H μία, η Βερόνικα, κάνει το σήμα της νίκης. Η δεύτερη, η Σβετλάνα, έχει σφιγμένη τη γροθιά. Η τρίτη, η Μαρία, σχηματίζει με τους δείκτες και τους αντίχειρες των χεριών της μια καρδιά. Η εικόνα τους έγινε σήμα κατατεθέν μιας νέας εποχής στη χώρα τους, τη Λευκορωσία, που πολλοί εντός κι εκτός συνόρων οραματίζονται ως την απαρχή της μετά Λουκασένκο περιόδου. Κι ας τις αποκαλεί ο «ισόβιος» πρόεδρος συλλήβδην, και υποτιμητικά, «κοριτσάκια».
Εναν μήνα, ωστόσο, μετά τις προεδρικές εκλογές, που ο αποκαλούμενος «τελευταίος δικτάτορας της Ευρώπης» υποστηρίζει ότι κέρδισε με ποσοστό πάνω από 80%, έναν μήνα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων και την άγρια καταστολή τους, η εικόνα των τριών «Αμαζόνων» της λευκορωσικής αντιπολίτευσης, όλες μαζί, δείχνει να ανήκει πια στο παρελθόν.
Οχι γιατί έσπασε η μεταξύ τους συμμαχία, η οποία στήθηκε λίγο-πολύ εν μια νυκτί, μετά τη φυλάκιση ή εκδίωξη από τη χώρα των αρσενικών βασικών αντιπάλων του Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Απλά και κυνικά, ο λόγος είναι ότι και οι τρεις Λευκορωσίδες βρέθηκαν μετεκλογικά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην ίδια καθεστωτική «μέγκενη» που πιάστηκαν όσοι επιχείρησαν να αμφισβητήσουν την ηγεμονία του 65χρονου αυταρχικού Αλεξάντερ.
«Οι αρχές θα κάνουν τα πάντα για να διασπάσουν την αντιπολίτευση», λέει στο CNN ο Φράνακ Βιακόρκα, δημοσιογράφος με έδρα τη Λευκορωσία και αναλυτής στο Atlantic Council. «Ο μεγαλύτερος φόβος του Λουκασένκο είναι η Ρωσία και η Δύση να αρχίσουν συζητήσεις με την αντιπολίτευση. Γι’ αυτό και θα κάνει ό,τι μπορεί για να την παραλύσει».
