Η Ιταλία φιλοξενεί το G20 και ο Μάριο Ντράγκι ελπίζει να μπορέσει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, για να παρουσιάσει ουσιαστικά αποτελέσματα. Είναι η πρώτη σύνοδος με φυσική παρουσία των ηγετών, από το ξέσπασμα της πανδημίας μέχρι σήμερα. Ηδη αυτό το στοιχείο αποτελεί μια επιτυχή εξέλιξη, αλλά, με μια ρεαλιστική ματιά, δεν μπορεί να αγνοηθεί μια άλλη, σημαντική παράμετρος: ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Κινέζος Σι Τζινπίνγκ, τελικά, αποφάσισαν να μην έρθουν στην Αιώνια Πόλη και να παρακολουθήσουν τις εργασίες της συνόδου μέσω διαδικτύου. Οι δύο αυτές ηχηρές «ημιαπουσίες» αποδυναμώνουν την όλη προσπάθεια, διότι είναι γνωστό ότι στις συναντήσεις αυτές μεγάλο μέρος των επαφών και γόνιμων συζητήσεων γίνεται στο περιθώριο των επίσημων εργασιών. Από τα δείπνα μέχρι τις «τυχαίες» συναντήσεις στους διαδρόμους και, φυσικά, τα διμερή ραντεβού.
Σε ό,τι αφορά την ατζέντα της συνόδου, η προσοχή επικεντρώνεται στον «πλανήτη, στους ανθρώπους και στην ευημερία». Οι φιλόδοξες προθέσεις των είκοσι αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων «συνδέονται με τη μείωση των ανισοτήτων, οι οποίες διευρύνθηκαν, συχνά, εξαιτίας της πανδημίας», όπως εξήγησε η ιταλική προεδρία της συνόδου.
Στη συζήτηση θα τύχει ανάλυσης και το θέμα της κλιματικής αλλαγής και το πώς μπορεί να επιτευχθεί μια οικολογική μετάβαση, περιορίζοντας, φυσικά, τις εκπομπές βλαβερών αερίων. Το θέμα, βέβαια, είναι ότι -εκ των πραγμάτων- οι χώρες υπό ανάπτυξη δεν μπορούν να ακολουθήσουν τους ρυθμούς και να εφαρμόσουν τις άμεσες αλλαγές που θα ήθελαν οι ισχυροί της Γης.
Υπάρχει και μια πιο κοινωνική παράμετρος, που αφορά το πώς μπορούν να ξεπεραστούν οι διαφορές Βορρά – Νότου και όχι μόνον: στη φάση αυτή, το κύριο ζητούμενο είναι η οικονομική ανάκαμψη, στη μετά πανδημία εποχή, να μην ευνοήσει μόνο λίγες και ήδη πιο τυχερές περιοχές του πλανήτη.
Είναι σαφές ότι η επίτευξη συμφωνιών κοινής αποδοχής και άμεσης εφαρμογής θα αφορά, ενδεχομένως, μόνον ένα μικρό ποσοστό της ατζέντας. Ισως, την αύξηση της υγειονομικής βοήθειας και των εμβολίων κατά του κορονοϊού προς τις αναπτυσσόμενες χώρες.
Παράλληλα με όλα αυτά, υπάρχουν και διάφορα άλλα, επιμέρους θέματα. Εδώ στη Ρώμη αναμένεται να αρχίσει να «λιώνει ο πάγος» των γαλλοαμερικανικών σχέσεων, μετά τη γνωστή κρίση με θέμα την παραγωγή πυρηνικών υποβρυχίων από την Αυστραλία, χάρη σε αμερικανική τεχνολογία.
Περιμένουμε και το επόμενο «σόου» του Τούρκου προέδρου Ερντογάν, ο οποίος, τελικά, δεν απέλασε τους δυτικούς πρέσβεις που ζήτησαν την απελευθέρωση του αντιφρονούντα Καβαλά, και προσπαθεί, όπως ξέρουμε, να παίξει ρόλο – κλειδί στις εξελίξεις στο Αφγανιστάν.
Το μέλλον της ασιατικής, λαβωμένης αυτής χώρας θα αποτελέσει αντικείμενο ευρύτερων συζητήσεων, παρά το ότι πρόσφατα οργανώθηκε και ad hoc σύνοδος του G20. Με την επίγνωση ότι, από τη μία, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν και πάλι να εξασφαλίσουν το μονοπώλιο της δυτικής πρωτοβουλίας και, από την άλλη, το Πεκίνο και η Μόσχα έχουν την άποψη πως για τα όσα συμβαίνουν «στη γειτονιά τους», ο λόγος και η στάση τους (άκρως επιεικής και «ρεαλιστική» προς τους Ταλιμπάν) μετρούν περισσότερο από κάθε άλλη.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, πάντως, τη θετική έκβαση της συνάντησης του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν με τον πάπα Φραγκίσκο, λίγο πριν από την έναρξη της συνόδου, την Παρασκευή. Διήρκεσε πάνω από μία ώρα και έγινε αναφορά στο μεταναστευτικό, στις κοινωνικές ανισότητες και στην ανάγκη αλληλεγγύης, η οποία αυξήθηκε λόγω και της πανδημίας κορονοϊού.
«Είστε ο μεγαλύτερος υπερασπιστής της ειρήνης που γνώρισα ποτέ», είπε ο Μπάιντεν στον Φραγκίσκο. Και του δώρισε, τέλος, ένα νόμισμα της πολιτείας του Ντέλαγουερ -γενικός εισαγγελέας της είχε εκλεγεί ο μεγαλύτερος γιος του, ο οποίος πέθανε από καρκίνο πριν κλείσει τα πενήντα.
«Αν την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε δεν έχετε το νόμισμα, θα πρέπει να μου προσφέρετε κάτι να πιω. Το επιτάσσει η παράδοσή μας» είπε στον ποντίφικα ο Αμερικανός πρόεδρος.
