ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Κορίνα Βασιλοπούλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο κύβος ερρίφθη. Μία εβδομάδα μετά τη σχετική ανακοίνωση, η Κνεσέτ, η ισραηλινή Βουλή, ψήφισε χθες την αυτοδιάλυσή της. Οι Ισραηλινοί ξαναζούν άλλο ένα deja vu, όπως σχολίαζε η Haaretz, οδηγούμενοι στην κάλπη την 1η Νοεμβρίου για πέμπτη φορά μέσα σε τρία χρόνια.

Και κατά πάσα πιθανότητα, σε ένα νέο πολιτικό αδιέξοδο, καθώς ο ακροδεξιός και διεφθαρμένος Μπενιαμίν Νετανιάχου, του οποίου ακόμα τρέχει η δίκη για διαφθορά και ξέπλυμα χρήματος, προβλέπεται, σύμφωνα με τα γκάλοπ, να είναι ο νικητής, αλλά χωρίς αυτοδυναμία.

Ο άνθρωπος που κυβερνούσε το Ισραήλ επί 12 συναπτά έτη κατάφερε ακριβώς έναν χρόνο μετά να πάρει την εκδίκησή του από εκείνους που τον ανέτρεψαν με την πρόταση μομφής, υποσκάπτοντας διαρκώς και επιτυγχάνοντας τελικά τη διάλυση του οκτακομματικού κυβερνητικού συνασπισμού που σχηματίστηκε με κύριο αίτημα την απομάκρυνσή του από την εξουσία.

Ως τον Νοέμβριο -ή και παραπάνω, αν δεν σχηματιστεί σχετικά σύντομα κυβέρνηση- χρέη μεταβατικού πρωθυπουργού αναλαμβάνει ο υπουργός Εξωτερικών Γιάιρ Λάπιντ. Ο πρώην πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ ανακοίνωσε προχθές ότι δεν θα διεκδικήσει εκ νέου το αξίωμα. Επικεφαλής του ακραίου εθνικιστικού κόμματός του, του Γιαμίνα, στις επόμενες εκλογές θα είναι η υπουργός Εσωτερικών Αγελέτ Σακέντ, από τις πιο σκληροπυρηνικές φιγούρες του Ισραήλ.

Ο ετερόκλητος κυβερνητικός συνασπισμός, που περιελάμβανε στους κόλπους του από ακραίους εθνικιστές μέχρι αριστερούς και για πρώτη φορά ένα αραβικό κόμμα, την Ενιαία Αραβική Λίστα, αποδείχθηκε τόσο ευάλωτος όσο προέβλεπαν εχθροί και συμπαθούντες. Αν και μέσα σε αυτόν τον χρόνο κατόρθωσε να περάσει προϋπολογισμό και να βελτιώσει τις σχέσεις με αρκετές γειτονικές αραβικές χώρες, αφ’ ενός οι αντιφάσεις των συνιστωσών του, αφ’ ετέρου το ροκάνισμα του Νετανιάχου αποδείχθηκαν πιο ισχυρά.

Η «αρχή του τέλους», σύμφωνα με τη Haaretz, ήλθε στις 6 Απριλίου όταν η βουλευτής του Γιαμίνα, Ιντίτ Σίλμαν, αποχώρησε από το κυβερνητικό σχήμα, έχοντας λάβει την υπόσχεση για μια καλή εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο του Λικούντ του Νετανιάχου. Η αποχώρηση της βουλευτίνας άφηνε την κυβέρνηση με μια αμήχανη ισοπαλία 60-60 στην Κνεσέτ. Η χαριστική βολή όμως ήρθε λίγο αργότερα, με την ψηφοφορία για την ανανέωση του νόμου που χορηγεί ειδικό στάτους στους Εβραίους εποίκους της Δυτικής Οχθης.

Ενας νόμος που ισχύει από το 1967 και ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια. Το Λικούντ, προκειμένου να επιταχύνει την κυβερνητική φθορά, ψήφισε κόντρα στην ιδεολογία του και ο νόμος δεν πέρασε. Από εκεί και πέρα, η απόφαση του βασικού κυβερνητικού διδύμου Μπένετ-Λάπιντ να προχωρήσουν σε διάλυση της Βουλής ήταν θέμα χρόνου. «Αυτό συμβαίνει όταν βάζει κανείς μαζί μια ψεύτικη Ακρα Δεξιά με τη ριζοσπαστική Αριστερά και όλους μαζί με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους», δήλωσε περιχαρής ο Νετανιάχου, ο οποίος ξεκίνησε χθες κιόλας την προεκλογική του εκστρατεία παρουσιάζοντας εαυτόν ως τη «μόνη εναλλακτική».

O πρώην αεροπόρος και τηλεπαρουσιαστής Γιάιρ Λάπιντ, ιδρυτής και αρχηγός του κεντρώου κόμματος Yesh Atid, έχει τέσσερις μήνες στη διάθεσή του για να καλύψει τη διαφορά που τον χωρίζει από τον Νετανιάχου, στην κυβέρνηση του οποίου είχε διατελέσει υπουργός Οικονομικών για έναν χρόνο (2013-2014). Οχι τόσο για να έρθει πρώτος, πράγμα αρκετά προς πολύ δύσκολο, όσο για να ανεβάσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα ποσοστά του και να είναι σε θέση να επιχειρήσει αυτός να σχηματίσει κυβέρνηση αν δεν τα καταφέρει ο διαφαινόμενος από τα γκάλοπ νικητής.

Ο Λάπιντ, ο οποίος θα διατηρήσει παράλληλα το χαρτοφυλάκιο των Εξωτερικών, αναμένεται να υποδεχτεί στα μέσα Ιουλίου στο Ισραήλ τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, γεγονός που πολλοί πιστεύουν πως θα τον βοηθήσει σημαντικά (αν και ο Μπάιντεν, στην πραγματικότητα, θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε οποιονδήποτε κι αν βρισκόταν στο τιμόνι του Ισραήλ).

Οσο για την όποια πρόοδο στο Παλαιστινιακό, παραπέμπεται στις καλένδες, ακόμα και σε περίπτωση επικράτησης του Λάπιντ. Ο Λάπιντ, για αρχή υποστηρίζει μεν τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, πιστεύει όμως ότι πρωτεύουσα του Ισραήλ πρέπει να είναι η Ιερουσαλήμ, κάτι που αποτελεί casus belli για τους Παλαιστίνιους.