ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Τσιάρας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ηταν μέχρι και προχθές το Wunderkind, το «παιδί-θαύμα» της ευρωπαϊκής Δεξιάς: υφυπουργός στα 24, υπουργός Εξωτερικών στα 27, καγκελάριος μόλις στα 31 του – μακράν ο νεαρότερος ηγέτης στην Ευρώπη. Και το μέλλον φαινόταν πως του ανήκε. Το σύνθημά του, όταν πρωτοδιεκδίκησε και κέρδισε την εξουσία το 2017, ήταν άλλωστε φρέσκο σαν το πρόσωπό του: «Η ώρα της Ανανέωσης»!

Ομως η μετεωρική ανέλιξη του Σεμπάστιαν Κουρτς, που μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε από ηγέτης της Νεολαίας του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (OVP), ηγέτης μιας ολόκληρης χώρας, δεν κράτησε πολύ: και η προχθεσινή παραίτησή του, η δεύτερη μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια στην εξουσία, αποτελεί ένα ηχηρό χαστούκι για ολόκληρη τη συντηρητική παράταξη, εντός και εκτός των αυστριακών συνόρων.

Κατάφερε, βλέπετε, να κοροϊδέψει τον αυστριακό λαό, υποσχόμενος να τσακίσει τη διαφθορά, στην οποία ήταν και ο ίδιος ώς τον λαιμό βουτηγμένος – και μάλιστα δύο φορές, το 2017 και το 2019: αλλά φέτος δεν κατάφερε να κάνει το ίδιο και με τη Δικαιοσύνη, που τον καθίζει στο εδώλιο με κατηγορίες για δωροδοκία, διαφθορά και κατάχρηση εμπιστοσύνης.

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Κουρτς, που παραιτήθηκε το Σάββατο από την καγκελαρία, αλλά όχι και από την ηγεσία του κόμματός του, άρχισε ουσιαστικά τον περασμένο Μάιο, όταν η Εισαγγελία ανακοίνωσε την έναρξη έρευνας για υποψίες ψευδορκίας ενώπιον μιας κοινοβουλευτικής επιτροπής. Κατά την προσφιλή του συνήθεια, όπως είχε κάνει και το 2019 με το IbizaGate, διέψευσε τα πάντα και φυσικά αρνήθηκε να παραιτηθεί: αλλά η αποκάλυψη αυτής της εβδομάδας ήταν πως όταν ήταν ακόμη υπουργός Εξωτερικών «λάδωνε» συγκεκριμένα ταμπλόιντ (όπως η «Οστεράιχ») για να δημοσιεύουν δημοσκοπήσεις με νοθευμένα στοιχεία, που εξόφθαλμα τον ευνοούσαν, και φυσικά να τις συνοδεύουν με αγιογραφικά δημοσιεύματα, με αντάλλαγμα πανάκριβες διαφημίσεις κρατικών εταιρειών.

Ετσι, έναντι αδράς αμοιβής, ο… σωτήρας Κουρτς εμφανιζόταν πρωτοσέλιδα ως ο δημοφιλέστερος υποψήφιος καγκελάριος όλων των εποχών – και τον λογαριασμό τον πλήρωναν φυσικά οι Αυστριακοί φορολογούμενοι: μια «μηχανή» αυτοπροβολής που συνεχίστηκε βέβαια και στα χρόνια της καγκελαρίας.

Αρκετά δημοφιλής

Σαν καγκελάριος, άλλωστε, υπήρξε δυστυχώς αρκετά δημοφιλής, αφού κατάφερε -σε πλήρη συνεργασία με την Ακροδεξιά- να εκφράσει τα βαθύτερα αντιμεταναστευτικά και ξενοφοβικά αντανακλαστικά της αυστριακής κοινής γνώμης, προτείνοντας το κλείσιμο των συνόρων και την αυστηροποίηση των όρων για την παροχή ασύλου.

Ειδικά στην πρώτη του θητεία πέρασε μια ομοβροντία μέτρων και νόμων κατά της μετανάστευσης και εξελίχθηκε σε ένα «alter ego» του ακόμη πιο μισαλλόδοξου Ούγγρου γείτονά του, Βίκτορ Ορμπαν, έστω και με λιγάκι πιο «φιλοευρωπαϊκό» προφίλ. Τα ίδια έκανε και πρόσφατα με την κρίση στο Αφγανιστάν, όταν αρνήθηκε να υποδεχτεί στην Αυστρία έστω και έναν πρόσφυγα από την άμοιρη ασιατική χώρα, εξοργίζοντας τους εταίρους του στην κυβέρνηση συνασπισμού.

Ομως κανείς δεν δικαιούται να… πέφτει από τα σύννεφα, όταν μιλάμε για τη σχέση του Κουρτς με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Είχε προηγηθεί, βλέπετε, η «σφαλιάρα» του 2019, όταν η πρώτη του θητεία στην καγκελαρία πράγματι τερματίστηκε απότομα λόγω του σκανδάλου IbizaGate. Για όσους δεν θυμούνται, το… ακροδεξί χέρι του καγκελάριου, ο ακροδεξιός αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και αρχηγός των «Ελεύθερων» (FPO), o Χανς Κρίστιαν Στράχε, στη διάρκεια διακοπών του στην Ιμπιζα, είχε βιντεοσκοπηθεί να δέχεται δωροδοκία από έναν Ρώσο ολιγάρχη. Το σκάνδαλο οδήγησε σε πτώση της συγκυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος με την Ακροδεξιά, μετά την υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας στο Κοινοβούλιο, κάτι που συνέβαινε για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της Αυστρίας.

Ο αναμφίβολα εμφανίσιμος, φωτογενής και γεννημένος λαϊκιστής πολιτικός, με τη χαρακτηριστική βιενέζικη προφορά, βέβαια κατάφερε να ξαναπάρει την πρωτιά τον Σεπτέμβρη του 2019, και μάλιστα με αυξημένα ποσοστά, αδειάζοντας με στρεψοδικίες τον φασιστάκο συγκυβερνήτη του και λεηλατώντας τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του FPO: και στην επόμενη «ζαριά» έκανε μια εντυπωσιακή κωλοτούμπα και συνεργάστηκε μετεκλογικά με τους… Πράσινους, για να επιστρέψει τελικά στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2020. Τώρα όμως ήρθε η ώρα της αλήθειας για τον διάττοντα αστέρα της αυστριακής και της ευρωπαϊκής Δεξιάς – και όλα δείχνουν ότι αυτή τη φορά δεν θα καταφέρει να επιβιώσει πολιτικά από τον λάκκο που ο ίδιος έσκαψε.