Ο Μπουλέντ Αρίντς δεν είναι κάποιος τυχαίος στην Τουρκία. Εκ των συνιδρυτών -μαζί με τον Ταγίπ Ερντογάν- του ισλαμοσυντηρητικού AKP, το οποίο κυβερνά τη γείτονα εδώ και 18 χρόνια, έχει διατελέσει πρόεδρος της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (2002-07), αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ερντογάν (2009-15) και στενός συνεργάτης του Τούρκου προέδρου. Μετέπειτα έγινε μέλος του Ανώτατου Συμβουλευτικού Συμβουλίου της Προεδρίας της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μέχρι προχθές…
Μέσα στη μαύρη νύχτα της Τρίτης υπέβαλε παραίτηση, που έγινε πάραυτα δεκτή. Είχαν προηγηθεί δύο κομβικά γεγονότα. Κατά πρώτον, φέρεται ότι ήταν αυτός που είχε θέσει προσφάτως και ανοιχτά στο Συμβούλιο -αν και ο ίδιος το διαψεύδει- το θέμα της κλυδωνιζόμενης τουρκικής οικονομίας και του ρόλου του (τέως πια) υπουργού Οικονομικών και (εσαεί) προεδρικού γαμπρού, Μπεράτ Αλμπαϊράκ. «Εάν δεν φύγει», λέγεται ότι είχε προειδοποιήσει, «θα φύγουν 30-40 βουλευτές του AKP».
Κατά δεύτερον, και πρωτίστως, ζήτησε πριν από λίγα 24ωρα ριζικές μεταρρυθμίσεις στην ποδηγετούμενη τουρκική Δικαιοσύνη, τασσόμενος μεταξύ άλλων υπέρ της αποφυλάκισης των δύο πιο επιφανών πολιτικών -επισήμως «τρομοκρατών»- κρατούμενων στην Τουρκία: του επιχειρηματία-ακτιβιστή Οσμάν Καβάλα και, φευ (!), του πρώην συμπροέδρου του φιλοκουρδικού/αριστερού κόμματος HDP και πρώην προεδρικού υποψηφίου, Σελαχατίν Ντεμιρτάς.
Η δήλωση προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις από το εθνικιστικό κατεστημένο της Αγκυρας. Οι πιο οξείες ήταν μάλιστα αυτές των ακροδεξιών κοινοβουλευτικών εταίρων του Ερντογάν: του MHP. Εν μέσω ενός ευρύτερου πολιτικού παζαριού για τις -γενικόλογα εξαγγελθείσες από τον Τούρκο πρόεδρο- μεταρρυθμίσεις για την επανεκκίνηση της χώρας, δεν έχασαν την ευκαιρία, ζητώντας την κεφαλήν του Αρίντς επί πίνακι. Οπερ και εγένετο. Οι διαδικασίες δεν ήταν απλά συνοπτικές…
Καζάνι που βράζει
Μιλώντας χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του AKP -μερίδα της οποίας «βράζει», με πιο τρανή πλέον απόδειξη την τοποθέτηση Αρίντς- ο Τούρκος πρόεδρος δεν αρκέστηκε στο να επαναλάβει το γνωστό «τροπάρι» ότι ο Ντεμιρτάς είναι «τρομοκράτης», που έχει «βαμμένα τα χέρια του με αίμα», συνοδεία της επωδού πως «δεν υπάρχει κουρδικό ζήτημα» στην Τουρκία.
Αποκαλύπτοντας ουσιαστικά τον βαθμό στον οποίο είναι δέσμιος των «Γκρίζων Λύκων» -εν μέσω αφενός των γεωπολιτικών ανακατατάξεων που σηματοδοτεί η εκλογή του Δημοκρατικού Τζο Μπάιντεν στην προεδρία των ΗΠΑ, αφετέρου της αυξανόμενης λαϊκής δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της οικονομικά κλυδωνιζόμενης Τουρκίας- ο Ερντογάν έσπευσε να πλέξει το εγκώμιο της κοινοβουλευτικής συμμαχίας του με το MHP του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
«H “Συμμαχία του Λαού” -όπως ονομάζεται η κοινοβουλευτική σύμπραξη του AKP με το MHP, απαραίτητη για τη μακροημέρευση της κυβέρνησής του- είναι υπόδειγμα πολιτικής αλληλεγγύης στον ύψιστο βαθμό», υποστήριξε ο Τούρκος πρόεδρος. Και «όπως έχει πει ο Μπαχτσελί», πρόσθεσε -στην αγωνία του να διαψεύσει ότι είναι πολιτικά όμηρος των «Γκρίζων Λύκων»-, «αυτή η συμμαχία δεν βασίζεται σε δημόσια ή παρασκηνιακά παζάρια».
Οι τελευταίες εξελίξεις «καταδεικνύουν ότι ο Ερντογάν δεν θα διακινδυνεύσει τη σχέση του με το MHP και ότι διατίθεται να θυσιάσει ακόμα και μακροχρόνιους συντρόφους του γι’ αυτό», σχολιάζει ο Σερκέν Ντεμιρτάς, αρθρογράφος της (φιλοκυβερνητικής εδώ και καιρό πια) εφημερίδας Hürriyet. «Δεν είναι δύσκολο, εξάλλου, να αντιληφθούμε ότι οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να έχουν τη συγκατάθεση του MHP για να εγκριθούν», προσθέτει. Και «δεδομένων των ορίων του MHP όσον αφορά τη δημοκρατία, τα εξαγγελθέντα περί μιας “νέας εποχής”» στην Τουρκία «δεν είναι ιδιαιτέρως ρεαλιστικά»…
