Πολύ πικραμένος από τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για τη γιγάντωση της οποίας τόσο πάλεψε, αλλά και από την ολοένα πιο ηγεμονική πολιτική της χώρας του «έφυγε» την Παρασκευή στα 87 του χρόνια ο Χέλμουτ Κολ, αναμφίβολα ο σπουδαιότερος συντηρητικός πολιτικός που έβγαλε μεταπολεμικά η Γερμανία (και όχι μόνο) μετά τον Κόνραντ Αντενάουερ.
Πιο πολύ απ’ όλα όμως τον πίκραναν τα τελευταία χρόνια οι δικοί του άνθρωποι, οι παλιοί προστατευόμενοί του στο Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα – με τη μεγαλύτερη «προδοσία» να προέρχεται φυσικά από τη διάδοχό του, την Ανατολικογερμανίδα Ανγκελα Μέρκελ, που ξεκίνησε την πολιτική της καριέρα το 1990 ως το άσημο και ετερόφωτο «κορίτσι του Κολ» και την κατάλληλη στιγμή, το 1999, τον ανέτρεψε εκμεταλλευόμενη την πρώτη του εκλογική ήττα (από τον Γκέρχαρντ Σρέντερ) και το γνωστό σκάνδαλο με τα προεκλογικά «μαύρα ταμεία» του κόμματος, παίρνοντας τη θέση του, σε μια από τις ιταμότερες πολιτικές «πατροκτονίες» της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας…
Οπως και η Μέρκελ, έτσι και ο -γιος εφοριακού- Κολ δεν… γέμιζε το μάτι κανενός όταν το 1982 ανέλαβε για πρώτη φορά το τιμόνι της Δυτικής, τότε, Γερμανίας, σε ηλικία 52 ετών.
Πολλοί Γερμανοί, ακόμη και μέσα στο κόμμα του, τον κορόιδευαν για τον κάπως «χοντροκομμένο» πολιτικό του λόγο και τον «επαρχιώτικο» χαρακτήρα του.
Γρήγορα όμως φάνηκε πως διέθετε μακροπρόθεσμο όραμα τόσο για τη χώρα του όσο και για την Ενωμένη Ευρώπη – και η στενή συνεργασία του με τον πολιτικό του αντίπαλο, υποτίθεται, τον Σοσιαλιστή Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Μιτεράν, αποδείχτηκε ο καταλύτης για τη σύσταση του λεγόμενου «γαλλογερμανικού άξονα», που με τη σειρά του αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο για την εξέλιξη της ολιγομελούς τότε ΕΟΚ στη σημερινή, διευρυμένη προς Ανατολάς Ε.Ε.
Ισως όμως το μεγαλύτερο κατόρθωμά του ήταν η ενοποίηση των δύο Γερμανιών το 1990, μετά την πτώση του Τείχους, ανατρέποντας οριστικά το μεταπολεμικό στάτους κβο, κόντρα στις (ιστορικά δικαιολογημένες, όπως αποδείχτηκε) αντιρρήσεις αρκετών μεγάλων δυνάμεων της εποχής, και ιδίως των… υποψιασμένων για τις μελλοντικές συνέπειες Αγγλογάλλων.
«Θα παραμείνει στη μνήμη μας ως ένας σπουδαίος Ευρωπαίος, ως ο καγκελάριος της ενότητας. Εγώ, προσωπικά, του είμαι πολύ ευγνώμων», υπογράμμισε η Μέρκελ από τη Ρώμη, βαθιά συγκινημένη (;) για τον χαμό του μέντορά της. «Ο Χέλμουτ Κολ ήταν η ίδια η ουσία της Ευρώπης», συμπλήρωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Τι… ξεχάσαν να πουν οι «τεθλιμμένοι συγγενείς»; Οτι εδώ και χρόνια, αν και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και σχεδόν ανήμπορος να μιλήσει μετά το βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το 2008, ο επί 16 συναπτά έτη καγκελάριος ασκούσε με κάθε ευκαιρία σκληρή κριτική στην πολιτική διαρκούς λιτότητας και εφαρμοσμένου οικονομικού εθνικισμού μέσω του ευρώ που προώθησαν οι επίγονοί του και ιδιαίτερα οι Μέρκελ και Σόιμπλε.
Ο ίδιος άλλωστε, έχοντας ζήσει τη φρίκη του πολέμου, πίστευε πάντοτε πως ο μόνος δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσει η ενωμένη πλέον πατρίδα του ήταν προς μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι προς μια γερμανική Ευρώπη…
Συναισθανόταν, βλέπετε, και είχε επανειλημμένα προειδοποιήσει μέσω άρθρων, συνεντεύξεων και γραπτών δηλώσεων, αλλά και με το βιβλίο του Aus Sorge um Europa («Από αγωνία για την Ευρώπη») πως η ηγεμονική πολιτική που ακολουθεί η Γερμανία και προσωπικά η Μέρκελ θα έριχνε λάδι στη φωτιά των εθνικισμών και θα δυνάμωνε όχι μόνον τις ακροδεξιές φωνές, αλλά και τις φυγόκεντρες τάσεις, που θα οδηγούσαν στην αποσύνθεση του ευρωπαϊκού οράματος.
Στην Ιστορία θα μείνει άλλωστε η δήλωσή του, το 2011, «Die macht mir mein Europa kaputt» – Αυτή η γυναίκα καταστρέφει την Ευρώπη μου!
Αλλά και την τελευταία τριετία της ζωής του έκανε συχνές δημόσιες παρεμβάσεις κατά της ρήξης με τη Ρωσία για το ουκρανικό ζήτημα, όπως και ενάντια στη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ. Ομως πια δεν τον άκουγε κανένας…
