Ολοι περιμένουν τον ιταλικό κρατικό προϋπολογισμό για να καταλάβουν μέχρι πού θα φτάσει η σύγκρουση της Ιταλίας με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι προβλέψεις και οι διαρροές διαδέχονται η μία την άλλη και συχνά αλληλοδιαψεύδονται.
Σε ό,τι αφορά τη σχέση ελλείμματος – ΑΕΠ έχει γραφτεί ότι μπορεί να φτάσει από το 1,6% μέχρι και το 3%. Είναι πιθανό, τελικά, να μην υπάρξει υπέρβαση των ευρωπαϊκών ορίων, δηλαδή του 3%, για να περιοριστεί κατά το δυνατόν και η ένταση με την Ενωση.
Μια τέτοια επιλογή, όμως, πρόκειται να προκαλέσει σειρά από άλλες συνέπειες στο εσωτερικό μέτωπο. Σύμφωνα με τους τελευταίους υπολογισμούς, η εφαρμογή των προεκλογικών υποσχέσεων για μείωση των φόρων και στήριξη ανέργων και χαμηλοσυνταξιούχων απαιτεί τουλάχιστον είκοσι πέντε δισεκατομμύρια ευρώ.
Ενα ποσόν που είναι αδύνατον να εξευρεθεί χωρίς να αλλάξουν οι ισορροπίες στα δημοσιονομικά. Υπάρχει και η εναλλακτική της μερικής μόνον εφαρμογής των υποσχέσεων περί κοινωνικής πολιτικής και μείωσης της φορολογικής πίεσης. Αλλά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να απογοητεύσει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, τόσο της Λέγκα όσο και των Πέντε Αστέρων.
Στο μεταξύ, ο γραμματέας της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, συνεχίζει να μονοπωλεί τα πρωτοσέλιδα, να προκαλεί, αλλά και να αυξάνει τα ποσοστά δημοτικότητάς του. Πιστός, πάντα, στο κύριο θέμα προπαγάνδας του -το μεταναστευτικό- φρόντισε να τονίσει ότι είναι έτοιμος να συνεχίσει να τηρεί τη γνωστή σκληρή γραμμή του με όποιο άλλο πλοίο φτάσει στις ιταλικές ακτές.
Είναι ενδεικτική και η φράση του (στη σύνοδο της Βιέννης, την περασμένη Παρασκευή), ότι «η Ιταλία δεν χρειάζεται νέους σκλάβους για να αντικαταστήσει τα παιδιά που έπαψαν να γεννιούνται».
«Merde, alors!»
Μια πρόκληση προς τον Λουξεμβουργιανό ομόλογό του, που καθόταν δίπλα του και κυριολεκτικά εξερράγη, διακόπτοντάς τον με ένα κοφτό «Merde, alors!». Η οποία δείχνει, όμως, ότι η κυβερνητική αυτή συμμαχία θεωρεί πως οι μεταναστευτικές ροές εξυπηρετούν κυρίως τις ανάγκες της αγοράς.
Μια διαπίστωση, στην οποία ένα μέρος αλήθειας -όπως συμβαίνει συχνά- συναντά την προπαγάνδα. Παράλληλα, ως υπουργός Εσωτερικών έχει δώσει εντολή να αδειάσουν όσο γίνεται περισσότερα κτίρια, στα οποία πολίτες που συχνά έχασαν το σπίτι τους (όπως και μετανάστες) έχουν κάνει κατάληψη. Στη Ρώμη, στο Μιλάνο, στη Νάπολη, πολλές οργανώσεις της ευρύτερης Αριστεράς ετοιμάζονται να προσπαθήσουν να στηρίξουν τους καταληψίες.
Υπάρχει, βέβαια, και η υπόθεση των 49 εκατομμυρίων ευρώ κρατικής κάλυψης των προεκλογικών δαπανών, που η προηγούμενη ηγεσία της Λέγκας κατάφερε να εξαφανίσει. Ο κατά τα άλλα νομοταγής και αυστηρός Σαλβίνι σε αυτή την περίπτωση απαντά ότι τα λεφτά αυτά δεν υπάρχουν και ότι θεωρεί άδικο, μετά από οκτώ χρόνια, να επιρρίπτεται, η ευθύνη στη σημερινή Λέγκα.
Λες και δεν πρόκειται για το ίδιο ακριβώς κόμμα. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, οι εισαγγελείς που ερευνούν την υπόθεση θέλουν να καταλάβουν αν μέρος του ποσού μπορεί να έχει μεταφερθεί σε φορολογικούς παραδείσους.
Παρά ταύτα, η Λέγκα συνεχίζει να πείθει τους Ιταλούς. Μια από τις κύριες αιτίες είναι το αναμφίβολο επικοινωνιακό ταλέντο του γραμματέα της, κάτι που ευνόησε στο παρελθόν και τον κεντροαριστερό Ματέο Ρέντσι. Αλλά δεν πρόκειται μόνον γι’ αυτό. Παρά τις τόσες δηλώσεις καλών προθέσεων, πολλοί Ιταλοί δεν βλέπουν να υπάρχει ουσιαστική πιθανότητα να γίνει η Ευρώπη αυτή πιο φιλική προς τους πολίτες της.
Η Αριστερά και η Κεντροαριστερά ορθά κάνουν αναφορά στην ανάγκη αλληλεγγύης και υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά σε ό,τι αφορά την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Ενωσης, ο λόγος τους συνεχίζει να είναι πολύ αδύναμος, λόγω και της μακράς παραμονής της ιταλικής Κεντροαριστεράς στην εξουσία.
Ο Σαλβίνι, με την πονηρή όσο και ολέθρια ξενοφοβία του, λέει τι ακριβώς θέλει και τι δεν θέλει να κάνει. Και το μήνυμά του φτάνει άμεσα στους πολίτες. Τόσο, που βρίσκεται σε δύσκολη θέση και ο κυβερνητικός του εταίρος, το κίνημα Πέντε Αστέρων.
Στις Ευρωεκλογές του 2019, οι «Πεντάστεροι» δεν αποκλείεται να ποντάρουν (εκτός από τον αρχηγό του κινήματος Λουίτζι Ντι Μάιο), και στον άλλο ισχυρό τους άνδρα: στον σαραντάχρονο «αιώνιο ακτιβιστή» Αλεσάντρο Ντι Μπατίστα, με εμπειρίες εθελοντισμού στη Λατινική Αμερική, αριστερές καταβολές και απλή, καθόλου ξύλινη γλώσσα. Για να περιοριστεί η άνοδος της Λέγκας και να βρει και πάλι, ίσως, το κίνημα που ίδρυσε ο Μπέπε Γκρίλο, τον αυθορμητισμό που το είχε χαρακτηρίσει στα πρώτα του βήματα.
