«Σημειώθηκε μεγάλη πρόοδος όσον αφορά τον σκοπό της ειρήνης. Η Μεσόγειος χρειάζεται αυτή την ειρήνη» υποστήριξε ο Γάλλος πρόεδρος. Πηγές στο Παρίσι διέψευδαν πως δεν υπήρξε πρότερη συνεννόηση με την Ιταλία, που φερόταν ενοχλημένη με τον Μακρόν για τις διπλωματικές πρωτοβουλίες σχετικά με τη Λιβύη
Σε ρόλο «ειρηνοποιού» -ο οποίος πιστώνεται μια διπλωματική «επιτυχία» στη διεθνή σκηνή (όπου επιδιώκει διακαώς να διαπρέψει, καθώς στο εσωτερικό μέτωπο έχει αρχίσει να τα βρίσκει σκούρα)- θέλησε να εμφανιστεί χθες ο Εμανουέλ Μακρόν.
Εχοντας θέσει βασικές προτεραιότητες της θητείας του τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας και τη διαχείριση της προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης, ο πρόεδρος της Γαλλίας φιλοξένησε χθες στα περίχωρα του Παρισιού τους δύο ντε φάκτο πρωταγωνιστές και παράλληλα αντιπάλους στη χαοτική κι εν πολλοίς εμπόλεμη ακόμα Λιβύη: τον Φάγεζ αλ Σάραζ, πρωθυπουργό της -αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ- κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με έδρα την Τρίπολη στα δυτικά, και τον Χαλίφα Χάφταρ, τον -υποστηριζόμενο από Αίγυπτο και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με φημολογούμενες διασυνδέσεις με τη Ρωσία- πανίσχυρο στρατάρχη του αυτοαποκαλούμενου Λιβυκού Εθνικού Στρατού, που ελέγχει τα ανατολικά λιβυκά εδάφη με επίκεντρο το Τομπρούκ κι εσχάτως τη Βεγγάζη, την οποία μαχητές του «απελευθέρωσαν» πρόσφατα από εξτρεμιστικές ισλαμικές οργανώσεις, ανάμεσά τους και το «Ισλαμικό Κράτος».
Υπό την αιγίδα του Μακρόν και του νεοδιορισθέντος απεσταλμένου του ΟΗΕ για τη Λιβύη, Γάσαν Σαλαμέ, οι δύο άντρες δεσμεύτηκαν για πρώτη φορά από κοινού να προχωρήσουν στη διεξαγωγή βουλευτικών και προεδρικών εκλογών «το συντομότερο δυνατό» (την άνοιξη, κατά τον Γάλλο πρόεδρο) και να κηρύξουν εκεχειρία υπό όρους, εξαιρώντας τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις.
«Υπάρχει πολιτική νομιμοποίηση στα χέρια του κ. Σάραζ. Υπάρχει στρατιωτική νομιμοποίηση στα χέρια του κ. Χάφταρ. Αποφάσισαν να συνεργαστούν» διακήρυξε ο Γάλλος πρόεδρος, αναβαθμίζοντας τον αμφιλεγόμενο στρατάρχη σε επίσημο συνομιλητή για την επίλυση του γόρδιου δεσμού της Λιβύης, παρότι μέχρι πρότινος η Δύση επέλεγε να αγνοεί τη διευρυνόμενη επιρροή του στη χώρα.
Διεκδικώντας λυσσαλέα την εξουσία, ο Χάφταρ δεν αναγνώριζε (τουλάχιστον ώς τώρα) την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χαρακτηρίζοντας τον Σάραζ «μαριονέτα» των Δυτικών.
Σύμφωνα με ανακοινωθέν της γαλλικής προεδρίας, συμφωνήθηκε επίσης η προώθηση οδικού χάρτη για την καταπολέμηση τρομοκρατικών οργανώσεων και συμμοριών διακινητών προσφύγων και μεταναστών, που δρουν ανεξέλεγκτα στη λιβυκή επικράτεια.
«Σημειώθηκε μεγάλη πρόοδος όσον αφορά τον σκοπό της ειρήνης. Η Μεσόγειος χρειάζεται αυτή την ειρήνη» υποστήριξε ο Γάλλος πρόεδρος, καθώς οι δύο Λίβυοι αντάλλασσαν χειραψία μπροστά στις κάμερες.
Πηγές στο Παρίσι διέψευδαν πως δεν υπήρξε πρότερη συνεννόηση με την Ιταλία που φερόταν ενοχλημένη με τον Μακρόν για τις διπλωματικές πρωτοβουλίες σχετικά με τη Λιβύη, στις οποίες πρωτοστατεί προσώρας η κυβέρνηση της Ρώμης λόγω προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης.
