efsyn.gr , Παντελής Βαλασόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η Ανγκελα Μέρκελ διανύει την τρίτη πετυχημένη θητεία της στο αξίωμα της καγκελαρίου και πια ο ρόλος της εστιάζεται στο να προσπαθήσει να επιλύσει τα μεγάλα προβλήματα που αφορούν την Ευρώπη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην επίλυση του ουκρανικού θέματος και τη διένεξη με τη Ρωσία.

Μέχρι τώρα, ήταν σχεδόν παρατηρητής της διένεξης μεταξύ του Βερολίνου και της νέας ελληνικής κυβέρνησης, έκανε ελάχιστες δηλώσεις και προσπαθούσε να έχει πυροσβεστικό ρόλο και να δηλώνει πως θέλει την Ελλάδα στην ευρωζώνη.

Την στιγμή που είδε πως η διένεξη μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου, με δηλώσεις και από τις δύο πλευρές είναι κοντά στο να ξεφύγει από κάθε έλεγχο, «τράβηξε χειρόφρενο». Εκανε πέρα τον εγωισμό της και ήταν αυτή που πήρε την πρωτοβουλία να τηλεφωνήσει στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και να τον καλέσει στο Βερολίνο. Η Μέρκελ φροντίζει για την υστεροφημία της και γνωρίζει πολύ καλά πως Γερμανία και Ελλάδα είναι αναγκασμένες να συμβιώσουν στην ίδια ευρωπαϊκή οικογένεια, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά τώρα σε Αθήνα ή Βερολίνο.

Η Μέρκελ δεν πρόκειται να δεχθεί τη μη τήρηση των συμφωνιών, θα επιμείνει σε αυτό, καθώς αποτελούν βασικό κανόνα λειτουργίας της Ε.Ε., δεν θα κλείσει όμως την πόρτα του διαλόγου στον Αλέξη Τσίπρα. Οπως μάλιστα φαίνεται, κάνει το αντίθετο.

Από την πλευρά του, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως υπουργός Οικονομικών είναι ο ανώτατος λογιστής του γερμανικού κράτους. Γνωρίζει πολύ καλά από αριθμούς, όχι όμως τόσο από διπλωματία και διεθνείς σχέσεις. Βλέπει μπροστά του τους αριθμούς και καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά. Η δική του υστεροφημία δεν θα εξασφαλιστεί από μεγάλες πολιτικές διεθνείς αποφάσεις, αλλά από το πώς θα διασφαλίσει τα συμφέροντα των Γερμανών φορολογουμένων.

Υποστηρίζει ο Σόιμπλε τα συμφέροντα του γερμανικού κεφαλαίου; Και τι είναι γερμανικό κεφάλαιο; Υπάρχει γερμανικό κεφάλαιο; Οι πυλώνες της γερμανικής οικονομίας είναι δύο. Η αυτοκινητοβιομηχανία και οι τράπεζες. Ομως, ελάχιστα κομμάτια των δύο αυτών τομέων παραμένουν σε γερμανικά χέρια. Ενα παράδειγμα: η αυτοκινητοβιομηχανία «Φολκσβάγκεν», η μεγαλύτερη της χώρας, ανήκει στο μεγαλύτερό της μέρος στο κράτος του Κατάρ. Τα κράτη του Αραβικού Κόλπου έχουν μεγάλο ποσοστό και στην Deutsche Bank, ενώ εξολοκλήρου ανήκει σε αυτά και η Πόρσε.

Η συντηρητική γερμανική κυβέρνηση δεν υπερασπίζεται κάποιους Γερμανούς κεφαλαιοκράτες, αλλά μεγαλύτερης έκτασης διεθνή οικονομικά συμφέροντα, που ωστόσο προσφέρουν κάτι πολύ βασικό στη χώρα. Ενα είδος ελεγχόμενης ευημερίας και κυρίως θέσεις εργασίας. Σε μια χώρα που το μεγάλο ιστορικό της τραύμα λέγεται ανεργία, δηλαδή πόλεμος.