Μετά την επεισοδιακή «νίκη» του… ισόβιου «προέδρου»-δικτάτορα της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο στις εκλογές του Αυγούστου 2020 –αποτέλεσμα κατά γενική ομολογία εκτεταμένης βίας, νοθείας και χειραγώγησης– και την άγρια καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων που ακολούθησε, τα περισσότερα στελέχη της αντιπολίτευσης εγκατέλειψαν άρον άρον τη χώρα – με πρώτη την επικεφαλής της αντι-Λουκασένκο συμμαχίας, τη Σβιατλάνα Τιχανόφσκαγια, που ζήτησε άσυλο πρώτα στη Λιθουανία και κατόπιν στην Πολωνία.
Ομως μερικοί θαρραλέοι δημοκράτες έμειναν πίσω, όπως η Μαρία Κολεσνίκοβα, βασικό στέλεχος του Συντονιστικού Συμβουλίου της αντιπολίτευσης, που συντόνιζε τις μετεκλογικές κινητοποιήσεις και που, όταν τελικά συνελήφθη τον Σεπτέμβρη και οδηγήθηκε στα σύνορα με την Ουκρανία από τους ασφαλίτες του Λουκασένκο, για να υποχρεωθεί σε ντε φάκτο εξορία, αντιστάθηκε σκίζοντας το διαβατήριό της και «αναγκάζοντας» έτσι το καθεστώς να τη δικάσει.
Ετσι κι έγινε: χθες ένα δικαστήριο του Μινσκ την έκρινε ένοχη για «συνωμοσία με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας», «δημιουργία εξτρεμιστικής οργάνωσης» και «παρότρυνση για ενέργειες που βλάπτουν την κρατική ασφάλεια» και την καταδίκασε σε 11 χρόνια κάθειρξη, ενώ «έριξε» άλλα δέκα χρόνια στον συναγωνιστή της και γνωστό ακτιβιστή δικηγόρο Μαξίμ Ζνακ, που επίσης προτίμησε τη φυλακή από τη φυγή.
Εννοείται πως η δίκη-παρωδία έγινε κεκλεισμένων των θυρών. Να θυμίσουμε εδώ πως ο Λουκασένκο, με τις «πλάτες» πρώτα του Γέλτσιν και μετά του Πούτιν, κυβερνά… δημοκρατικά την άμοιρη Λευκορωσία συνεχώς εδώ και 27 χρόνια, «νικώντας» με εξωφρενικά υψηλά ποσοστά 80-90% και «σφραγίζοντας» πέρσι την έκτη σερί εκλογική «επικράτησή» του με ένα πογκρόμ 35.000 συλλήψεων!
