Αδειες στους πρώην τρομοκράτες με στόχο την κοινωνική επανένταξη

Η κοινωνική επανένταξη είναι ο κύριος στόχος του ιταλικού σωφρονιστικού συστήματος, και στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η χορήγηση αδειών στους κρατουμένους, συμπεριλαμβανομένων και όσων έχουν καταδικαστεί για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι άδειες αυτές, αλλά και το καθεστώς ημιελευθερίας (με παραμονή εκτός φυλακής κατά τη διάρκεια της ημέρας), έχουν χορηγηθεί τόσο σε πρώην τρομοκράτες που μετανόησαν για τη συμμετοχή τους στον ένοπλο αγώνα, όσο και σε κείνους που δεν θέλησαν να αποκηρύξουν το ένοπλο παρελθόν τους.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του κοινωνιολόγου Τζοβάνι Σενσάνι, ιδεολογικού σημείου αναφοράς των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Στις 28 Ιανουαρίου του 1999 οι δικαστικοί του Μπάρι ενέκριναν την υπαγωγή του στο καθεστώς της ημιελευθερίας ώστε να μπορέσει να εργαστεί σε εκδοτικό οίκο. Πριν απ’ αυτό, ο Σενσάνι είχε κάνει χρήση αδειών (διάρκειας μέχρι και μίας εβδομάδας).

Πρέπει να θυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος πρώην τρομοκράτης όταν μπόρεσε να κάνει χρήση των εναλλακτικών αυτών μέτρων (να περάσει μάλιστα και Πρωτοχρονιά με την οικογένειά του) δεν είχε μετανιώσει για τη δράση του και δεν είχε συνεργαστεί με την ιταλική Δικαιοσύνη.

Είχε καταδικαστεί -μεταξύ άλλων- για απαγωγή δικαστικού και πολιτικού της περιοχής της Νάπολης, για την υπόθεση δολοφονίας του Ιταλού εργάτη Ρομπέρτο Πέτσι από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, ενώ φέρεται να είχε εμπλοκή και στην απαγωγή και δολοφονία του χριστιανοδημοκράτη πολιτικού ηγέτη Αλντο Μόρο.

Ο νόμος Γκοτζίνι

Το κύριο σημείο αναφοράς των αδειών που χορηγούνται στους φυλακισμένους (και πρώην τρομοκράτες) είναι ο ιταλικός νόμος Γκοτζίνι, που εγκρίθηκε το 1986. Βάσει των όσων προβλέπει, αν ο κρατούμενος έχει καταδικαστεί σε ισόβια, για να λάβει την άδεια πρέπει να έχει εκτίσει, πρώτα, τουλάχιστον δέκα χρόνια φυλάκισης, ή το 25% της συνολικής ποινής, αν αυτή υπερβαίνει τα τρία χρόνια.

Για τη χορήγηση ολιγοήμερης άδειας, παράλληλα, η κύρια αναγκαία προϋπόθεση είναι ο κρατούμενος να μην έχει βλάψει με τη συμπεριφορά του τους συγκρατουμένους του ή, γενικότερα, τις φυλακές στις οποίες βρίσκεται.

Σε ό,τι αφορά, δε, το καθεστώς της ημιελευθερίας, σε περίπτωση ισόβιας κάθειρξης εγκρίνεται αφού ο κρατούμενος έχει εκτίσει τουλάχιστον είκοσι χρόνια φυλάκισης. Είναι σαφές, πάντως, ότι ο κύριος στόχος του συνόλου των μέτρων αυτών παραμένει η κοινωνική επανένταξη των φυλακισμένων, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το ιταλικό Σύνταγμα.