Δημοκρατικό Κόμμα: ή αλλάζει ή βουλιάζει

Η ιταλική Κεντροαριστερά θα ήθελε να ξαναβρεί την ψυχή της, αλλά η όλη προσπάθεια είναι κάθε άλλο παρά εύκολη. Η Εθνική Συνέλευση του Δημοκρατικού Κόμματος αποφάσισε να αναβάλει για ακόμη μία φορά τη φάση της καθοριστικής λήψης αποφάσεων.

Ο Μαουρίτσιο Μαρτίνα (πρώην υπεύθυνος του κόμματος στο Μιλάνο) εξελέγη το περασμένο Σάββατο ουσιαστικά «γραμματέας ορισμένου χρόνου». Θα ηγηθεί, δηλαδή, του κόμματος μέχρι το τέλος του έτους και αμέσως μετά θα ξεκινήσουν οι ανοιχτές διαδικασίες για την εκλογή νέου γραμματέα.

Η όλη προσπάθεια -σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα- θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί πριν από τις ευρωεκλογές που θα γίνουν τον Μάιο του 2019.

Το θέμα όμως είναι ότι η μεγάλη απούσα, στη φάση αυτή, είναι η αυτοκριτική. Ο Ματέο Ρέντσι παρουσιάστηκε στην Εθνική Συνέλευση με το γνωστό του ύφος.

Υπογράμμισε ότι δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος για την ήττα των εκλογών της 4ης Μαρτίου, ότι τον αποδυνάμωσε η εσωτερική αντιπολίτευση, ενώ δεν δίστασε να αφήσει αιχμές και κατά του πρώην πρωθυπουργού, Πάολο Τζεντιλόνι, για το ότι δεν είναι χαρισματικός.

Φταίνε όλοι, δηλαδή, εκτός από τον ίδιο. Δεν πιστεύει ότι έσφαλε με την πρόταση για συνταγματική μεταρρύθμιση, την οποία οι Ιταλοί απέρριψαν τον Δεκέμβριο του 2016. Και ούτε για το ότι έχασε την επαφή με την εκλογική βάση της Κεντροαριστεράς, που σε μεγάλο βαθμό στράφηκε πριν από τέσσερις μήνες προς τα Πέντε Αστέρια.

Ο Ρέντσι ακόμη ονειρεύεται την επιστροφή στην εξουσία με το ίδιο πρόγραμμα του παρελθόντος, για να πάρει την προσωπική του εκδίκηση. Και στο μεταξύ, το κόμμα μένει στον πάγο.

Οι εσωτερικές ισορροπίες των Δημοκρατικών δείχνουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας ελέγχει περίπου τον μισό μηχανισμό τους. Αλλά και ότι η επιρροή του διαρκώς περιορίζεται.

Ακόμη και ο νέος γραμματέας, Μαουρίτσιο Μαρτίνα, άφησε να διαρρεύσει ότι το Δημοκρατικό Κόμμα αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Ο δε πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Αντρέα Ορλάντο (της αριστερής πτέρυγας του κόμματος) είπε ξεκάθαρα ότι η κύρια επιλογή είναι εάν η πολιτική αυτή δύναμη «θέλει να εκπροσωπήσει τις πλούσιες ή τις υποβαθμισμένες περιοχές της Ρώμης, τους μεγαλοεπιχειρηματίες ή τους εποχικούς εργαζομένους».

Στην πραγματικότητα, όλοι γνωρίζουν ότι η πορεία εσωτερικής ανασυγκρότησης θα είναι μακρά και επώδυνη. Για να εξακριβωθεί αν η κεντρώα (πρώην χριστιανοδημοκρατική) πτέρυγα μπορεί ακόμη να συνυπάρξει με τους πρώην ευρωκομμουνιστές και αν υπάρχει η δυνατότητα να επιστρέψουν στο κόμμα ονόματα όπως ο Πιερλουίτζι Μπερσάνι, ο Ρομάνο Πρόντι και ο Μάσιμο ντ’ Αλέμα. Αλλά, κυρίως, για να δοθεί απάντηση σε δύο βασικές προκλήσεις.

Στο αν μπορεί να στηριχθεί μια νέα γενιά προοδευτικών πολιτικών η οποία να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών και αν η ιταλική Κεντροαριστερά μπορεί να επεξεργαστεί πειστικές απαντήσεις για τις τόσες ανισότητες -και τον θυμό των αποκλεισμένων- που έφερε μαζί της η οικονομική παγκοσμιοποίηση.