Το να είσαι νέος ηλικιακά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι και φορέας του φρέσκου και του προοδευτικού. Το έχουμε δει να συμβαίνει αρκετές φορές και το ξαναβλέπουμε τώρα στη Γαλλία.
Μόλις 27 χρόνων ο νέος πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού, ο ευρωβουλευτής Ζορντάν Μπαρντελά, ο οποίος διαδέχεται τη Μαρίν Λεπέν. Ξενόφοβος, ρατσιστής, θαυμαστής του Σαλβίνι και της Μελόνι, πολέμιος του γάμου μεταξύ ομοφύλων, θεωρεί τη μετανάστευση και την περιβαλλοντική κρίση ως την υπ’ αριθμόν ένα πρόκληση για τη Γαλλία.
Ο Μπαρντελά, ο οποίος ήταν επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του κόμματός του το 2019, εξελέγη από τα περίπου 36.600 μέλη πρώτος με το εντυπωσιακό ποσοστό 84,84%. Κάτι που δημιούργησε αντιδράσεις μεταξύ των εσωκομματικών αντιπάλων του -με πρώτο τον έτερο και «μετριοπαθέστερο» διεκδικητή της ηγεσίας, τον δήμαρχο του Περπινιάν, Λουί Αλιό, που έλαβε μόλις 15,16%- οι οποίοι καταγγέλλουν επικείμενη παρέκκλιση του Εθνικού Συναγερμού προς τα… ακροδεξιότερα.
Για πρώτη φορά ύστερα από περίπου μισό αιώνα η γαλλική Ακροδεξιά θα έχει έναν ηγέτη που δεν θα φέρει το επώνυμο Λεπέν. Η δε Μαρίν Λεπέν, έχοντας κλείσει 11 χρόνια στο τιμόνι του κόμματος, φεύγει για να μείνει. Παραμένει επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Εθνικού Συναγερμού, ο οποίος διαθέτει 89 έδρες, και παράλληλα, όπως πιστεύεται, θα προετοιμάζεται για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2027.
Ο Μπαρντελά, ο οποίος έγινε μέλος του Εθνικού Μετώπου, όπως ονομαζόταν παλιότερα το κόμμα, στα 17 του, ενώ ακόμα καλά καλά δεν ανέλαβε, ξεκίνησε τα φάλτσα. Χαρακτήρισε «ανθρωποκυνηγητό» τη 15ήμερη αποβολή που επιβλήθηκε στον ακροδεξιό βουλευτή Γκρεγκουάρ ντε Φουρνάς για το ρατσιστικό του σχόλιο σε βουλευτή της Ανυπότακτης Γαλλίας με καταγωγή από την Αφρική.
Παιδί μεταναστών
Το ευτράπελο είναι ότι και ο ίδιος ο Ζορντάν Μπαρντελά έχει μεταναστευτική καταγωγή. Η μητέρα του είναι παιδί μεταναστών από την Ιταλία και ο προπάππος του από την πλευρά του πατέρα του ήταν Αλγερινός. Και ναι μεν δηλώνει υπερήφανος που οι δικοί του έγιναν «Γάλλοι», τονίζει όμως ότι «η Γαλλία δεν θα πρέπει να γίνει το ξενοδοχείο του κόσμου» και ζητά «δραστική περικοπή» στην είσοδο μεταναστών. Αλλά κι αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η βρετανική κυβέρνηση όπου οι πιο ξενοφοβικοί υπουργοί της έχουν και οι ίδιοι μεταναστευτική καταγωγή.
