αξιοποιώντας την αγωνία των μετακλητών και των νέων ανθρώπων, που συχνά, αν και οι ίδιοι με πολλά προσόντα, πτυχία και μεταπτυχιακά, εξαναγκάζονται να έχουν προϊσταμένους ευρωβουλευτές, οι οποίοι συχνά είναι αδαείς ή ημιμαθείς, αδιάφοροι για την ουσία της δουλειάς του και ενίοτε κακοποιητικοί.
Κι επειδή αναφερόμαστε σε νέους ανθρώπους, ίσως έχει μια σημασία να αναφερθούμε στις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η έλευση Γεωργούλη με την ομάδα των νεοεκλεγέντων ευρωβουλευτών της περιόδου 2019-2024. Δεν υπήρχε βοηθός (assistant) που να μην ήθελε να κάνει συνέντευξη μαζί του για πιθανή πρόσληψη. Ηταν και δεν το έκρυβε απολίτικος, αλλά ήταν νέος, ευχάριστος και αυτό δημιουργούσε μια προσδοκία για εξίσου ήρεμες εργασιακές σχέσεις.
Κι όσοι εργάζονταν ως βοηθοί και είχαν υποστεί φαινόμενα bulling κατά τη διάρκεια της προηγούμενης θητείας 2014-2019, αναζητούσαν μια καλύτερη συνέχεια, με ανθρώπινους όρους και πιο βατά ωράρια. Δυστυχώς, επρόκειτο για ένα απατηλό όνειρο. Ελάχιστοι στέριωσαν, άλλοι απομακρύνθηκαν τρέχοντας, παντελώς απογοητευμένοι. Αλλά από τη δυσκολία συνύπαρξης με έναν ευρωβουλευτή μέχρι και τις σοβαρότατες καταγγελίες για βιασμό και βαριά σωματική βλάβη, υπάρχει μια τεράστια απόσταση. Κι αυτό ουδείς το ανέμενε ή μπορούσε να το υποθέσει.
Ισως, όμως, αυτό που θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος, εάν διέθετε ενσυναίσθηση, είναι ότι σε ένα περιβάλλον εντεινόμενης αποξένωσης, όπως το εσωτερικό των ευρωπαϊκών θεσμών, όπου το συλλογικό όραμα μιας άλλης Ενωμένης Ευρώπης έχει υποκατασταθεί από μικρές προσωπικές ατζέντες, αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, αργά ή γρήγορα θα εκδηλώνονταν τα φαινόμενα της παρακμής. Φαινόμενα τα οποία ίσως και να ενισχύονται από το ότι δεν υπάρχει ενιαίο σύστημα κριτηρίων και εκλογής ευρωβουλευτών στα 27 κράτη-μέλη.
Κι αν μιλάμε για τους Ελληνες ευρωβουλευτές, είναι απλώς γιατί μας είναι πιο προσιτοί, περισσότερο γνωστοί από τα δικαιώματα που οι ίδιοι έχουν δώσει: Π.χ. άρση ασυλίας -για διαφορετικούς λόγους- έχει ζητηθεί στο παρελθόν και για τους Κύρτσο (Renew) και Κεφαλογιάννη (Ν.Δ.). Η Μαρία Σπυράκη (Ν.Δ.) ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Ο Λαγός, της εγκληματικής Χ.Α., στη φυλακή. Η Καϊλή, με βραχιολάκι. Για να μη μιλήσουμε και για τους δύο ανύπαρκτους σε έργο ευρωβουλευτές: τον Θοδωρή Ζαγοράκη (Ν.Δ.) και τον Εμμανουήλ Φράγκο της Ελληνικής Λύσης.
Κάθε Δευτέρα η «Eφ.Συν.» ενημερώνει τους αναγνώστες της σταθερά μέσα από αυτήν τη σελίδα για ειδήσεις που «γεννιούνται» στα όργανα της θεσμικής Ευρώπης και δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας
