ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Θεόδωρος Ανδρεάδης - Συγγελλάκης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η Ιταλία τις τελευταίες ημέρες προσπάθησε να αφήσει πίσω της σκοτούρες και δυσκολίες και να μεθύσει με το κρασί του ποδοσφαιρικού ενθουσιασμού. Το όνειρο έγινε (σχεδόν) πραγματικότητα: η «squadra azzurra» έφτασε στον τελικό του Euro, όπου θα παίξει αύριο με τους οικοδεσπότες της Αγγλίας.

Προσπάθεια δύσκολη αλλά όχι και ακατόρθωτη για μια ομάδα που είναι συνηθισμένη σε επικίνδυνες αποστολές. Πέρα από το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα, όμως, (έστω κι αν όλοι, φυσικά, εύχονται τα παιδιά του Μαντσίνι να επιστρέψουν νικητές) αυτό που μετράει ακόμη περισσότερο είναι ότι η χώρα τις ημέρες αυτές κατάφερε να χαμογελάσει και να χαλαρώσει, να βρει τον αναγκαίο ενθουσιασμό για να καταλάβει ότι η εποχή του κορονοϊού, τελικά, δεν θα είναι ατελείωτη.

Για τον λόγο αυτό, ίσως, αστυνομία και αστυφύλακες της κάθε πόλης δεν ήταν τόσο αυστηροί με τους νέους –και όχι μόνον– που βγήκαν να ξεφαντώσουν σε δρόμους και πλατείες μετά τις νίκες της Εθνικής Ιταλίας.

Το αν θα πληρώσουμε, βέβαια, την όλη αυτή πολυκοσμία με αύξηση των κρουσμάτων, θα το καταλάβουμε μόνο τις επόμενες ημέρες.

Η Ιταλία προσπάθησε να μην σκεφτεί τα προβλήματα και τις τόσες σκοτούρες που καιροφυλακτούν πίσω από τη γωνιά: την πιθανότατη αύξηση των απολύσεων μετά τη λήξη της απαγόρευσης που είχε επιβάλει πέρυσι η κυβέρνηση· την αβεβαιότητα που ακόμη συνδέεται με την πανδημία, τόσο που ουδείς γνωρίζει αν, τελικά, τον Σεπτέμβριο τα σχολεία θα μπορέσουν να λειτουργήσουν κανονικά· αλλά και τη γενικότερη δυσκολία τού να μπορεί κανείς να κάνει σχέδια για το μέλλον, από ένα ταξίδι μέχρι και μια νέα προσωπική σχέση. Μια «ακινησία» στην οποία μας οδήγησαν οι μήνες αναγκαστικών περιορισμών και απαγορεύσεων που ζήσαμε μέχρι χθες.

Δεν ξέρουμε αν το κλίμα αυτό μεταξύ ονείρου και παραμυθιού θα τελειώσει την Κυριακή το βράδυ. Οπως και να λήξει το ματς στο Γουέμπλεϊ, πάντως, είναι σαφές ότι οι Ιταλοί θα δείξουν όλη τους την ευγνωμοσύνη στα παιδιά αυτά τού Ρομπέρτο Μαντσίνι. Αν μη τι άλλο, διότι μια νέα ομάδα, χωρίς μεγάλα αστέρια α λα Ρονάλντο, κατάφερε να παίξει με όλη της την ψυχή, με σπάνιο θάρρος και αντοχή.

Η χώρα, άλλωστε, χρειαζόταν ένα όνειρο, μια φυγή από την καθημερινότητα. Τις ημέρες αυτές είδαμε και το μαζικό, παρατεταμένο «αντίο» στη Ραφαέλα Καρά. Με τις χιλιάδες πολιτών που συμμετείχαν στο λαϊκό προσκύνημα, για να ευχαριστήσουν μια έξυπνη και ταλαντούχα γυναίκα, η οποία κατάφερε να τους χαρίσει χαμόγελα, ευγένεια και ειλικρινή συντροφιά.

Και τώρα, τι; Ας ελπίσουμε ότι η υποχρεωτική επιστροφή στην πραγματικότητα δεν θα αποδειχτεί υπερβολικά σκληρή. Με όλα τα γνωστά στοιχεία της. Με τον Σαλβίνι που «χαϊδεύει» τον Ορμπαν, τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας που έγιναν πρώτο κόμμα στην πρόθεση ψήφου και με τις επικείμενες φορολογικές υποχρεώσεις.

Υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος. Το αεράκι του καλοκαιριού, οι γλυκές νύχτες του βοηθούν στο να κερδίσουμε ακόμη μία ανάπαυλα. Και από Σεπτέμβριο, έχει ο Θεός.